Σύμμαχοι που κρυφακούνε, και που μας παρακολουθούν…

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών John Kerry τοποθετήθηκε σήμερα επί των καταγγελιών του Edward Snowden, ότι η NSA παρακολουθούσε τις επικοινωνίες και τα δίκτυα της ΕΕ στις Βρυξέλλες.

Αν και δηλώνει πως δεν ξέρει αν όλα αυτά είναι αλήθεια, εν τούτοις προσθέτει πως «το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι αυτό το πράγμα συνηθίζεται σε πολλά κράτη… κάθε χώρα του πλανήτη που εμπλέκεται στις διεθνείς σχέσεις ζητημάτων εθνικής ασφάλειας διαπράττει παρόμοιες ενέργειες για να προστατέψει την ασφάλειά της, κάτι για το οποίο χρειάζονται όλα τα είδη των πληροφοριών που μπορεί να συλλέξει».

Αυτό όμως δεν ηρεμεί του Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι είναι πυρ και μανία με τις ΗΠΑ, και  αντιδρούν έντονα στις καταγγελίες του Snowden…

Ο Σαμαράς διέβη τον Ρουβίκωνα.

Η 30^η Ιουνίου θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη πολλών.

Ήταν η απαρχή για μια νέα αρχή στα πολιτικά πράγματα του τόπου.

Ο Αντώνης Σαμαράς, με καθυστέρηση περίπου τριών χρόνων, έκανε το μεγάλο άλμα. Όχι προς το κενό, αλλά προς το μέλλον, αναγγέλλοντας ουσιαστικά την ίδρυση ενός νέου κόμματος.

Η Νέα Δημοκρατία που ξέραμε, ένα κόμμα που ιδρύθηκε πριν 39 χρόνια και έφθασε στο σημείο να είναι ένας νεκρός οργανισμός, ανήκει επί της ουσίας στο παρελθόν.

Η ομιλία του Αντ. Σαμαρά στο συνέδριο δεν άφησε περιθώρια για παρερμηνείες.

Στις επόμενες εκλογές, θα εμφανιστεί ένα νέο κόμμα που δεν θα έχει καμία σχέση με τη ΝΔ που ξέραμε.

Σταδιακά και με διαρκή κίνηση προς την κοινωνική βάση της ευρύτερης παράταξης που ανοίγει τις πόρτες της και σε άλλα πρόσωπα και δυνάμεις, εκτός ΝΔ, θα αλλάξουν όλα: τα πρόσωπα, τα όργανα, οι διαδικασίες, η νοοτροπία και οι σχέσεις.

Σημαίες, ιδέες, και σύμβολα…

Η πολιτική δεν τέλειωσε επειδή έκτακτες συνθήκες μάς έχουν χώσει στην άχαρη διαχείριση.

Οι ιδέες της Κεντροδεξιάς, της μεγάλης λαϊκής, πατριωτικής και φιλελεύθερης παράταξης, είναι αλεξίσφαιρες και διαχρονικές.

Η παράταξη μπορεί να διασπάται προσωρινά, μπορεί τα λάθη της συγκυρίας και οι αντιλαϊκές πολιτικές ανάγκης να δυσαρεστούν κομμάτια του κόσμου μας.

Όμως αυτός ο κόσμος είναι πάντα εκεί, με κοινές αξίες και προσδοκίες, στο βάθος ενιαίος ψυχικά και ιδεολογικά, ό,τι κι αν ψήφισε συγκυριακά ή από οργή.

Την ονοματίζω λαϊκή πατριωτική Κεντροδεξιά ή Δεξιά, και κάθε λέξη κάποιους ενοχλεί.

Η μειοψηφική ενοχική «Δεξιά» Κολωνακίου και Αραχώβης, αυτή που αισθάνεται πάντοτε την υποχρέωση να απευθύνεται στην Αριστερά ξεκινώντας με το «Τιμούμε την Αριστερά για τους αγώνες της…», ενοχλείται και από το «λαϊκή» και από το «πατριωτική».

Τι κι αν όλη η αληθινή αστική τάξη της χώρας δεν γεμίζει ούτε δέκα λεωφορεία; Θεωρούν πως είναι «μπας κλας» ένας τέτοιος αυτοπροσδιορισμός, πως αυτοί είναι μια αριστοκρατία που κάνει τη χάρη στον λαό να τον κυβερνά.

Γιατί τόσες πολλές εξεγέρσεις σε δημοκρατικές χώρες;

Ο πρώην αναλυτής της C.I.A. Paul R. Pillar   έθεσε πρόσφατα σε άρθρο του, το παραπάνω ερώτημα (του τίτλου).

Γιατί λοιπόν βλέπουμε τόσες εξεγέρσεις στους δρόμους δημοκρατικών χωρών;

Ο Pillar αναφέρεται συγκεκριμένα στη Τουρκία και στη Βραζιλία, αλλά το ερώτημα ισχύει εξίσου και για την Αίγυπτο, το Ισραήλ, τη Ρωσία, τη Χιλή, αλλά και τις ΗΠΑ.

Η απορία είναι: «Οι κυβερνήσεις εναντίον των οποίων διαδηλώνουν κάποιοι είναι δημοκρατικά εκλεγμένες. Και αφού λοιπόν υπάρχει η κάλπη, γιατί οι πολίτες καταφεύγουν στους δρόμους»;

Γιατί κάποιοι «νεοδημοκράτες» τρώγονται με τα ρούχα τους;

Τους νεοδημοκράτες (ειδικά τους παλιούς), ποτέ μου δεν τους κατάλαβα.

Ίσως λόγω οικογενειακών καταβολών, εμπειριών, ακουσμάτων, διαβασμάτων, συγκυριών, ιδιοσυγκρασίας, και πάνω απ όλα παρεών, εγώ ήμουν ανέκαθεν αλλού.

Εξάλλου είχα και έχω αλλεργία στο ντύσιμο, στο στυλάκι, στο μυαλό, και  στη γενικότερη συμπεριφορά της λεγόμενης «χρυσής νεολαίας» και των «ντιντίδων».

Δεν μπορώ την σοβαροφάνεια.

Δεν μπορώ τους 20χρονους γέρους, στα μυαλά και στην εμφάνιση.

Χώρια που ποτέ μου δεν άκουγα Ρόμπερτ Ουίλιαμς… ή ντίσκο.

Μεγαλώνοντας όμως, και παράλληλα «ωριμάζοντας», έχω ρίξει πολύ νερό στο κρασί μου, και παραδέχομαι πλέον πως οι κοινωνικά «συντηρητικές» και οικονομικά «φιλελεύθερες» ιδέες της ΝΔ αρχίζουν και με εκφράζουν όλο και πιο πολύ.

Όχι απόλυτα, διότι ακόμη διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις σε αρκετά ζητήματα (ειδικά στους ντιντίδες).

Σε ένα μεγάλο όμως βαθμό, οι θέσεις της κεντροδεξιάς δεν με προξενούν πλέον αλλεργία ούτε απέχθεια. Τουναντίον…

Χώρια που η όποια αριστερά στη χώρα μας είναι είτε γραφική και αναχρονιστική (βλ. ΚΚΕ), είτε απλά φαιδρή και επικίνδυνη (βλ. ΣΥΡΙΖΑ), οπότε τι μένει;

Μια μόδα σκέτη αηδία…

Η συγκεκριμένη μόδα είναι γνωστή σε όλους μας.

Κατεβασμένα παντελόνια για να φαίνεται το εσώρουχο και φαρδιά ρούχα ικανά να χωρέσουν ένα καλοριφέρ για τα κρύα του χειμώνα.

Οι εκδοχές πολλές.

Οι βασικότερες είναι οι εξής δύο:

Η πρόκληση για τον Κυριάκο…

Μια από τις παλιότερες πολιτικές παραδόσεις στη χώρα μας είναι αυτή της καμένης γης.

Ο κάτοχος κυβερνητικού οφικίου διαλαλεί την ελεεινή κατάσταση που παρέλαβε από τον προκάτοχό του ώστε να κατεβάσει τον πήχυ, και να δείξει πόσο καλύτερος θα είναι αυτός.

Από αυτή την άποψη, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης είναι τυχερός.

Αναλαμβάνει ένα υπουργείο στο οποίο ο προκάτοχός του ήταν απελπιστικά αναποτελεσματικός, και στο οποίο χάθηκε ένας και πλέον χρόνος με ελάχιστα αποτελέσματα - πλην της πλήρους απώλειας της εμπιστοσύνης των εταίρων και πιστωτών μας ως προς τη διάθεση ή και την ικανότητα να προβούμε σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Δυστυχώς όμως, τόσο για τον κ. Μητσοτάκη, όσο και για τον τόπο, οι συγκρίσεις αυτού του τύπου έχουν χάσει τη θέση τους. Η χώρα, παρ’ όλη τη σταθεροποίηση στα μακροοικονομικά της μεγέθη, βρίσκεται ακόμη σε κρίσιμη κατάσταση, εφόσον η δημόσια διοίκηση δεν έχει αλλάξει. Η έλλειψη έργου και δυναμικής μέχρι σήμερα, συνοδευόμενη από αποχωρήσεις έμπειρων στελεχών του Δημοσίου, όσο και το χαμηλό ηθικό δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε τις προσμονές των εταίρων μας, που αντιλαμβάνονται ότι το βασικό μέλημα της κυβέρνησης είναι η προστασία των ημετέρων, τόσο στη Δημόσια Διοίκηση όσο και στους πολύ πιο αμαρτωλούς οργανισμούς περί το Δημόσιο.

C'est la vie...

Robbie Nevil: C'est la vie...

Ποια αξιολόγηση ρε παιδιά; Καλά κρασιά...

Αν δεν μπορείς να μετρήσεις, δεν μπορείς να διοικήσεις.

Στην Ελλάδα ούτε μετράμε, ούτε διοικούμε.

Ποιο είναι το αίτιο και ποιο το αιτιατό μικρή σημασία έχει.

Η ουσία είναι πως κανένα σχέδιο δεν συνοδεύεται από μια, υποτυπώδη έστω, μελέτη για το πώς υλοποιείται και πόσο κοστίζει.

Πάρτε για παράδειγμα την «αξιολόγηση». Είναι η καραμέλα της μόδας.

«Θα γίνω υπουργός της αξιολόγησης», είπε, μόλις ανέλαβε, ο Κυριάκος.

Μακάρι. Όμως για να το πετύχει, θα χρειαστεί την μακροβιότητα του πατέρα του επί πέντε, τουλάχιστον.

Η αξιολόγηση σε όλες τις σοβαρές επιχειρήσεις δεν είναι κάτι που το ξεκινάς σήμερα, εκ του μηδενός.

Είναι μια μόνιμη διαδικασία που συνδέεται με στόχους: ατομικούς, ομαδικούς, εταιρικούς, με συμπεριφορές, με πρωτοβουλίες, με δημιουργικότητα, με σχέσεις με συναδέλφους και πελάτες και με καμιά δεκαριά ακόμα κριτήρια που θέτει κάθε εταιρεία ανάλογα με το αντικείμενό της.

Κι επειδή πάντα καιροφυλακτεί το υποκειμενικό στοιχείο, τα συστήματα αξιολόγησης εξελίσσονται (ενσωματώνοντας και εφαρμογές της πληροφορικής όπως π.χ. ηλεκτρονικό πρωτόκολλο) με σκοπό να δημιουργήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες δικλείδες ασφαλείας, ώστε το τελικό αποτέλεσμα για κάθε εργαζόμενο, οποιασδήποτε βαθμίδας, να αποτυπώνει κατά το δυνατόν ακριβέστερα την πραγματική του επίδοση.

Όλα αυτά, βέβαια, προϋποθέτουν ανάλογη κουλτούρα, αλλά και επίγνωση της αυταπόδεικτης αλήθειας ότι ένας μόνιμα ακατάλληλος, ανεπαρκής ή τεμπέλης «συνάδελφος», στην πραγματικότητα υπονομεύει την πορεία όλων.

 

Κομμουνισμός: Το νόθο παιδί του Χριστιανισμού;

"H θρησκεία είναι ο αναστεναγμός του ανθρώπινου όντος, η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου και η ψυχή των άψυχων καταστάσεων. Είναι το όπιο των λαών". Karl Marx.

Ο Κομμουνισμός και ο Χριστιανισμός φαίνονται δύο κοσμοθεωρίες τελείως άσχετες μεταξύ τους.

Είναι γνωστό πως οι περισσότεροι κομμουνιστές είναι άθεοι. 

Όμως αν εξετάσουμε τις διδαχές του κομμουνισμού θα βρούμε πολλά κοινά με τον χριστιανισμό, τόσα κοινά που μπορούμε να πούμε πως ο κομμουνισμός είναι ιδεολογικό μπάσταρδο του χριστιανισμού.

Ίσως η πιο κοινή διδαχή των δύο αυτών δογμάτων, είναι αυτής της υποχρεωτικής αλληλεγγύης.

Ο Χριστός έγινε διάσημος για το πώς "ο έχων τους δύο χιτώνας να δίνει τον ένα", με άλλα λόγια, αν σήμερα ο Χριστός ήταν στο Υπουργείο Οικονομικών θα πρότεινε 50% εκχώρηση της προσωπικής ιδιοκτησίας, ενώ έφτασε στην ουτοπία της αλληλεγγύης του "αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου".