Και τα τούβλα πέφτανε στρέιτ θρου…

Τα τούβλα πέφτουν βροχή. Σαν την «βρόχα που έπεφτε στρέιτ θρου» στο άσμα του Ζαμπέτα. Την πρώτη φορά από τα χείλη του ίδιου του Πρωθυπουργού ότι «οι ψηφοφόροι μας δεν έχουν τραπεζικούς λογαριασμούς».

Προφανώς γνώριζε ότι οι υπουργοί έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό ή έτρεξαν καμιά ώρα πριν μέσω της μάνας τους να αποσύρουν στα γρήγορα τις καταθέσεις. Ευτυχώς που κατά τη διάρκεια της υπουργικής τους θητείας μάθανε πώς κάνει ο κόσμος φορολογικές δηλώσεις (κορυφαίο τούβλο δια χειρός Νάντιας Βαλαβάνη)…

Σπίρτζης: Θα κλάψουμε για τις ιδιωτικοποιήσεις στα αεροδρόμια!

Συνέντευξη εφ όλης της ύλης του υπουργού Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων Χρήστου Σπίρτζη στη δημόσια τηλεόραση, στην οποία έδωσε απαντήσεις σε ερωτήματα που αφορούσαν στο νεοψηφισθέν νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδειες, μίλησε για τις επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις των αεροδρομίων, ενώ αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και  στην αντιπλημμυρική θωράκιση της χώρας!

Για τις επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις των αεροδρομίων είπε: Ναι, θα κλάψουμε!

(Σημ. Ο- Να θυμίσουμε εδώ ότι ο πρώην πασόκος νυν υπουργός του Σύριζα, είναι από αυτούς που υπόσχονταν ότι αν γίνουν κυβέρνηση ΔΕΝ θα ιδιωτικοποιηθούν τα αεροδρόμια, όπως προβλέπονταν βάσει του νόμου  του … Πασόκ!  Τουρλουμπούκι δηλαδή και τρικυμία εν κρανίω, πέραν της πολιτικής εξαπάτησης και της υφαρπαγής ψήφων)…

«Βροχή» ερωτήσεων δέχτηκε ο υπουργός  για το το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων των αεροδρομίων. Εκεί ο κύριος Σπίρτζης υπεραμύνθηκε των απόψεών του...

Πρώτες εντυπώσεις από την κούρσα διαδοχής στη Ν.Δ.

Με ενδιαφέρον παρακολουθώ την προεκλογική εκστρατεία των υποψηφίων αρχηγών της ΝΔ. Δυστυχώς εξαιτίας του μη συγκεκριμένου εκλογικού κοινού δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί ακριβώς το εκλογικό αποτέλεσμα.

Όμως μπορούν να γίνουν ορισμένες εκτιμήσεις για την πορεία που θα λάβει η κούρσα διαδοχής μελετώντας τα χαρακτηριστικά των υποψηφίων.

Ο βασικός υποψήφιος είναι ο Βαγγέλης Μειμαράκης, ο οποίος ασκεί χρέη κανονικού προέδρου της ΝΔ, έστω και αν είχε οριστεί μεταβατικός πρόεδρος της ΝΔ τον Ιούλιο, προκειμένου να εγγυηθεί το αδιάβλητο της διαδικασίας. Συγκεντρώνει τη μεγάλη επιρροή σε στελέχη από όλους τους άλλους υποψηφίους. Σε αυτό σίγουρα τον βοηθάει η θέση την οποία ήδη κατέχει...

Η ηθική κατωτερότητα της Αριστεράς…

Oι αριστεροί που μας κυβερνούν αποδίδουν στους εαυτούς τους αρετές σπουδαίες: είναι υπέρ της δικαιοσύνης και της ισονομίας, νοιάζονται για τους φτωχούς και τους αδύναμους, είναι αδέκαστοι και υπεράνω χρημάτων. Κι είναι τέτοια η ιδεολογική τους επιρροή και ο προπαγανδιστικός μηχανισμός που έχουν αναπτύξει, που έχουν καταφέρει ακόμα και οι αντίπαλοί τους να αποδίδουν στην Αριστερά αυτές τις αρετές.

Αισθάνονται υποχρεωμένοι οι αντίπαλοί τους, όταν αναφέρονται στο σκάνδαλο Φλαμπουράρη, στην προκλητική αμέλεια Σταθάκη, στις κυνικές συμπεριφορές Φίλη, Κατρούγκαλου και όλων των άλλων, στις καθεστωτικές πρακτικές της κυβέρνησης, να σημειώσουν ότι η δική μας δεν είναι πραγματική Αριστερά, ότι μία αληθινή Αριστερά ποτέ δεν θα έκανε το τάδε ή το δείνα, ότι είναι «αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί», και άλλα τέτοια.

Όμως, αυτή είναι η ελληνική Αριστερά! Σε συνδυασμό δε με τη λαϊκιστική εθνικιστική Δεξιά, το μείγμα γίνεται εφιαλτικό...

Ο προορισμός της «πενταροδεκάρας»…

Οταν κάνεις παρέα με εκατομμυριούχους –όπως αποδεικνύονται πολλοί υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ– χάνεις την αίσθηση του χρήματος. Φυσικό είναι, λοιπόν, να βλέπει ο κ. Νίκος Φίλης σαν «πενταροδεκάρες» τα 50-200 ευρώ μηνιαίως που θα ξοδέψουν επιπλέον για τον ΦΠΑ χιλιάδες νοικοκυριά, ώστε να ενισχύσουν τις σπουδές των παιδιών τους.

«Πενταροδεκάρες» είναι προφανώς και τα επιπλέον 100 ευρώ για τους χιλιάδες ηλικιωμένους οι οποίοι «φιλοξενούνται σήμερα στις Μονάδες Φροντίδας και κινδυνεύουν, ελλείψει αντίστοιχων κρατικών δομών, να μείνουν χωρίς στέγη, αφού η αψυχολόγητη αύξηση του ΦΠΑ από το 13% στο 23% σημαίνει 100 ευρώ πρόσθετη μηνιαία επιβάρυνση για τον καθένα» (ανακοίνωση από «Το Ποτάμι» 22.10.2015).

Χωρίς γραβάτα...

Στις 14 Οκτωβρίου του 2013, ο Αλέξης Τσίπρας ρωτήθηκε γιατί δεν φοράει γραβάτα. Η απάντησή του, ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενη: «Κουβαλάω το βάρος του ότι αν ποτέ φορέσω, θα θεωρηθεί ότι είναι μια μετατόπιση προς τον συμβιβασμό, σημειολογική μετατόπιση προς τον συμβιβασμό».

Πέρασαν δυο χρόνια από τότε. Ο Τσίπρας εξακολουθεί να μην φοράει γραβάτα, προφανώς για τους ίδιους λόγους…

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…

Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε ένα εκπληκτικό συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν συντηρητικοί και φιλελεύθεροι – ούτε οπισθοδρομικοί και προοδευτικοί: υπάρχουν απλώς κουτοί και έξυπνοι.

Η τοποθέτηση ενός ανθρώπου είναι ανάλογη με τις νοητικές του ικανότητες.

Ο συντηρητικός είναι κατά βάση κουτός. Φοβάται το καινούριο γιατί δεν το καταλαβαίνει.

Τρέμει την αλλαγή γιατί δεν προφταίνει να την παρακολουθήσει. Ταμπουρώνεται μέσα στο γνωστό, στο δεδομένο, στο οικείο – και δεν το κουνάει ρούπι…

Η εγγενής αδυναμία των κομμάτων…

Αλήθεια, έχει κανείς αναρωτηθεί και προβληματιστεί σχετικά με το τι είδος, τι είδη, ανθρώπων είναι αυτά που έλκονται από τα κόμματα; Που σπεύδουν να τα στελεχώσουν, που διαθέτουν ώρες και μέρες από τη ζωή τους σ’ αυτά, αντί π.χ. να κάνουν κάτι άλλο, ένα ποδήλατο, κάνα 5χ5, καμιά θεατρική ομάδα, κάτι σε χόμπι ρε αδερφέ όπως όλος ο «φυσιολογικός» κόσμος;

Μπορεί να μην ξέρω ποια ακριβώς είναι η έννοια του «φυσιολογικού», ξέρω όμως ότι σχεδόν κανένας εκεί έξω δεν θεωρεί και τόσο φυσιολογικούς όσους ξοδεύουν τον όποιο ελεύθερο χρόνο τους στα πολιτικά κόμματα, ιδίως στα χαμηλά επίπεδα…

Στάση προσοχής …

Ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου της Γαλλίας ενώπιον του επίσημου προσκεκλημένου της χώρας μας, του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολλάντ, δεν στάθηκε προσοχή. Καθόταν με ανοιχτά τα πόδια και με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά.

Το σχόλιο που ακολουθεί, γραμμένο εν θερμώ, ίσως παίρνει αφορμή από αυτή τη στάση. [ΤΒJ]

Η ευγένεια είναι πολύ περίεργο πράγμα.

Είναι καθρέφτης: αυτός που την έχει την κρατά μπροστά σου, και μέσα της βλέπεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Βλέπεις λ.χ. την παράταιρη εικόνα σου, την ασχήμια σου, το εξαιρετικά μικρό σου μέγεθος.

Είναι παράλληλα καθρέφτης μεγεθυντικός, όπου κάθε σημείο ηθικής και νοητικής απλυσιάς αποκαλύπτεται, και καθρέφτης σμίκρυνσης: ξαφνικά η εικόνα σου μικραίνει, μικραίνει, έως ότου είσαι μια θολή δυσδιάκριτη εικόνα…

Αυτοκριτική…

Δύσκολα εμφανίζεται στην Ιστορία τέτοια οβιδιακή μεταμόρφωση, τέτοια μετάλλαξη ενός πολιτικού ηγέτη, όπως αυτή του κ. Τσίπρα. Και το ίδιο δύσκολα ένα αριστερό κόμμα, ή έστω το μέρος εκείνο του κομματικού σώματος που του απέμεινε, παρακολουθεί αυτή τη μετεξέλιξη προσπαθώντας να μιλήσει τη γλώσσα που μιλούσε πριν να αυτομολήσει στην πολιτική που αντιμαχόταν.

Σπανίως, επίσης, στην Ιστορία αυτή η μεταμόρφωση συντελείται τόσο γρήγορα. Και τόσο ξετσίπωτα...