When I Was Young...

Eric Burdon

Ο Σαμαράς πρέπει να σπάσει αυγά.

Ή αλλιώς, ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή…

Η μόνη πρακτική «πολιτική» εμπειρία που έχω, είναι το ότι εκλέχτηκα δυο τρεις φορές σε κάποια δευτερεύοντα αξιώματα, κάποιων δευτερευόντων συνδικαλιστικών οργάνων του χώρου εργασίας μου.

Και από τα οποία το μόνο που αποκόμισα ήταν κάκιστες εμπειρίες και θλιβερές αναμνήσεις, και μια γενική αποστροφή για τον συνδικαλισμό.

Ως εκ τούτου, είμαι ο τελευταίος που θα μπορούσε να συμβουλεύσει τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, και πρωθυπουργό της χώρας, για το πώς θα πρέπει να προχωρήσει πολιτικά.

Για να φτάσει εκεί που έφτασε, κάτι παραπάνω ξέρει…

Γάτα ο μεγάλος!

Ομολογώ ότι η χθεσινή απόφαση της κυβέρνησης να εκλέγονται οι ευρωβουλευτές με σταυρό προτίμησης με αιφνιδίασε.

Αν και είμαι αναφανδόν υπέρ των μεταρρυθμίσεων, ειδικά στο γερασμένο μας πολιτικό σύστημα, αυτό δεν το είχα καν σκεφτεί.

Δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου.

Περίμενα δηλαδή μια απόφαση για άμεση (από τον λαό) εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, ή για τη μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200, για τον διαχωρισμό της βουλευτικής ιδιότητας από αυτήν του υπουργού, ή ακόμη και για την καθιέρωση της λίστας στις εθνικές βουλευτικές εκλογές…

Δεν περίμενα όμως αυτό που έγινε.

Οι αντιεξουσιαστές στην εξουσία….

Ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας με τον ΣΥΡΙΖΑ, φιλοξένησε το Έθνος της Κυριακής.

Ο Μπόμπολας, για καλό και για κακό, «πιάνει πόρτα για το χειμώνα», γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα βγάλει η κάλπη.

Γι’ αυτό είπε να κάνει μια αγιογραφία στον Σακελλαρίδη με τίτλο «ο αιρετικός που χτυπάει την πόρτα του δήμου».

Και διαβάσαμε πολλά και ενδιαφέροντα για τον κύριο που θέλει να αναλάβει τις τύχες του δήμου σε μια χρονική στιγμή όπου η λαθρομετανάστευση είναι υψηλή και η ασφάλεια δεν είναι και στα καλύτερά της.

Πόσο κοστίζει μια μπύρα;

Για κάποιον εργαζόμενο στο Μπαγκλαντές, που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό, η απόλαυση ενός ποτηριού κρύας μπύρας αποτελεί μια σημαντική επένδυση!

Για να πληρώσει την μπύρα του, ο εργαζόμενος αυτός θα πρέπει να δουλέψει 13,4 ώρες, σύμφωνα με την ανάλυση που έκαναν οι ειδικοί…

Ευκαιρία για τους άνεργους Έλληνες πιλότους;

Την ώρα που στην Ελλάδα η κρίση και η ανεργία πλήττει ακόμη και κλάδους που παραδοσιακά ήταν περιζήτητοι, όπως αυτός των πιλότων, με αποτέλεσμα πολλοί εξ αυτών να μεταναστεύουν σε ξένες χώρες, στην Αμερική υπάρχει έλλειψή τους.

Εδώ και καιρό, οι ειδικοί των αερομεταφορών εκτιμούσαν ότι θα σημειωθεί μεγάλη έλλειψη επαγγελματιών χειριστών στις ΗΠΑ, και τώρα αυτή η πρόβλεψη έγινε πραγματικότητα.

Απίστευτη διαφθορά…

Είναι 2011, η Ελλάδα βρίσκεται με το ένα πόδι στη χρεοκοπία. Λεφτά δεν υπάρχουν, ο κόσμος στενάζει από το πρώτο Μνημόνιο, η κρίση έχει απλωθεί σαν σκοτάδι σε όλη τη χώρα.

Κι όμως, στην πατρίδα αυτή που όλοι αγαπούμε και θέλουμε το καλό της, υπήρχαν και υπάρχουν θύλακοι διαφθοράς και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος.

Απίστευτες περιπτώσεις που αποδεικνύουν ότι κάποιοι δε σέβονται απολύτως τίποτε, ούτε τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Heartland...

The The.

Μια απίστευτη φάρσα… που άφησε εποχή!

Μια μέρα του Νοεμβρίου του 1996 ο προπονητής της Σαουθάμπτον εκείνη την σεζόν, Γκρέιαμ Σούνες, έλαβε ένα τηλεφώνημα.

Στην άλλη άκρη της γραμμής βρισκόταν ο Ζόρζ Γουεά, ο οποίος μόλις την προηγούμενη χρονιά είχε ανακηρυχθεί καλύτερος παίκτης του κόσμου.

Σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε μετά ο Σούνες, ο Γουεά του μίλησε για έναν ξάδερφο του από τη Σενεγάλη, ο οποίος είναι καλός επιθετικός, έχει αγωνιστεί στο παρελθόν στην Παρί Σεν Ζερμέν και είναι και διεθνής με την εθνική της χώρας του, με την οποία πρόσφατα κιόλας είχε σκοράρει.

Η συζήτηση εξελίχθηκε τόσο καλά που ο Σούνες δέχτηκε να δοκιμάσει τον προτεινόμενο από τον Γουεά παίκτη, ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε αναζήτηση ομάδας.

Λίγο καιρό μετά απ” αυτό το τηλεφώνημα ο 31χρονος Σενεγαλέζος Άλι Ντία πέρασε την πόρτα των γραφείων της Σαουθάμπτον και υπέγραψε ένα δοκιμαστικό συμβόλαιο ενός μήνα.

Παρά το γεγονός ότι στη μια και μοναδική προπόνηση που συμμετείχε προβλημάτισε με τις ικανότητες του, ή για την ακρίβεια με την έλλειψη αυτών, η τύχη αποδείχτηκε σύμμαχος του, όπως σε κάθε περίεργη και κουλή ιστορία αυτού του κόσμου…

Το απόλυτο φέσι….

Γενικά βλέπω πολλές ταινίες.

Συνήθως μου προκαλούν εντύπωση, και μου αρέσουν, οι δέκα στις εκατό.

Οι υπόλοιπες μου είναι αδιάφορες, ενώ κάποιες εξ αυτών είναι κυριολεκτικά «φέσια».

Και όταν μιλάμε για ταινίες χαμηλού κόστους, με άγνωστους συντελεστές, τότε και φέσια να είναι, δικαιολογούνται.

Όταν όμως μιλάμε για πολυδιαφημισμένες ταινίες που κόστισαν πολλά εκατομμύρια, και που διαθέτουν ένα καστ διασημοτήτων, με σκηνοθέτη έναν ζωντανό «θρύλο», τότε σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογείται το φέσι…