Point Blank...

Bruce Springsteen

Βουλή των Ελλήνων… το απόλυτο ριάλιτι!

Βλέποντας χθες βράδυ στα δελτία ειδήσεων το «σόου» μεταξύ Μπαλαούρα και Κασιδιάρη φρίκαρα… και θυμήθηκα κάποιες παλιές «αθώες» εποχές, πριν από την επέλαση της ιδιωτικής τηλεόρασης, και πολύ πριν την καθιέρωση του διαδικτύου, τότε που οι εθνοπατέρες μας ήταν μακρινές, απόμακρες, και πάνω απ όλα αξιοσέβαστες φιγούρες.

Εποχές δηλαδή που οι βουλευτές έλυναν και έδεναν, ελεύθεροι από κάθε είδους κριτική, και απολαμβάνοντας τιμές πανταχόθεν, με τα πολιτικά γραφεία τους να είναι καθημερινά γεμάτα από ψηφοφόρους με αιτήματα για ρουσφέτια. Τα δε γραφεία των βουλευτών της επαρχίας, μικρών θεών των τοπικών κοινωνιών,  γέμιζαν από πεσκέσια, όπως κότες, τενεκέδες με λάδι, κρασιά, αυγά, κλπ. Οτιδήποτε μπορούσε να προσκομίσει ο ψηφοφόρος στον «προστάτη» του  για να γίνει η δουλειά του. Μέχρι και μεσολάβηση για εξετάσεις ούρων ή για σπερμοδιάγραμμα, τους ζητούσαν. Έτσι ήταν επί δεκαετίες η λειτουργία της μπανανίας μας...

Μην κοροϊδεύετε άλλο τους σανοφάγους…

Η εθνολαϊκή αριστεροδεξιά μας κυβέρνηση είπε ναι σε όλα, ψήφισε μνημόνια, επέβαλε μέτρα λιτότητας, ιδιωτικοποίησε τα λιμάνια, εγκαινίασε τον αγωγό, κάνει ακριβώς ό,τι έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις των μνημονίων (ακόμα χειρότερα), μέτρα με γκρίνια, μνημόνια για πάντα, και ποιο είναι το κυρίαρχο αντιπολιτευτικό αφήγημα; Ότι είναι υποκριτές και ψεύτες, ότι δεν έκαναν αυτά που υπόσχονταν ότι θα κάνουν. 

Βεβαίως, ισχύει. Η υπογράμμιση της εξαπάτησης και της υποκρισίας, η χλεύη απέναντι στους αφελείς ψηφοφόρους, είναι διασκεδαστικά πράγματα, ψυχοθεραπευτικά το δίχως άλλο. Αλλά δε μπορεί να είναι το κεντρικό αντιπολιτευτικό αφήγημα…

Η Δημοκρατία της Ειδομένης...

Πώς να ζήσουν κι αυτοί; Κλέφτες θα γίνουν; Οπότε σκέφτηκαν να αξιοποιήσουν την ελευθερία που τους παρέχει το ελληνικό κράτος και να στήσουν την επιχείρησή τους. Για να φανούν χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο.

 

Camping Mouzala by night!

Βρήκαν ένα παλιό βαγόνι και ένα κατειλημμένο κτίριο όπου και εγκατέστησαν το εμπόρευμά τους. Εξαθλιωμένες γυναίκες που είτε έχασαν τους συζύγους τους είτε ξεκίνησαν μόνες για να βρουν την ευτυχία τους. Κινδύνεψαν και αυτές να πνιγούν, όπως οι μαστροποί τους, και ξόδεψαν όποια περιουσία είχαν για να φτάσουν στο σημείο να εκδίδονται στις λάσπες…

Ψηφίζοντας παπαγαλία…

Εδώ και καιρό και πολύ περισσότερο κατά τη διάρκεια της ατελείωτης οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας, παρατηρώ την αδιαφορία των ελλήνων για την πολιτική. Την πολιτική όχι με όρους κομματικής, αλλά με όρους ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης για τα κοινά.

Αυτό είναι πολύ πιο φανερό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μια ανάρτηση για το πόσο παραπάνω πλήρωνε η χώρα πριν μπει στα μνημόνια θα έχει μικρή αναγνώριση. Αντίθετα, μια ανάρτηση χιουμοριστική, μια φωτογραφία κλπ., θα προσελκύσει πολύ περισσότερους ανθρώπους. Αλήθεια, πόσοι πιστεύετε πως ξέρουν το πλέον απλό. Τι έσοδα είχε η χώρα το 2009 όταν ξεκίνησε η κρίση και τι έξοδα...

Σαμαρά θα λέτε και θα κλαίτε…

Ο νυν Πρωθυπουργός προχθές εγκαινίασε τον αγωγό ΤΑΠ. 

Δηλαδή ο κ Τσίπρας εγκαινίασε έναν αγωγό τον οποίο οραματίστηκε, για τον οποίο πάλεψε και έβαλε τις πρώτες υπογραφές  ο κ. Σαμαράς. 

Ο κ. Τσίπρας πλέον με μαθηματική ακρίβεια υλοποιεί ότι σχεδίασε ο πρώην Πρωθυπουργός Α. Σαμαράς!!! 

Συγχαρητήρια που τα υλοποιείτε φυσικά κ Τσίπρα, αλλά τελικά είναι στη μοίρα σας να υλοποιείτε όσα ο Αντ. Σαμαράς σχεδίασε. Γιατί απλά δεν έχετε τίποτα να υλοποιήσετε παρά μόνο λόγια λόγια λόγια...

Sharkey's Day...

Laurie Anderson

Ναι, αλλά για τον Παπασταύρου δεν μιλάς…

Όσο κυβερνούσαν οι σαμαροβενιζέλοι, τον Παπασταύρου δεν τον είχα καν ακουστά. Πείτε με βλάκα, πείτε με χαϊβάνι, πείτε με ότι θέλετε… αν και απ το πρωί μέχρι το βράδυ μου αρέσει να ενημερώνομαι, καθότι information junkie, τον συγκεκριμένο δεν τον ήξερα. Αμφιβάλλω πολύ αν τον ήξερε και το «κουνάβι», που τότε παρακολουθούσα καθημερινά στον Εισαγγελάτο (ΣΚΑΙ) για να μαθαίνω τις πομπές του Σαμαρά.

Εδώ και μερικούς μήνες όμως τον Παπασταύρου τον έμαθα καλά. Σε σημείο του να αναρωτιέμαι αν όντως κοιμάμαι όρθιος πληρώνοντας πεντάστερο ξενοδοχείο, και απλά το παίζω ξύπνιος όντας κοιμισμένος. Διότι απ ότι καταλαβαίνω, αυτός ο Παπασταύρου δεν ήταν κανένας τυχαίος. Πρέπει να ήταν ο σκιώδης πρωθυπουργός της χώρας, την ώρα που ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος ήταν απλοί αχυράνθρωποι, που παρίσταναν ότι κυβερνούν, ίσα ίσα για να εισπράττουν την οργή και τις μούντζες του αγαναΧτισμένου λαού...

Από το «καντηλάκι» στην εστία της αντίστασης…

Κλείσαμε έξι χρόνια μνημονίων και είναι πλέον προφανές πως, με τη προεξάρχουσα συμβολή της αριστεράς, έχουμε εισέλθει σε μια νέα ιστορική περίοδο κατά την οποία το ελληνικό κράτος έχει μεταβληθεί σε ανοικτή ημιαποικία, ο δε ελληνικός λαός υποβαθμίζεται, σε μακροπρόθεσμη βάση, σε λαό περιορισμένης κυριαρχίας, τόσο έναντι των δυτικών νεοαποικιοκρατών όσο και της νεοθωμανικής Τουρκίας…

Η συντριπτική ήττα των «αντιμνημονιακών δυνάμεων» με την ανάδειξη στην εξουσία ενός κόμματος-μαϊμού, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, και ενός κόμματος-καραγκιόζη, όπως οι ΑΝΕΛ, καταδεικνύει δυστυχώς όχι μόνο την αποσάθρωση των οικονομικών δομών και των ελίτ αλλά και του λαϊκού σώματος. Ένα σώμα ανίκανο να αντιδράσει αποτελεσματικά και τελεσφόρα σε αυτές τις εξελίξεις, που δείχνει να αποδέχεται, έστω και με βαριά καρδιά, αυτή τη νέα πραγματικότητα της προτεκτοροποίησης της χώρας – εξ ου και η σιγή νεκροταφείου που βασιλεύει, παρά την υπογραφή του πλέον προδοτικού μακροπρόθεσμου μνημονίου...

Ο συμφοιτητής μας, ταξικός αποστάτης Γ. Κατρούγκαλος…

Αναμφισβήτητα είναι το πρόσωπο των ημερών. Ο,τι και να λέμε, τελικά τα κατάφερε. Το ασφαλιστικό, το «νομοσχέδιο Κατρούγκαλου», ψηφίστηκε και είναι πλέον νόμος του κράτους. Και ο ίδιος δηλώνει περήφανος για το περιεχόμενό του.

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος, για μας τους συμφοιτητές του στη Νομική Αθηνών, ήταν ο Κνίτης του έτους. Αλλά και καλό παιδί, καλός φοιτητής, πάντοτε ευγενικός, αγαπητός γενικά.

Όλοι τον θυμόμαστε στις θυελλώδεις εκείνες συνελεύσεις της εποχής, στην κατάμεστη αίθουσα Σβώλου, να απαγγέλλει ατάραχος τις θέσεις της ΚΝΕ (Πανσπουδαστικής για την ακρίβεια), αδιαφορώντας παντελώς και για τα γιαούρτια που συχνά εκτοξεύονταν και για τα συνθήματα που κάθε τόσο, ιδίως όταν εκείνος έπαιρνε το λόγο, δονούσαν το αμφιθέατρο («λέσα για λέσα, Κνίτες ο Βαλέσα,…» κλπ). Εκείνος, απτόητος, συνέχιζε να υπερασπίζεται τις θέσεις του υπαρκτού –τότε- σοσιαλισμού, με απόλυτη βεβαιότητα για την ορθότητά τους και για την τελική τους επικράτηση, κάποτε, σ’ ολόκληρο τον κόσμο (είναι νομοτελειακό, μας έλεγε με σιγουριά…).