Όταν ο Αλέξης περιπαίζει την αστική δημοκρατία…

Η εντολή του λαού στις εκλογές είναι εντολή πολιτικής ευθύνης για τη διαχείριση της συγκυρίας όπως θα διαμορφώνεται στη διάρκεια μιας κυβερνητικής θητείας.  Η παραίτηση είναι αυτονόητη αποποίηση της πολιτικής ευθύνης.

Ωστόσο, το αυτονόητο δεν εντάσσεται στη κατά ΣΥΡΙΖΑ λογική διαχείρισης της αστικής δημοκρατίας και των θεσμών της.

Η παραίτηση γίνεται τακτικός ελιγμός υπέρβασης του κόστους διαχείρισης της πολιτικής ευθύνης.

Την ίδια στιγμή που η ουσία της ευθύνης, δηλαδή η διαχείριση της συγκυρίας, παραμένει ακόμα και ως κατά τι αναβαλλόμενη. Ουσιαστικά, οι εκλογές αποτελούν ένα ελιγμό για να κερδηθεί χρόνος . Είναι ένα «δικαίωμα» μελλοντικής εκπλήρωσης μιας υποχρέωσης που ο Τσίπρας αρνείται να εκπληρώσει στον παρόντα χρόνο...

Ο ατσαλάκωτος μέντορας με τις φραπεδιές…

Κουΐζ για πολύ δυνατούς λύτες. Τι δουλειά κάνει ο  Αλέκος Φλαμπουράρης; Όχι  ποιο είναι ο επάγγελμα του, εκεί  υπάρχει ολόκληρη ιστορία. Τι ακριβώς κάνει στην κυβέρνηση. Ποιο είναι το αντικείμενό του.

Με τι ασχολείται καθημερινά, βρε αδερφέ!

Στα χαρτιά είναι  υπουργός Επικρατείας, αρμόδιος για το συντονισμό του κυβερνητικού έργου. Αλλά  αυτό δεν λέει τίποτε. Τον ίδιο τίτλο φέρει και ο Τέρενς Κουίκ. 

Χώρια  που υπάρχουν και πέντε έξι  ακόμη που συντονίζουν το κυβερνητικό έργο, οπότε χρειάζεται και κάποιος να συντονίζει τους συντονιστές...

Σας ξεγέλασα, απέτυχα, ξαναψηφίστε με…

Σήμερα όμως δεν είναι Ιανουάριος. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κυβερνητικό παρελθόν

Στις εκλογές του Ιανουαρίου ο Αλέξης Τσίπρας περιέγραψε τον εαυτό του σαν τον ισχυρό της διαπραγμάτευσης και υποσχέθηκε:

Την άμεση κατάργηση των μνημονίων.
Τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.
Το τέλος της λιτότητας με ένα πακέτο παροχών, αυξήσεων και καταργήσεων φόρων.
Μια νέα αναπτυξιακή πορεία της χώρας.

Είναι προφανές ότι απέτυχε πλήρως.

Απέδωσε την αποτυχία του στην σκληρότητα των δανειστών. Σκληρότητα την οποία θεωρούσε δεδομένη όλα τα προηγούμενα χρόνια, αλλά πριν τις εκλογές θεώρησε χρήσιμο να εμφανίσει τους δανειστές έτοιμους να υποχωρήσουν μπροστά στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ…

Αλέξη, ας πρόσεχες…

Παρακολουθώντας το προχθεσινό «διάγγελμα» παραίτησης του Αλέξη, τσιμπιόμουν για να δω αν είμαι ξύπνιος ή αν ονειρεύομαι αυτά που βλέπω και ακούω.

Εκτός από το να κάνει το μαύρο άσπρο, και να περιγράφει τις απανωτές αποτυχίες της κυβέρνησής του ως μεγάλα επιτεύγματα, ο Αλέξης έδειξε (εδώ και καιρό το κάνει ) μια ιδιαίτερη εμμονή στο να χαρακτηρίζει το 6μηνο της καταστροφικής κωλυσιεργίας του ως μια ηρωική περίοδο σκληρών και σθεναρών διαπραγματεύσεων με τους δανειστές!

Διαπραγματεύσεις, που όλοι θυμόμαστε ότι είχαν επικεφαλής τους τον απόλυτο καραγκιόζη (αποδεδειγμένα πλέον) Δρα Μπαρουφάκη.

Τον οποίο όχι μόνο απέπεμψε με συνοπτικές διαδικασίες ο πρωθυπουργός, όταν είδε το φως (στις καθυστερήσεις), αλλά στα πρόσφατα «διαγγέλματά» του ούτε καν τον αναφέρει.

Και βέβαια πώς να τον αναφέρει όταν σήμερα όλοι γνωρίζουμε τον ύπουλο ρόλο και την κρυφή ατζέντα του φαλακρού πράκτορα του χάους;

Που ενώ δήθεν διαπραγματεύονταν, ο μεγάλος του νταλκάς ήταν η μεθοδευμένη χρεοκοπία μας και η μετάβασή μας σε άλλο νόμισμα (δραχμή, ψηφιακό μπιτ κόιν, κλπ).

Εγκληματίας…

Όμηρος της αυταρέσκειάς του και του άκρατου πολιτικού τυχοδιωκτισμού του είναι ο Αλέξης Τσίπρας και το αποδεικνύει με την απόφασή του να πάει σε εκλογές. Αποδεικνύοντας επίσης ότι οδηγεί τη χώρα κάθε φορά στα άκρα, στα αδιέξοδα και έπειτα αποφασίζει.

Αφού κατάστρεψε την οικονομία επί έξι μήνες διαπραγμάτευσης και την έφτασε στα όρια της χρεοκοπίας αποφάσισε να κάνει στροφή και να σώσει την παρτίδα και την πάρτη του την τελευταία στιγμή…

Όσκαρ ηθοποιίας στον Αλέξη…

Ένας πολιτικός αριβίστας χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς αιδώ και ικανός για όλα μπροστά στην καρέκλα της εξουσίας, αράδιασε ένα σωρό ψεύδη και φούμαρα στο διάγγελμα με το οποίο ενημέρωσε τον ελληνικό λαό για την επιλογή του να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Αυτή ήταν η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα στη χθεσινή τηλεοπτική εμφάνισή του. 

Προφανώς όσοι είδαν ή άκουσαν χθες τον πρωθυπουργό δεν θα πίστευαν στα μάτια και τα αυτιά τους.

Χωρίς κανένα απολύτως αίσθημα ευθύνης, χωρίς πολιτική τσίπα, επιχείρησε να πουλήσει για μία ακόμη φορά προφίλ αντιστασιακού και επαναστάτη. Κοροϊδεύοντας για μία ακόμη φορά. Ήμαρτον!

The show must go on…

«Αφήστε μας επιτέλους  να σώσουμε τη χώρα»!!!!

Αυτό δήλωσε οργισμένος χθες βράδυ σε πάνελ του ΣΚΑΙ ο βουλευτής Παππάς, πατέρας του Νίκου Παππά, και συνταξιούχος της ΔΕΗ (από τα 45 του) όπως μου λένε κάποιοι κακεντρεχείς. Ο οποίος τελευταία αποτελεί καθημερινή παρουσία στα πάνελ, ίσως λόγω του μεστού και δημοκρατικού λόγου του.

Είναι και άφθαρτος…

Και με αυτή του τη φράση συμπύκνωσε όλη την αλαζονεία και όλη την ανισορροπία που χαρακτηρίζει το κυβερνών κόμμα. Το οποίο πασχίζει καθημερινά να σώσει τη χώρα, αλλά δεν το αφήνουν οι υπόδουλοι σαμαροβενιζέλοι και γενικά όλοι οι εχθροί της προκοπής του τόπου.

Και μάλιστα κανείς δεν βρέθηκε (αν και ήταν αρκετοί εκεί, απ όλα τα κόμματα), να του απαντήσει κατάλληλα…

Τα εγκλήματα του… δημοφιλούς Αλέξη…

Είναι απορίας άξια η εξακολουθούμενη δημοφιλία του Αλέξη Τσίπρα, ακόμη και μετά την υπογραφή από τον ίδιο και την κυβέρνησή του, του τρίτου και επαχθέστερου μνημονίου.

Αλλά, από αυτόν τον «ώριμο» λαό, πολλά μπορεί να περιμένει κάποιος.

Άρα, η απορία προφανώς είναι ρητορική.

Όμως ο Αλέξης Τσίπρας, εξακολουθητικά και επί πολλά χρόνια διέπραξε εγκλήματα εις βάρος της χώρας.

Ας θυμηθούμε μερικά:

Με την συστηματική θώπευση των ώτων της κοινωνίας, με τις ατέρμονες υποσχέσεις των πάντων στους πάντες και με την λαϊκίστικη ρητορεία, υπονόμευσε κάθε βήμα των προηγούμενων κυβερνήσεων και δημιούργησε ολόκληρες στρατιές ανεύθυνων πολιτών. Μέχρι και το «κίνημα» των «δεν πληρώνω» υπέθαλψε...

Μας φάγανε πάλι οι... αριστερές ιδεοληψίες!

Ωραία τα καταφέραμε πάλι.

Στην μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση που ζει ο τόπος τα τελευταία χρόνια ,το μεταναστευτικό, έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας στην κυρία Τασία και στον κυρ' Αλέκο. Όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά είτε ψήφισε Συριζα, είτε Ν.Δ. είτε Ποτάμι, είτε Πασόκ, είτε ΚΚΕ κλπ. είμαστε συνυπεύθυνοι που ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση.

Την ντουντούκα που τη βρήκε ο δυστυχής πεινασμένος;

Και εξηγούμαι…

Εκτός πραγματικότητας, εκτός ζωής…

Εχει κάτι καθησυχαστικό η παρουσία του κ. Γιάννη Τόλιου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην γενικού γραμματέα Βιομηχανίας (παραιτήθηκε τον περασμένο μήνα).

Ανήκει στην Αριστερή Πλατφόρμα και είναι ένθερμος υποστηρικτής της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα.

Αν ακούσει κανείς τον κ. Τόλιο να περιγράφει τις συνέπειες της εξόδου από το ευρώ, θα νομίζει ότι υπάρχει ένας άλλος κόσμος απλός και φιλικός, όχι ιδιαίτερα απαιτητικός, για τον οποίο η παγκοσμιοποίηση είναι κάτι σαν παραξενιά, που εύκολα μπορούμε να αντιπαρέλθουμε, αρκεί να περιορίσουμε την καταναλωτική κακομαθησιά μας για λίγο…