Don't Forget to Dance...

The Kinks

Και όμως, γυρίζει...

Όταν ο Γαλιλαίος εξεταζόταν από την Ιερά Εξέταση, δεν μπόρεσε να απαρνηθεί τελικά τη θεωρία του.

Δεν μπορούσε να απαρνηθεί αυτό που έβλεπε.

Το λογικό και το απτό.

Έτσι και όποιος έχει μείνει με λίγη λογική σε αυτήν τη χώρα, δεν μπορεί να παραμένει αμέτοχος στις φωνασκίες των πρεσβευτών της μίρλας και να μην κοινωνεί αυτό που ξεπροβάλλει σιγά σιγά μέσα από την καταχνιά και τη σκόνη που άφησε πίσω της ο οδοστρωτήρας της κρίσης καθώς πέρασε πάνω από το γερασμένο μπετό της μεταπολιτευτικής μας παράγκας.

Μια κυβέρνηση Σύριζα, θα ήταν επικίνδυνη…

Η κλιμάκωση της πολιτικής αντιπαραθέσεως, η υψηλή ανεργία, η εξοντωτική φορολογική πολιτική, το ασαφές και διαρκώς μεταβαλλόμενο φορολογικό και θεσμικό πλαίσιο και η αποδυνάμωση του ιδιωτικού τομέα εις όφελος του δημοσίου, είναι μερικές από τις αιτίες που ωθούν πολύ κόσμο να εκδηλώνει δικαιολογημένη δυσπιστία και δυσαρέσκεια απέναντι στην τρέχουσα κυβέρνηση και να θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσφέρει λύσεις.

Πράγματι, είναι μεγάλο το ποσοστό των ανθρώπων που έχουν στραφεί στην αντιπολίτευση, όχι επειδή πρόσκεινται στην Αριστερά, αλλά επειδή θέλουν να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.

Ίσως και ως διάθεση τιμωρίας προς το σηψαιμικό κατεστημένο.Ωστόσο, υπάρχουν περιθώρια για πειραματισμούς;

Θα μπορούσε ο ΣΥΡΖΑ να βελτιώσει τα πράγματα;

    

Χρειάστηκε μόνο ένα «δευτερόλεπτο»….

Πριν από περίπου 252 εκατομμύρια χρόνια, ο πλανήτης μας έζησε μια τρομακτική περίοδο αφανισμού της ζωής, στη διάρκεια της οποίας εξαφανίστηκαν το 70% των ζώων ξηράς, και το 96% αυτών της θάλασσας.

Ήταν η λεγόμενη Πέρμια μαζική εξαφάνιση.

Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν τον ακριβή λόγο της καταστροφής, ο οποίος μπορεί να ήταν κάποιος αστεροειδής, ή ηφαιστειακές εκρήξεις, αλλά γνωρίζουν την χρονική διάρκειά της.

Και η διάρκεια αυτή ήταν ιδιαίτερα σύντομη.

Περί δημάρχων και λοιπών φληναφημάτων…

Τα πολιτικά «πιστεύω» του δημάρχου μου με απασχολούν όσο τα θρησκευτικά του ηλεκτρολόγου μου.

Με ενδιαφέρει να διατηρεί την πόλη καθαρή, να συντηρεί τα πάρκα και τους αθλητικούς χώρους και να μην κάνει πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Πολιτιστικές εκδηλώσεις για τους δήμους σημαίνει ένα μπουλούκι ηθοποιών που παίζουν κάτι «κλασικό», που αν το ανεβάζανε σε κανονικό θέατρο θα φεύγανε και οι ταξιθέτες, ή κάποιος έντεχνος που παίρνει τα διπλά και κάνει το μισό πρόγραμμα από αυτό που θα έκανε στον «Σταυρό του Νότου».

Μαϊντανοί … Βρυξελλών!

Πόσο σοβαρά παίρνουμε τελικά τις ευρωεκλογές;

Είναι ένα πολύ ουσιαστικό ερώτημα, σε μια εποχή που πρακτικά η Ευρώπη αποφασίζει όλο και περισσότερο για την καθημερινότητά μας και το ευρωκοινοβούλιο αποκτά όλο και μεγαλύτερη εξουσία.

Ερώτημα που θα μείνει αναπάντητo, αφού θα πνιγεί μέσα σε μια θάλασσα από μικροπολιτικές σκοπιμότητες και κομματικούς υπολογισμούς.

Προφανώς και ακούγεται ωραίο να επιλέγουν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι, και όχι ο εκάστοτε αρχηγός κόμματος, ποιόν θα στείλουν στην ευρωβουλή.

Αλλά γιατί το σκέφτηκαν τώρα, τρεις μόλις μήνες πριν από τις ευρωεκλογές;

Τόσα χρόνια δεν είχαν καιρό να ασχοληθούν;

Η ημερομηνία των ευρωεκλογών δεν ήταν κρυφή...

Ακραία πολιτική ορθότητα…

Έχουν και οι Αμερικάνοι τα δικά τους συριζέικα φρούτα, που αφού έλυσαν όλα τα προβλήματα, αποφάσισαν τώρα να ασχοληθούν και με τρίχες.

Τι συμβαίνει;

Ακούστε….

Change...

Tears for Fears...

Ευρωεκλογές χωρίς τη … Βάνα Μπάρμπα;

Το εκστόμισε τις προάλλες ο αμήχανος υπουργός Πολιτισμού της κυβέρνησης, ότι η κρίση μάς έκανε «περισσότερο Ελληνες, περισσότερο Ευρωπαίους, περισσότερο πολίτες του κόσμου».

Κάτι έπρεπε να πει και αυτός ο καημένος, για να διασκεδάσει κάπως την αμηχανία του, αφού οι πολιτικοί οφείλουν πάντα να έχουν κάτι εύηχο να πουν όταν δεν έχουν τίποτε να πράξουν.

Το γεγονός, πάντως, είναι ότι ώσπου να ανακοινωθεί προχθές η απόφαση της κυβέρνησης ότι οι ευρωεκλογές θα γίνουν με σταυρό προτίμησης, εμείς -συρόμενοι στην κατεύθυνση της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ- ετοιμαζόμασταν να κάνουμε ευρωεκλογές ομφαλοσκόπησης: κάτι παρεμφερές με μια πανελλαδική δημοσκόπηση, για όσους από το εκλογικό σώμα δεν βαριόντουσαν.

Εθνοπατέρες και σωτήρες….

 Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι, λέει η λαϊκή θυμοσοφία.

Και είναι αλήθεια ότι αυτή η ρήση βρίσκει καθημερινά επαλήθευση στα πρόσωπα της πολιτικής μας ηγεσίας.

Πατέρες του έθνους που με τη δική μας ψήφο εξελέγησαν για να νομοθετούν και να ελέγχουν τα κακώς κείμενα, αν τους ψάξει κανείς λίγο βαθύτερα θα διαπιστώσει ότι αρκετοί απ’ αυτούς κάθε άλλο παρά παράδειγμα προς μίμηση αποτελεί ο βίος και η πολιτεία τους.

Είναι δε οι ίδιοι που ρίχνουν αστροπελέκια από του βήματος της Βουλής και τα τηλεοπτικά παράθυρα για τη διαφθορά ή τη φοροδιαφυγή.

Είναι οι ίδιοι που δεν χάνουν ευκαιρία να κραδαίνουν στους αντιπάλους τους τη ρομφαία της ηθικής και της κάθαρσης, θεωρώντας ότι οι σκελετοί που έχουν στη δική τους ντουλάπα δεν θα φανερωθούν ποτέ.