Η εκδίκηση του ψηφοφόρου…

Στην Κίνα της δυναστείας των Τανγκ, ο δικαστής που επέβαλλε ποινή θανάτου είχε την υποχρέωση και να την εκτελεί, αναλαμβάνοντας το βάρος της απόφασής του.

Σε μια τέτοια λογική η ψήφος στον Αλέξη Τσίπρα ώστε να εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο που ο ίδιος υπέγραψε ήταν πράξη δικαίου…

Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ …

Μία εβδομάδα μετά τις εκλογές είναι υπέρ αρκετή για να διαπιστώσουμε το περιβόητο «καινούριο» και το «νέο» στην πολιτική ζωή που με τόση θέρμη ευαγγελίζονταν ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την προεκλογική περίοδο.

Θεωρούσαν στην Κουμουνδούρου ότι επειδή αυτοπροσδιορίζονται νέοι θα έχουν και το συγχωροχάρτι για την καταστροφή και τον διχασμό που έφεραν στην χώρα κατά την επτάμηνη περίοδο της «πρώτης φόρας αριστεράς».

Κατάφεραν βέβαια να πάρουν την εξουσία εκμεταλλευόμενοι όμως την μεγάλη και πρωτοφανή απόχη και όχι τα νιάτα τους....

Παρατράγουδα…

Δεν την είδα μία φορά μόνο, γιατί έλεγα μέσα μου, «αυτό δεν υπάρχει».

Την είδα ξανά και ξανά και, εκεί, την τρίτη φορά που έβλεπα την περιβόητη πια συζήτηση του Κλίντονος με τον Τσίπρα, χύμηξαν στον νου μου ξαφνικά ένα σωρό εικόνες από το παρελθόν.

Θυμήθηκα τον Κατέλη, τον Λεωτσάκο, τη Θώδη, τα παιδιά της νύχτας. Θυμήθηκα, δηλαδή, την εποχή της ακμής της trash television ―της αγαπημένης σκουπιδοτηλεόρασης―, όταν η μόδα στις μεταμεσονύκτιες ζώνες (που, σημειωτέον, τις παρακολουθούσαν σχεδόν οι πάντες για χαβαλέ...) ήταν ο εξευτελισμός διαφόρων εμφανώς ανήμπορων ανθρώπων…

Άντε! Και στα Εκβάτανα…

Ο εθνικολαϊκισμός στην δεύτερη φορά Αριστερά κυβέρνηση, είναι και πάλι παρών.

Ο εταίρος του πρωθυπουργού, Πάνος Καμμένος, ευτέλισε την ιστορία με μια ακόμη αντιαισθητική εκδήλωση, για να τιμήσει, είπε, τους νεκρούς της ναυμαχίας της Σαλαμίνιας!

Η «Κύριε ελέησον» Αριστερά…

Στις 17 Μαΐου 2015, η Σία Αναγνωστοπούλου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τότε, σε άρθρο της στην εφημερίδα «Αυγή», με αφορμή την περιφορά της εικόνας της Αγίας Βαρβάρας στο νοσοκομείο του Αγίου Σάββα, υπό τον τίτλο «Τα ιερά λείψανα και ο χωρισμός κράτους – Εκκλησίας», σημείωνε μεταξύ άλλων: «Γιατί όμως ξέσπασε αυτή η άγρια κόντρα, όταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Φίλης, είπε τα αυτονόητα; Ξέσπασε γιατί στη χώρα μας δεν έγιναν ποτέ σαφή τα όρια ποιμνίου-πολιτών. Γιατί για να γίνουν σαφή πρέπει να πραγματοποιηθεί ο χωρισμός κράτους-Εκκλησίας• και σε αυτό το θέμα τα ιδεολογήματα, οι μισοειπωμένες «αλήθειες» της Ιστορίας μας, οι στρεβλώσεις περί του πώς συγκροτήθηκε το έθνος-κράτος περισσεύουν. Για την Αριστερά το ζήτημα χωρισμού κράτους-Εκκλησίας αποτελεί ένα από τα κορυφαία στοιχεία συγκρότησης της ταυτότητάς της».

Με το συμπάθιο, αλλά όλα αυτά που έγραφε η νυν αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων είναι τρίχες…

«Ε σιγκνίφικαλ γκιφτ του γκλόμπαλ σιβιλαϊζέισον»…

Ιδίως μετά την τρίτη εκλογική νίκη του (μετρώ και το δημοψήφισμα), ακούω όλο και πιο συχνά ότι οι αντίπαλοί του υποτιμούν τον Τσίπρα και τον αντιμετωπίζουν με ένα είδος πολιτισμικής υπεροψίας, ενώ αυτός έχει μυαλό και το αποδεικνύει. Ούτως ή άλλως, η υπεροψία είναι πάντα η λάθος προσέγγιση σε οτιδήποτε.

Ο αγγλομαθής!

Ομως το πολιτισμικό πρόβλημα, δηλαδή τα κενά γνώσεων και εμπειριών, χωρίς τις οποίες ο Τσίπρας δυσκολεύεται να καταλάβει τον σημερινό κόσμο, πράγματι υπάρχει και έχει σημασία, διότι είναι τεράστιο.

Το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και το μέγεθος του κινδύνου που αυτό συνεπάγεται, αποκαλύφθηκαν στη δημόσια συζήτησή του με τον Κλίντον...

You φάουλ;

Η εικόνα του πρωθυπουργού κατά τη συνάντησή του με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ ήταν ως και ντροπιαστική. Για τη χώρα, αλλά και για τον ίδιο τον κ. Τσίπρα. Είναι, όμως, και ενδεικτική της αλαζονείας που τον διακατέχει και η οποία τον κάνει να πηγαίνει σε μια τέτοια συνάντηση χωρίς ίχνος προετοιμασίας και με πλήρη άγνοια του τρόπου με τον οποίο γίνονται οι συζητήσεις σε αυτό το επίπεδο.

Η συνάντηση με τον κ. Κλίντον (θα) ήταν μια καλή ευκαιρία για να παρουσιάσει ο κ. Τσίπρας ένα σχέδιο για την ανάπτυξη και να στείλει μηνύματα προς τους επενδυτές. Τίποτα από αυτά δεν έκανε.

Αντιθέτως, προσπάθησε να καλύψει την απουσία θέσεων και σχεδίου με τα αμήχανα γελάκια και τις αφόρητες κοινοτοπίες, τύπου «η Ελλάδα θα γίνει ένας πολύ ελκυστικός επενδυτικός προορισμός»…

Μετά τον Σαμαρά το χάος…

Έχει περάσει περίπου 1,5 χρόνος αλλά μοιάζει με μια ζωή. Ήταν ο Αντώνης Σαμαράς πρωθυπουργός και απόλυτος κυρίαρχος στη Νέα Δημοκρατία και τότε έκανε ένα μεγάλο λάθος.

Ήταν όταν είχε μιλήσει, διόλου τυχαία, για τη Νέα Ελλάδα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι σκεφτόταν να γκρεμίσει το παλιό, γηρασμένο πολιτικό σύστημα που βρίσκεται στο χώρο της κεντροδεξιάς.

Ήταν τότε που όσοι σοβαροί είχαν μείνει στη ΝΔ του έλεγαν να πάρει μπουλντόζα και να γκρεμίσει τη ΝΔ. Ονόματα, σύμβολα, πολιτική κατεύθυνση. Δυστυχώς το μεγάλο του λάθος ήταν ότι δεν σάρωσε τα πάντα όταν μπορούσε. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο χώρος της Νέας Δημοκρατίας και ίσως και της Ελλάδας ολόκληρης αν έκανε το μεγάλο βήμα...

Να μην πενθώ μόνο έρωτες...

Όχι δάκρυα για τον Ξυδάκη…

Για μερικούς ανθρώπους η φάτσα τους είναι η τιμωρία τους. Δεν είμαι ρατσιστής, ελπίζω. Είμαι φυσιογνωμιστής.

Τον βομβάρδισα με προτάσεις και αυτόν και τον πρωθυπουργό του, ούτε καν μου απάντησαν.

Τους έστειλα προτάσεις πολιτισμού που δεν στοιχίζουν τίποτε αλλά μπορούν να απογειώσουν την εικόνα της χώρας διεθνώς. Αλλά δεν πιστεύουν ούτε στον πολιτισμό, ούτε στην παιδαγωγική δυνατότητα, αλλά και ούτε στους εκπροσώπους του, βέβαια.

Ο πρόσφατος ανασχηματισμός το απέδειξε περίτρανα. Δεν είναι μόνο γραφειοκράτες, είναι και ατάλαντοι. Και βέβαια δεν έχουν σχέση με τον πολιτισμό, ούτε καν με τη διαχείρισή του.

Για αυτούς, ο πολιτισμός, όπως και όλα τα άλλα άλλωστε, είναι αναβαθμοί για τη κατάκτηση, τη χρήση αλλά και τη κατάχρηση της εξουσίας…

Το λυκόφως των ειδώλων…

Ή αλλιώς: Χάνει η πατρίς, αλλά κερδίζει ο … βυθός!

S.A.

Την απόφασή της να μην ασχοληθεί ποτέ ξανά στο μέλλον με την πολιτική ανακοίνωσε η πρώην βουλευτής Ραχήλ Μακρή.

 

Τώρα θα τρέμουν οι κάβουρες...

Μιλώντας στην εφημερίδα Freddo και απαντώντας στην ερώτηση «Θα προσπαθήσετε να κατεβείτε ξανά στον πολιτικό στίβο;», η κ. Μακρή ήταν απολύτως ξεκάθαρη: «Οχι. Τελείωσε η πολιτική για εμένα». Μάλιστα, τόνισε ότι «η επόμενη μέρα των εκλογών με βρήκε λυτρωμένη»...