Η κατάντια της ΑΥΓΗΣ του ΣΥΡΙΖΑ…

Γράφω αυτό το σημείωμα και αφεύκτως ο νους μου ανατρέχει πριν 39 (παρά λίγες ημέρες) χρόνια πίσω, όταν, φοιτητής ακόμη στη Φιλοσοφική Αθηνών, ανέβαινα με δέος, αλλά και με ενθουσιασμό εφήβου, τα σκαλιά που οδηγούν στον α΄ όροφο του ίδιου κτηρίου και σήμερα, εις την οδό Ακαδημίας 52.

 Ήσαν εκεί τα πρώτα γραφεία της «ΑΥΓΗΣ», της οποίας το πρώτο φύλλο είχε κυκλοφορήσει ξανά στις 4 Αυγούστου 1974, μετά το κλείσιμο της ιστορικής εφημερίδας από τους δικτάτορες.

 

Ο θεωρητικός εμπνευστής του διανοητή Αλέξη;

 Ο φιλόσοφος, πολιτικός και καθηγητής Ρομπέρτο Μονγκαμπέϊρα Ουνγκέρ, 67 ετών, είναι ίσως στην εποχή μας ο σκληρότερος εχθρός του φιλελευθερισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. 

Γεννημένος στο Ρίο ντε Τζανέϊρο και καθηγητής στην Νομική Σχολή του Χάρβαρντ, ο Ρομπέρτο Ουνγκέρ χρημάτισε επίσης επί ένα έτος υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων στην σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ινάσιο Λούλα.

Μέγας θεωρητικός του «ριζοσπαστικού πραγματισμού», ο επηρεασμένος από τους Έγελο, Μπέργκσον και εν μέρει Νίτσε Βραζιλιάνος φιλόσοφος και πολιτικός απορρίπτει την θεωρία των φυσικών δικαιωμάτων του ατόμου και δεν αποδέχεται την ύπαρξη προκατασκευασμένων θεσμών τους οποίους οι κοινωνίες θα πρέπει να αποδέχονται.

Στους θεσμούς αυτούς πρέπει να προβάλλεται αντίσταση, πρεσβεύει ο Ρομπέρτο Ουνγκέρ, και υποδεικνύει την λύση της «συνδυασμένης δημοκρατίας», στην οποία ένα ισχυρό κράτος θα εφαρμόζει αποκεντρωτικές πολιτικές που θα υποβάλλει στην έγκριση των πολιτών.
Το πώς, είναι μια άλλη ιστορία.

Αποδείξεις στα εστιατόρια; Χα χα χα…

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε πως από την 1η Αυγούστου ο ΦΠΑ στην εστίαση θα περιοριστεί από το 23% στο 13%, συνέλαβα τον εαυτό μου, κάθε φορά που καταφεύγω στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος για να απολαύσω τα εδέσματα και τα ποτά τους, να κάνω αυτό που δεν έκανα: Να προσέχω τις τιμές των προϊόντων που συνηθίζω να παραγγέλνω και να παρατηρώ αν κόβει το μαγαζί αποδείξεις.

Από τους προσωπικούς μου δειγματοληπτικούς ελέγχους, συνάγω ότι:
Κάπου περισσότερα από τα μισά μαγαζιά κόβουν αποδείξεις.

Την τήρηση της νομιμότητας τη διαπίστωσα κυρίως σε μαγαζιά στα οποία το αφεντικό δεν δουλεύει στη μάρκα ή στο ταμείο.

Οπότε μάλλον έδωσε την εντολή να «κόβονται τα πάντα», φοβούμενο πως σε άλλη περίπτωση οι εργαζόμενοί του θα κλέβουν αυτόν, όπως αυτός κλέβει το κράτος.

Έτσι, στα μαγαζιά που λειτουργούν ως οικογενειακές επιχειρήσεις, αν δεις απόδειξη γράψε μου.

Όλα μέσα…

Λίγο πριν ο Αύγουστος χαϊδέψει τα απολωλότα πρόβατα, που μεταξύ αντιηλιακού λαδιού και παγωμένου καρπουζιού το οποίο θυμίζει τις πρώτες στύσεις στο χωριό, υπό το φως του φεγγαριού που βάφεται κόκκινο λόγω επαρχιακής ιδιομορφίας, ο θόρυβος για το καπιταλιστικό τέρας μειώνεται καθώς οι προτεραιότητες είναι άλλες: αυτοκίνητο μικρού κυβισμού, με τον απαραίτητο σκύλο στο πίσω κάθισμα, φρούτα από τον κήπο με βιολογικό προσανατολισμό, αμέτρητα τσιγάρα στον μπροστινό θάλαμο, πολιτικά σχόλια για τον ΟΗΕ όταν ο Πρόεδρος Τρούμαν μισούσε τους σχιστομάτηδες, οργίλο πρόσωπο για το μνησίκακο ασυνείδητο, πόδι έξω απ’το παράθυρο, ελληνικά έντεχνα τραγούδια με αναφορές στον Νικόλα Άσιμο λίγο πριν του έρθει η αδήριτη ανάγκη να αναστήσει γάτες.

Κοινώς, η υπαρξιακή αγωνία τελειώνει στον κήπο της πολίχνης, η οποία μυρίζει λεμονανθούς και κοπριά αλόγου αφού το παράλογο παραμένει απάλευτο και ο θάνατος ανίκητος.

Η οντότητα είναι εξ’ορισμού πεπερασμένη, τελικά.

Αφιερωμένο στα θύματα του καύσωνα...

Sailing, Chris Cross...

Ναι, είμαι ρατσιστής!

Η καταγγελία κάποιου ως ρατσιστή, ιδιαίτερα στην χώρα μας, όπου οι αυτοαποκαλούμενοι «προοδευτικοί» την προσάπτουν εναντίον οποιουδήποτε έχει αντίθετη άποψη με την δική τους για πολλά θέματα, είναι ιδιαίτερα εύκολη υπόθεση. Από πλευράς προπαγανδιστικής τεχνικής, αυτό αποβλέπει στο να φέρει σε θέση σε άμυνας τον οποιονδήποτε αντίπαλο, να επηρεάσει το φρόνημά του για αντίσταση σε ένα θέμα και να τον παρουσιάσει στην κοινωνία ως ένα άτομο μειωμένου ηθικού κύρους.

Η προώθηση της τεχνικής αυτής, στο πλαίσιο κυρίως του προβλήματος των λαθρομεταναστών, έχει φτάσει στο σημείο να μη μπορεί να ανοίξει κανείς το στόμα του σε δημόσιο διάλογο, χωρίς να απολογηθεί εκ των προτέρων, με το γνωστό «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…».

Μία πλασματική κατάσταση αλλάζει, όμως, όταν έρχεται σε προφανή αντίθεση με την πραγματικότητα. Και αυτό, εκτός από αρκετές άλλες χώρες, ισχύει σήμερα περισσότερο για την Αγγλία, την χώρα με την πλέον φιλική μεταναστευτική πολιτική, όπου η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο.

Το «ιρλανδικό θαύμα», οι τραπεζίτες, και η χαμένη ηθική.

Τον τελευταίο μήνα η Ιρλανδία συνταράσσεται από τις καταγραφές κάποιων τραπεζιτών του 2008, οι οποίοι συζητούσαν μεταξύ τους για το πώς θα πουν ψέματα στη κυβέρνηση για το ύψος των δανείων που θα χρειαστούν, και για το πώς ήταν σίγουροι πως δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσουν ποτέ να τα αποπληρώσουν.

Τα δάνεια αυτά ήταν το πρώτο βήμα σε μια αλληλουχία κινήσεων που κατέληξε στην ολική κατάρρευση της ιρλανδικής οικονομίας.

Ο κόσμος δεν εξοργίστηκε τόσο με την δράση των τραπεζιτών, για τους οποίους δεν είχε καμιά αμφιβολία ούτως ή άλλως, αλλά για την ανηθικότητα που προέκυψε από τις μαγνητοφωνημένες συζητήσεις τους, που δημοσιεύτηκαν από την εφημερίδα Irish Independent.

Τουρλουμπούκι …. σε λέω!

Έχει πλάκα τελικά η κατάσταση.

Κι αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά, ίσως και να γελούσα με αυτά που βλέπω…

Όπως έχουν όμως, απλά τρέμω.

Για όλα αυτά που έρχονται… με γοργά βήματα.

Μιλάω για το γενικό αλαλούμ που ζούμε.

Το τουρλουμπούκι της σημερινής Ελλάδας.

Που θυμίζει λίγο από Ρώμη, στην εποχή της απόλυτης παρακμής της.

Τότε που οι αυτοκράτορες έχριζαν διαδόχους, ή θεοποιούσαν τα … άλογά τους.

Σόι αλλοπαρμένο (κι’ άλλο).

Mια απίστευτη ιστορία, που αναδεικνύει το δαιμόνιο της φυλής και αποδεικνύει ότι κανένα μνημόνιο, κανένας εκσυγχρονισμός των δομών της δημόσιας διοίκησης και κανένα πακέτο μέτρων όσο σιδερόφρακτα και ηλεκτρονικά διπλο-τσεκαρισμένα και αν είναι, δεν μπορούν να κρατήσουν τον Ελληνα-χουντίνι δεμένο με νόμους, κανονισμούς και πρωτόκολλα.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε χωριό της Αρκαδίας με πρωταγωνιστή οικονομικό «προύχοντα» του τόπου, χήρο με τέσσερα παιδιά μεγάλης ηλικίας.

Προνοητικός γαρ ο ήρωας του ρεπορτάζ μας, θορυβήθηκε από το μέτρο απογραφής των συνταξιούχων αφού όπως φαίνεται σχεδίαζε να «κληροδοτήσει» τη σύνταξη του στα ενήλικα παιδιά του μετά τον θάνατο του με την γνωστή μέθοδο της μη δήλωσης αποθανόντος συνταξιούχου.

Και να’ ταν ο μοναδικός;

Η πρώτη απόλυση «φευγάτου» υπαλλήλου της Βουλής είναι γεγονός, καθώς, ο εν λόγω εργαζόμενος είχε να εμφανιστεί στο κτίριο περίπου έξι μήνες και, μάλιστα, όταν τον ενημέρωσαν και ζήτησαν να επιστρέψει εκείνος δεν έδειξε να συγκινείται.

Όπως αναφέρει το «Εθνος της Κυριακής», ο εν υπάλληλος εργαζόταν στο κεντρικό κτίριο του Κοινοβουλίου, αλλά οι συνάδελφοί του είχαν ξεχάσει ακόμη και το... πρόσωπό του καθώς είχε να φανεί περίπου ένα εξάμηνο.