Sea of Love....

Tom Waits.

Πόσο μας κοστίζει ο κάθε φοιτητής;

Ας βρεθεί κάποτε, ένας λογικός άνθρωπος να εξηγήσει στους Έλληνες πολίτες που πάνε τα λεφτά τους και τι ανταποδοτικότητα έχουν σε κάθε έξοδο.

Ίσως τότε πάψουμε να ζούμε με τα παραμύθια και τις φαντασιώσεις που εξυπηρετούν πάντα τους ανεύθυνους και τους πονηρούς.

Το ελληνικό κράτος δίνει πάνω από 50.000 ευρώ για τις σπουδές ενός φοιτητή του ΕΜΠ.

Πρόκειται για το ακριβότερο πτυχίο ανά πανεπιστήμιο!!!!!

Όμως, οι αυξομειώσεις είναι έντονες…

Αντιπολίτευση στα κεραμίδια …

Δεν πιστεύω, προσωπικά, ότι η σημερινή Ελλάδα μπορεί να διαδραματίσει ρόλο σε κρίσεις του μεγέθους αυτής της Ουκρανίας ή και της Συρίας.

Είμαστε πολλοί μικροί και αδύναμοι να κάνουμε γεωπολιτικό παιγνίδι, ακόμα και στη γειτονιά μας, ειδικά τώρα που, λόγω κρίσης, ελάχιστοι υπολογίζουν στην ασθμαίνουσα εξωτερική μας πολιτική.

Από την άποψη αυτή, το ταξίδι του Ευάγγελου Βενιζέλου στην Ουκρανία, πριν από λίγες ημέρες, δεν ξέρω αν έγινε με φιλοδοξίες να αποφέρει πρακτικό αποτέλεσμα.

Δεν φαντάζομαι ότι στο ΥΠΕΞ έτρεφαν αυταπάτες ότι η παρουσία του Βενιζέλου θα εμπόδιζε τον Πούτιν να καταλάβει την Κριμαία ή θα έπειθε τους εξεγερμένους να δεχθούν να επιστρέψει στον θρόνο του ο «νόμιμος πρόεδρος» Γιανουκόβιτς. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έπρεπε να πάει.

Ο Βενιζέλος τούτη την περίοδο δεν είναι απλώς ΥΠΕΞ μιας ανυπόληπτης στη διεθνή διπλωματία Ελλάδας, αλλά και προεδρεύων του Συμβουλίου των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. και με την ιδιότητά του αυτή ήταν υποχρεωμένος να σπεύσει στην εστία της κρίσης, που απειλεί ζωτικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ο Κουφοντίνας, ο Γαλιλαίος, και η … Φρειδερίκη!

Είπα να μην ασχοληθώ με αυτό το καυτό ζήτημα των ημερών, δηλαδή το βιβλίο του Κουφοντίνα, αλλά δεν άντεξα.

Ως γνωστόν, είμαι ενοχλητικά πολυπράγμων, και άρα επειδή καλώς ή κακώς έχω άποψη επί σχεδόν παντός του επιστητού (πολλές φορές λανθασμένη), αποφάσισα να μπω και εγώ στον χορό των αντεγκλήσεων ένθεν κακείθεν, σχετικά με το αν θα έπρεπε να εκδοθεί, και αν θα πρέπει τελικά να διαβαστεί το εν λόγω βιβλίο.

Η δύναμη του προσώπου…

Όλοι γνωρίζουν τον Τσε Γκεβάρα και ελάχιστοι τον Καμίλο Σιενφουέγος, κι όμως δεν νομίζω πως ο δεύτερος έπαιξε μικρότερο ρόλο στην κατάληψη της εξουσίας στην Κούβα και στην απομάκρυνση του  δικτάτορα Μπατίστα.

Ούτε ήταν λιγότερο επαναστάτης ή «επαναστάτης» από τον πρώτο.

Νομίζω το γεγονός πως δεν κυκλοφορούν εκτός Κούβας μπλουζάκια με το πρόσωπο του Σιενφούεγος είναι γιατί δεν έγραφε τόσο καλά στο φακό και δεν συμβάδιζε εκείνη την εποχή με αυτά που αποδεχόταν η μόδα σαν επαναστατικό λουκ.

Η πανάκριβη γοητεία των αιώνιων φοιτητών…

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα σ' αυτή τη «διονυσιακή» χώρα, είναι η παρεξηγημένη αντίληψη των ορίων.

Γενικότερα δεν μας αρέσει ο χρόνος και τα διαστήματα που τον ορίζουν.

Σχεδόν τον έχουμε καταλύσει.

Γι' αυτό και είμαστε από τις πρώτες κοινωνίες στον κόσμο, με τόσο διευρυμένα τα όρια της εφηβείας.

Φτάνει ο άλλος τα σαράντα και ακόμα ζει με τους γονείς του, ενώ παράλληλα αισθάνεται  ζεστές μέσα του όλες τις «δυνάμεις» της νεότητας των εικοσάρηδων. Πάει για καφεδάκι, ντύνεται τρέντι, ψιλοαδιαφορεί για υποχρεώσεις και επωμίζεται, κάπως πιο χαλαρά, τις συνέπειες της ανεργίας.

The Regiment...

Brian Eno & David Byrne.

Ο Βενιζέλος είδε την Ελιά, αλλά τον πήρε το ποτάμι…

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε βρει μια σανίδα σωτηρίας στην «Ελιά» των 58 για να μην δει το ΠΑΣΟΚ να κατακερματίζεται στις Ευρωεκλογές.

Κατάφερε λοιπόν από το πολύ… «πότισμα» να πνίξει τη «μικρή» Ελιά.

Είχε εστιάσει στο δέντρο και έχασε το όλο «κάδρο», που είχε μέσα και ένα δάσος. Και ένα Ποτάμι να το διασχίζει.

Και ξαφνικά, μια «Δονκιχωτική» κίνηση, το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη εμφανίζεται να πιάνει ποσοστά της τάξης του 5,7% στην πρόθεση ψήφου για τις Ευρωεκλογές. Τέταρτο κόμμα!

Η Νέα Δημοκρατία, ο Σαμαράς, και το … Ποτάμι.

Όλοι γνωρίζουν πως όχι μόνο η δημοκρατία αλλά και η ζωή απεχθάνεται τα κενά και τα αδιέξοδα.

Εκεί που υπάρχει μια «μαύρη τρύπα» στο σύστημα , τσουπ εμφανίζεται κάποιος και το καλύπτει.

Διότι όπως γνωρίζουμε καλά, το σύστημα δεν αφήνει τίποτε στον αέρα.

Η επιβίωσή του εξαρτάται από το πόσο γρήγορα και πόσο σχεδιασμένα θα κάνει τις κινήσεις του.

Έχοντας φυσικά πάντα την ευγενική προσφορά των μέσων ενημέρωσης, των Megamedia που είναι το μακρύ χέρι του συστήματος.

Αυτά ως μια πρώτη παραδοχή και πάμε στα πιο άμεσα.

Το πρόβλημα για το "σύστημα" είναι ότι βρίσκεται πλέον αντιμέτωπο με ένα κατακερματισμένο πολιτικό πεδίο.

Και το λέμε αυτό επειδή τον Σαμαρά ποτέ δεν τον πήγε, ούτε θα τον πάει, άσε τον ΣΥΡΙΖΑ να λέει.

Ιδιαίτερα ενοχλεί το σύστημα η απώλεια της επί χρόνια δικής του κεντροαριστεράς που δεν μπορεί πλέον και δεν μπορεί να καλύψει το τεράστιο κενό που άφησε μια μεγάλη παράταξη όπως το ΠΑΣΟΚ.

Εκεί λοιπόν έρχεται η διαπλοκή, φανεροί και κρυφοί επιχειρηματίες, λόμπι της «προοδευτικής» παράταξης, μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται από τους γνωστούς "νταβατζήδες".

 Έρχονται όλοι αυτοί για να καλύψουν το κενό, να φέρουν τον… άνεμο ανανέωσης που δεν τολμούν ή δεν προλαβαίνουν να φέρουν τα πολιτικά κόμματα.

Οι συριζώσες, και ο Κουφοντίνας…

Διακόπτουμε πρόσκαιρα την ποταμολογία, που έχει αιφνιδιάσει πολλούς ευχάριστα και περισσότερους δυσάρεστα.

Αφορμή μας έδωσε το βιβλίο Κουφοντίνα και ο πρόλογος με τον οποίο το τίμησε ο κ. Γιαννόπουλος, που είναι και δεν είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ξέρετε καλά, μας είναι πολύ ντάρλινγκ το θέμα του αντιμνημονιακού ανεξυριζαυγιτισμού, πόσω μάλλον όταν διανθίζεται και με ολίγη από τρομοκρατία.

Τα έχουμε ξαναπεί, τρομοκρατικό κόμμα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, απλώς έχει μια θαυμαστική και σεβαστική ροπή προς κάποιου ερυθρού είδους ακροδεξιά παρέκβαση της δημοκρατικής νομιμότητας.

Και ο κ. Γιαννόπουλος έχει δομική σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ κι ας μην είναι τώρα μέλος του.

Γιατί είναι μέλος της «Ρόζας» και αυτή είναι ζυμωμένη εντός του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς από την ανέγερση του έως τώρα.

Τσακώνονται συχνά Ν.Δ. και Κουμουνδούρου, χωρίς αποτέλεσμα.

Η σκληρή αλήθεια για τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, είναι ότι αυτή τη φορά η προσπάθεια της Ν.Δ. έγινε σοβαρότερη και αποκαλυπτική (Βλέπε «Ο Κουφοντίνας είναι ένας κανονικός άνθρωπος»).

Έτσι κατάφερε και αποστομωτικά εξανάγκασε την Κουμουνδούρου σε φλύαρες, αλλά μη πειστικές εξηγήσεις.