Keep me warm...

Tom Rosenthal & Alex Brenchley

Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ σκέφτεται να την κάνει;

Η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να διαχειριστεί τα προβλήματα της χώρας, όχι απλά εντός της Ευρώπης, αλλά ούτε εντός του πλανήτη.

Χρέος, συμφωνία με τους δανειστές, παραμονή στο ευρώ, μεταναστευτικό, παιδεία, ανάπτυξη αποτελούν γι αυτήν πρωτόγνωρα και δυσεπίλυτα προβλήματα που απαιτούν πείρα, γνώση, ικανότητες διαπραγμάτευσης και διάθεση για οργανωμένη, σκληρή δουλειά, δηλαδή στοιχεία που δεν διαθέτει.

Ιδεολογικές αγκυλώσεις, φυσική ανικανότητα και κυρίως έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων την οδηγούν στην μια γκάφα πίσω από την άλλη και στην διατύπωση θεωριών συνομωσίας που προκαλούν την οργή ακόμα και των υποστηρικτών της.

Η αποσυσπείρωση έχει ήδη αρχίσει.

Ολοένα και μεγαλύτερο ακροατήριο αντιλαμβάνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε πραγματικό σχέδιο για τα ζητήματα της διαπραγμάτευσης και στα υπόλοιπα είχε «σχέδιο» αλλά πολύ επιζήμιο για τη χώρα και την ευρωπαϊκή της προοπτική…

Ευθύνη Τσίπρα…

Χάθηκαν δυο πολύτιμοι μήνες σε ατέρμονες συζητήσεις κι αμπελοφιλοσοφίες με την …δημιουργική ασάφεια, για να κατανοήσει ο Αλέξης Τσίπρας ότι οι μέθοδοι που ακολουθούσε ο υπουργός του των Οικονομικών δεν οδηγούσαν πουθενά αλλού παρά μόνο στα βράχια.

Ο νάρκισσος και υπερφίαλος Γιάννης Βαρουφάκης, πότε υψώνοντας το μεσαίο δάκτυλο του χεριού του προς τους εταίρους και πότε κάνοντας διαλέξεις για την θεωρία των παιγνίων, χωρίς ποτέ να μπει στην ουσία με οικονομικά δεδομένα κι αριθμούς, οδήγησε τον εαυτό του και τη χώρα στην απομόνωση…

Μια κρίσιμη στρατηγική ήττα του κ. Τσίπρα…

Αναμφίβολα, η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου σημειώθηκε ως μια στρατηγική ήττα για τον Πρωθυπουργό.

Αφού εκεί μέσα γειώθηκε το ρεβολουσιονάρικο τουπέ της κυβέρνησης, που θα «άλλαζε την Ευρώπη». Και σβήστηκε μονομιάς όλη η πιπερολογία περί διαγραφής του χρέους, περί κατάργησης των μνημονίων και της Τρόικας και περί λοιπού ντιριντάχτα.

Ήταν το ήμισυ του παντός.

Το ξεκίνημα της μεγάλης κυβίστησης.

Τα ίδια και χειρότερα θα λέμε, μόλις επισυμβεί και η υπογραφή του τρίτου μνημονίου, όταν σημέρα θα ολοκληρωθεί αυτή η μεγάλη κωλοτούμπα.

Δεν θα είναι όμως κορυφαία στρατηγική ήττα όλα αυτά. Γιατί η ανακούφιση θα είναι μεγάλη, που έτσι, δια της ανατροπής της καταρρέουσας υπεσχημένης πολιτικής, θα γλιτώσουμε την άτακτη χρεωκοπία.

Έστω και αν το πολιτικό προσωπικό, που θα διαχειριστεί την κυβίστηση, δεν εγγυάται το καλύτερο αποτέλεσμα, αφού ούτε θέλει ούτε μπορεί να κάνει τη δουλειά…

Η πραγματική συνωμοσία εναντίον της Ελλάδας…

Μια συνωμοσία του ψεύδους κυβερνά την Ελλάδα, και από τα πολλά ψέματα που έχει προπαγανδίσει, τα πιο επικίνδυνα είναι αυτά που έχουν πιστέψει οι ...

συνωμότες.

Το ταξίδι μακριά από την πραγματικότητα που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 81 φαίνεται ότι φτάνει σε ένα νέο σημείο επώδυνης προσαρμογής.

Αν ο κ. Τσίπρας δεν είχε εξαντλήσει την επαγγελματική του εκπαίδευση στις καταλήψεις, θα μπορούσε πιο εύκολα να διακρίνει το είδος της πολιτικής επιτυχίας του ειδώλου του Ανδρέα Παπανδρέου.

Γιατί στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχουν δύο ειδών αριστερών κυβερνήσεων: Αυτές που αποτυγχάνουν λίαν συντόμως και οι άλλες που αποτυγχάνουν σε βάθος χρόνου…

Ο Νιαγάρας και η μπανιέρα…

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Τον Γκότφριντ Μπεν τον έμαθα από γερμανόφιλο (πως λέμε… γερμανοτσολιά) οπαδό της παρακμιακής ποίησης.

Το απόσπασμα είναι από τους αφορισμούς του. «Η ιστορία δεν έχει νόημα, δεν συντελείται καμιά εξελικτική κίνηση. Δεν υπάρχουν πια ψευδαισθήσεις, ούτε απάτες. Η ιστορία είναι η κλασική περίπτωση του αλλοπρόσαλλου: Επιζεί στον Νιαγάρα για να πνιγεί αργότερα στην μπανιέρα».

Μπορεί να περιγράφει την ιστορία της ελληνικής χρεοκοπίας.

Από τις 2 Σεπτεμβρίου του 2009, όταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής μπροστά στους παφλασμούς της χρεοκοπίας προτίμησε την ασφάλεια της Ραφηνας και προκήρυξε εκλογές (με σκοπό ουσιαστικά να τις χάσει), πέρασαν κοντά 6 (λείπουν κάτι μήνες) δαιμονισμένα χρόνια…

Τέρμα τα ψέματα...

Άτακτη υποχώρηση, τσεκούρωμα Βαρουφάκη, τρέχουν και δεν φτάνουν τώρα να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα...

Η Υπερήφανη Διαπραγμάτευση μετατράπηκε σε καθ υπόδειξιν διαπραγματευτές, σε παρακάλια στην Μέρκελ, και σε εθνικό κάζο...

Miss Sarajevo...

The Passengers

Σουρεαλιστική διακυβέρνηση…

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Στάθης Λεουτσάκος έλυσε μια χαρά το πρόβλημα με το δεκαπενθήμερο «συμβάν» στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών. Φέρνοντας αντιρρήσεις στην επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων για την εκκένωση του χώρου, αποφάνθηκε ότι αυτό που γινόταν «δεν ήταν κατάληψη». Μπορεί όλοι να το βλέπαμε σαν κατάληψη, μπορεί όσοι εισήλθαν στον χώρο να ισχυρίζονταν ότι έκαναν κατάληψη, αλλά τι σημασία έχει;

Κατά την άποψη του κ. Λεουτσάκου «αυτό ήταν μια τσίγκινη κατάληψη, που δεν είχε ούτε την κάλυψη του αντιεξουσιαστικού χώρου».

Συνεπώς... δεν ήταν κατάληψη.

Οπως ακριβώς η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν είδε καμιά εισβολή στη Βουλή, όταν χωρίς άδεια καμιά δεκαριά αναρχοαυτόνομοι μπήκαν στο προαύλιο και οι φύλακες έντρομοι κλείδωσαν τις πόρτες για να μπουν παραμέσα.

«Ουδεμία “εισβολή” σημειώθηκε στη Βουλή.

Ας μην ανησυχούν, επομένως, όσοι εμφανίζονται ως Κασσάνδρες για να αναγγείλουν κινδύνους για το Κοινοβούλιο»…

Κακότεχνος πεντοζάλης πριν τον γκρεμό…

Οι διαπραγματεύσεις έχουν σταματήσει ή αδρανήσει εδώ και καιρό.

Στέλνουμε κάποια email. Κάποια τα πληροφορούμαστε από τον ξένο Τύπο.

Τα περισσότερα όχι.

Μισόλογα απ’ όλες τις πλευρές.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας μόλις που συγκρατούν την απογοήτευσή τους.

Από καιρού εις καιρόν συγκατανεύουν σε κάποιες λεκτικές παραχωρήσεις ως προς τη δήθεν πρόοδο των διαπραγματεύσεων.

Και, φυσικά, εμείς διατηρούμε ή και ανεβάζουμε πολεμικούς τόνους ως προς τη χάραξη «κόκκινων γραμμών» χωρίς, όμως, να διευκρινίζουμε ποιο είναι το πεδίο στο οποίο διαπραγματευόμαστε…