Lucky in Love...

Mick Jagger

Σαν κακομαθημένα παιδιά…

Για περίπου τρεις δεκαετίες, ως τις αρχές της τρέχουσας, η Ελλάδα γνώριζε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, οι υποδομές βελτιώθηκαν, το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων ανέβηκε σημαντικά, άρχισε να συγκλίνει με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, και οι κοινωνικές παροχές σε πολλούς τομείς, όπως στις συντάξεις, τον ξεπέρασαν.

Ολα αυτά έγιναν είτε με κοινοτικά κονδύλια (που για άλλον λόγο δίνονταν και για άλλον χρησιμοποιούνταν) είτε με δανεικά του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Και όταν οι πόροι στέρεψαν, η χώρα χρεοκόπησε, η οικονομία κατέρρευσε…

Ο Αλέξης το είπε και το έκανε… Άλλαξε την Ευρώπη!

Το μόνο στο οποίο είχε τελικά δίκιο ο Αλέξης, όταν κοκορεύονταν ότι θα αλλάξει την Ευρώπη, είναι η προσφυγική κρίση. Σε αυτό τον τομέα όντως πέτυχε, και όντως άλλαξε την Ευρώπη, αφού μέσα σε ένα μόνο χρόνο διακυβέρνησής του, τα πάντα όλα στην γηραιά ήπειρο έχουν αλλάξει (προς το χειρότερο).

Ο πόλεμος στη Συρία υπάρχει από το 2011, ενώ στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν πολεμούν και αλληλοσφάζονται εδώ και δεκαπέντε χρόνια τουλάχιστον. Και όμως, μέχρι πέρσι η όποια έλευση «προσφύγων πολέμου» στη χώρα μας ήταν ελεγχόμενη, αφού τόσο το «δολοφονικό» (κατά σύριζα) Λιμενικό μας, όσο και η Frontex, έκαναν την δουλειά τους, με τη στήριξη και με επίσημη γραμμή της πολιτικής ηγεσίας…

Τι συμβαίνει με τα ρουσφέτια του ΣΥΡΙΖΑ;

Γιατί υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ τέτοια πρεμούρα για διορισμούς, σαν να μην υπάρχει αύριο; Γιατί άραγε, μετά την πάνδημη κοινωνική κατακραυγή, η κυβέρνηση που ήθελε να επικαλείται το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» συνεχίζει με αμείωτους ρυθμούς να προσλαμβάνει τα δικά της παιδιά στο Δημόσιο, με αυξημένους μάλιστα μισθούς;

Η απάντηση ίσως βρίσκεται στο… καταστατικό του κόμματος! Όσοι γνωρίζουν από μέσα τις δομές και την ανθρωπογεωγραφία του κυβερνητικού κόμματος, υποστηρίζουν ότι μέσω του μισθού που λαμβάνουν όσοι κατέχουν θέσεις στο δημόσιο, χρηματοδοτείται (και) ο ΣΥΡΙΖΑ!

Είναι το πελατειακό κράτος, ανόητε…

Κουίζ: Γιατί οι κ.κ. Γιώργος Σταθάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος βάζουν δύο ηλικιακά όρια στην Επιτροπή Ανταγωνισμού; Σε άσχετη τροπολογία που ψηφίστηκε την περασμένη εβδομάδα στη Βουλή προβλέπεται ότι ο πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού δεν μπορεί να είναι άνω των 73 ετών, ενώ για τα υπόλοιπα μέλη το όριο είναι τα 70.

Γιατί δεν νομοθετούσαν π.χ. τα 70, ή τα 75 για όλους, ή –ακόμη ακόμη– τα 65, αφού τους πείραξε η ηλικία; Απλό: ο νυν πρόεδρος της Επιτροπής που θέλουν να διώξουν είναι άνω των 73 και ο αντιπρόεδρος άνω των 70. Οπότε δι’ αυτού του φωτογραφικού κατασκευάσματος (περιλαμβάνει και διάταξη για τον σύζυγο της βουλευτού κ. Νίκης Κεραμέως) απαντάται ένα άλλο ερώτημα. Γιατί τέσσερις ή πέντε άδειες καναλιών σε μια μπάντα συχνοτήτων που χωράει 48; Συχνότητες δεν θέλει να πουλήσει η κυβέρνηση ώστε να μαζέψει ο δημόσιος κορβανάς περισσότερα; Γιατί λοιπόν να δώσει 4 και όχι 5 άδειες, ή 5 και όχι 48; Είναι το πελατειακό κράτος, ανόητε, που θα έλεγε και ο Σόιμπλε...

Nέα φάμπρικα για ρουσφέτια «ημετέρων» στο Δημόσιο…

Νέα φάμπρικα ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων στο Δημόσιο στήνει η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο για την δημόσια διοίκηση. Στο άρθρο 32 του νομοσχεδίου προβλέπεται ότι με μία απλή υπογραφή υπουργού, χωρίς να παρεμβαίνει το υπηρεσιακό συμβούλιο, θα μπορεί να πραγματοποιείται απόσπαση, διάθεση ή ακόμα και τοποθέτηση υπαλλήλου σε θέση στον στενό ή ακόμα και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Η διαδικασία θα γίνεται με την επίκληση έκτακτων αναγκών και την αίτηση του εργαζόμενου ή ακόμα και της ίδιας της υπηρεσίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι θα μπορούν να μετακινηθούν και υπάλληλοι που διανύουν την διετή δοκιμαστική υπηρεσία μετά τον διορισμό τους...

Hymn for the Weekend...

Coldplay

Ο Τσίπρας θα υποστεί αυτό που φοβάται…

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί να ψηφίσει απαράδεκτα μέτρα κοινωνικής πολιτικής ή κατά το ορθότερο αντικοινωνικής πολιτικής με αντάλλαγμα μια λύση φιάσκο για το χρέος.  Η στρατηγική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης και πίσω από τις διαβεβαιώσεις ότι θα κλείσει η συμφωνία κρύβεται ένα καλά οργανωμένο σχέδιο πολιτικής και κοινωνικής απαξίωσης του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ....μέσα από μια θετική αξιολόγηση. 

Ο πολιτικός χρόνος τελειώνει και το τέλος θα έρθει με πολύ εύστοχο τρόπο.
Αν οι δανειστές πήγαιναν σε ρήξη με την ελληνική κυβέρνηση ο Τσίπρας με την κεκτημένη ταχύτητα που έχει στην κοινωνία θα αποχωρούσε ως ήρωας ότι έδωσε μια μάχη αλλά οι δανειστές τον έριξαν.
Ούτε ο Τσίπρας θέλει μια τέτοια εξέλιξη, ούτε ο Μητσοτάκης και τα άλλα κόμματα, ούτε βεβαίως οι δανειστές...

Μια επεξηγηματική ανάλυση του όρου «ντιντισμός»…

Με αφορμή τα μαντιλάκια Κατρούγκαλου, τις ρίγες Μπαρουφάκη, και τα φουλάρια Αλέξη, θυμήθηκα το παρακάτω άρθρο του μακρινού παρελθόντος, που βάζει στη θέση τους ορισμένες πολιτικές, σημειολογικές, και άλλου είδους συμπεριφορές… που παλαιότερα χαρακτήριζαν τους δεξιούς πολιτικούς, αλλά στις μέρες μας υιοθετήθηκαν και από τους «αριστερούς».

Πολύς θόρυβος γίνεται ακόμα και σήμερα στα ελληνικά ΜΜΕ, αλλά και στον κυβερνοχώρο, με την (επαν)εισαγωγή στο πολιτικό προσκήνιο του όρου «ντιντής», μέσα από  άρθρο του Φαήλου Κρανιδιώτη στο Antinews.
Επειδή τα ερωτήματα που τίθενται από τον κόσμο, που μεγάλο κομμάτι του αγνοεί τον όρο, είναι πολλά, αξίζει πιστεύω να τον αναλύσουμε μέσα στα πλαίσια της πολιτικής επιστήμης.

Από αρχαιοτάτων χρόνων, πολλοί ήταν οι κομψευόμενοι που πολιτεύονταν. Στην αρχαία Αθήνα,  είχε να κάνει με τον τρόπο που δίπλωνε κάποιος τον μανδύα του, στη Ρώμη την τήβεννο του, κ.ο.κ. Στον μεσαίωνα, και αργότερα στην αναγεννησιακή Ευρώπη, ο όρος όχι μόνο καθιερώθηκε, αλλά κυριάρχησε και σαν συμπεριφορά, και όχι μόνο στη πολιτική αρένα. Φρου φρου και αρώματα, περουκίνια, δαντέλες, μονόπετρα, και άλλα  συναφή παραφερνάλια ήταν τα χαρακτηριστικά των επονομαζόμενων ντιντήδων, τζιτζιφιόγκων, φιρφιρίκων, φλούφληδων, κλπ. (Στην εποχή μας όλα αυτά αντικαταστάθηκαν από το μπουρνούζι, το ζελέ, το κολεγιακό ενδυματολογικό στυλάκι, το ηδυπαθές βλέμμα, κ.ο.κ.)

Συνταξιοδοτικό. Ναι, φταίει κυρίως ο λαός …

Σε μία εταιρία, το συμβούλιο των μετόχων (οι εκπρόσωποι όλων όσων κατέχουν μετοχές), εκλέγουν τον πρόεδρο της εταιρίας για να διοικήσει. Ακόμα κι αν ο εκλεχθείς πρόεδρος τα «ΘΑΛΑΣΣΩΣΕΙ», υπεύθυνοι είναι οι μέτοχοι.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει σε μια χώρα με ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Οι πολίτες εκλέγουν μια κυβέρνηση. Αν τα «θαλασσώσει», την ευθύνη αποκλειστικά την έχει ο λαός. «ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΨΗΦΟΦΟΡΕ»…