Pearl...

Scarlet Rascal

Από τον ενημερωτικό σκοταδισμό στον πολιτιστικό μηδενισμό…

Με χίλιες δυο προφάσεις και τεχνάσματα, ο υπερυπουργός Προπαγάνδας της «πρώτη φορά κυβέρνησης της Αριστεράς», Ν. Παππάς, προσπαθεί να επιβάλει κάτι, που σε όλη την ιστορία του ελληνικού κοινοβουλευτισμού δεν το διανοήθηκαν ούτε οι πιο αυταρχικοί ηγέτες. Δηλαδή την de facto κατάργηση των ΜΜΕ, μ’ ένα και μόνο στόχο: την καθιέρωση μιας μονολιθικής μονοκομματικής ενημέρωσης σ’ ένα παλαιόθεν αποδεκτό και νόμιμο καθεστώς συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας κίνησης των ιδεών, σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1952, αλλά και προγενέστερους Καταστατικούς Χάρτες.

Με άλλα λόγια, στην περίοδο του μετεμφυλιοπολεμικού διχασμού και μακαρθικού ψυχρού πολέμου, φακελώνονταν, ως κομμουνιστές β’ και γ’ κατηγορίας, όσοι αγόραζαν «διπλωμένη» την «Αυγή» και ως συνοδοιπόροι α’ κατηγορίας οι αναγνώστες της «Ελευθερίας», του «Βήματος», των «Νέων», του «Ανεξάρτητου Τύπου», της «Δημοκρατικής Αλλαγής», ή και των περιοδικών «Επιθεώρηση Τέχνης», «Δρόμοι της Ειρήνης» κ.α.

Το πέρασμα της Κασσάνδρας…

Πολιτεία γυμνή, πρωινό με τις άδειες καρέκλες

δεν είναι δω τόπος να μείνουμε

εδώ δεν έχει δρόμους δεν έχει μάτια

μέσα σ' ερειπωμένα παράθυρα

μια μυρωδιά γκαζιού και κίτρινης λαδομπογιάς…

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου "Δύσκολος θάνατος" του 1954

Υπάρχει μια παλιά κινηματογραφική ταινία της δεκαετίας του ’70 του Τ. Κοσμάτου με τη Σοφία Λώρεν και τον Μπαρτ Λάνκαστερ που προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες με τον τίτλο "Το πέρασμα της Κασσάνδρας" (The Cassandra Crossing 1976). Η ιστορία αφορά έναν τρομοκράτη που έχει μολυνθεί από ένα θανατηφόρο ιό. Στην προσπάθειά του να διαφύγει τη σύλληψη μπαίνει στο εξπρές Γενεύης - Στοκχόλμης και σταδιακά μολύνει τους επιβάτες. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο ταγματάρχης Μακένζι, που επικοινωνεί με το γιατρό Τσάμπερλεν και τη γυναίκα του...

Το συνέδριο του ΣYΡIZA, ο Στάλιν και το «πολιτικό μασάζ»…

Η προχθεσινή επαναληπτική ψηφοφορία κατ’ απαίτηση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος είπε οργίλος στους συνέδρους «Αν καταλαβαίνετε τι ψηφίζετε καλώς. Αλλά αν δεν καταλαβαίνετε, τότε υπάρχει θέμα γιατί ψηφίσατε ενάντια στην εισήγησή μου», δεν είναι ένα τυχαίο και αποσπασματικό ξέσπασμα λόγω της έντασης (;) των εργασιών του συνεδρίου.

Είναι η πιο γνήσια έκφραση μιας μακράς παράδοσης της ελληνικής Αριστεράς που έχει τις απαρχές της στη σωτηριολογική περί ηγέτη θεώρηση της Τρίτης Διεθνούς, σύμφωνα με την οποία αυτός και μόνο είναι ο φορέας, κάτοχος και νομέας της μίας και απόλυτης αλήθειας.

Εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις…

Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει το χόμπι των αναπαραστάσεων μαχών του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των Βορείων και τον Νοτίων Πολιτειών.

Λογιστές, ασφαλιστές, δικηγόροι, κάθε λογής άνθρωποι που στη διάρκεια της εβδομάδας έχουν μια καθημερινή ζωή ντύνονται στα μπλε ή στα γκρι και το Σαββατοκύριακο στο Γκέτισμπεργκ ή στο Σάιλο αναπαριστούν τις μεγάλες συγκρούσεις του «πολέμου ανάμεσα στις Πολιτείες». 

Επιτίθενται, αμύνονται, σκοτώνονται και τη Δευτέρα αναστημένοι ξαναπηγαίνουν στις δουλειές τους. Προφανώς για να το κάνουν έχουν κόλλημα με τη μία ή την άλλη πλευρά, αλλά μέχρι εκεί. Τις διοργανώσεις αναλαμβάνουν διάφοροι σύλλογοι. Στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βαλθεί να χωρίσει τους Ελληνες σε Εθνικό Στρατό και Δημοκρατικό Στρατό. Και όσο πιο πολλοί σκοτωθούν τόσο το καλύτερο...

Το τέλος της μετεμφυλιακής Αριστεράς…

Η ​​πτώση της δικτατορίας το 1974 σήμανε και το τέλος της μετεμφυλιακής Δεξιάς και των στηριγμάτων της, των Ανακτόρων, του Στρατού. Η Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, με τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό, κατάφερε να παρακάμψει και ένα ακόμη κέντρο εξουσίας του κράτους που προέκυψε μετά την ήττα των κομμουνιστών, την αμερικανική πρεσβεία. Η Ελλάδα δεν ήταν πια χώρα υπό πολιτική κηδεμονία.

Το τίμημα ήταν βαρύ. Το προφανές είναι η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η κατοχή που ακολούθησε. Το λιγότερο προφανές είναι αυτό που αφορά την ίδια την ελληνική κοινωνία, αυτό που σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης πνίγηκε μέσα στο νέφος του προοδευτικού λυρισμού που κατέκλυσε τον δημόσιο βίο...

Η Φθινοπωρινή Σύναξις των Αθλίων…

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σ’ ένα έθνος είναι η παρακμή διά του μιθριδατισμού, ή ίσως η παρακμή συνοδεύεται πάντοτε από αυτόν: Σιγά, σιγά συνηθίζεις το δηλητήριο και την έκπτωση.  Ίσως. Πάντως, οι Έλληνες και σε παρακμή βρίσκονται και την έχουν αποδεχθεί δια του μιθριδατισμού.

Καθημερινά, χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ και όχι πλέον αδιόρατα επιταχύνεται η πτώση και η κατάπτωση ενός έθνους που κάποτε έβγαζε Μακρυγιάννηδες και Καραολήδες. Ενός έθνους που σέρνεται πια σε βρώμικες πόλεις, σε θλιβερές πλατείες και εξαντλείται κάθε πρωί στα τουρκοσήριαλ...

Διορίστε, διορίστε, διορίστε…

Και να που μετά από σχεδόν δυο χρόνια αριστερής διακυβέρνησης, με την δημοκρατία να ξεχειλίζει από τους πόρους του εθνικού μας κορμού, ο Σύριζας βρέθηκε σε αδιέξοδο. Όχι σε σχέση με το απεχθές χρέος ή τις σφαλιάρες που τρώμε από παντού στις διεθνείς μας σχέσεις, αλλά στο ζήτημα των διορισμών…

 

Τραγουδώντας το Κουμπαγιά στη γραμμή Κολιάτσου-Παγκράτι

Πράγματι, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα ζητήματα, έτσι και στο ακανθώδες ζήτημα της καλπάζουσας ανεργίας, ο Σύριζας είχε σχέδιο, είχε πρόγραμμα, και μάλιστα κοστολογημένο. Ένα σχέδιο πολύ απλό στη σύλληψή του, που όμως σήμερα εξάντλησε τα όριά του και έπιασε … ντουβάρι…

Συνέδριο με «φουσκωτούς»…

Πήγα κι εγώ στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ για να δω από κοντά πρόσωπα και καταστάσεις, γιατί δεν εμπιστεύομαι τις προπαγανδιστικές περιγραφές ούτε των κρατικών καναλιών, αλλά ούτε των e-mail του Μεγάρου Μαξίμου.

Και έχω να σας μεταφέρω ότι τούτο το Συνέδριο, το δεύτερο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχε καμία σχέση με το πρώτο πριν από τρία χρόνια. Ούτε παλμό, ούτε ενθουσιασμό, ούτε καν συνθήματα...

Ο λαός δεν ξεχνά...

"Ο λαός δεν ξεχνά τί σημαίνει Δεξιά!" Το σύνθημα που λάνσαρε ο Ανδρέας Παπανδρέου αυτοπροσώπως κατά την προεκλογική εκστρατεία του 1981 έπιασε τόσο, ώστε δονούσε τις μάζες επί μία και πλέον δεκαετία. Τι σήμαινε όμως Δεξιά για τον Έλληνα της εποχής εκείνης; 

Σήμαινε τον δεσποτισμό και τη σκαιότητα του χωροφύλακα και του αστυφύλακα, ο οποίος -θεωρώντας τον ίδιον τον εαυτό του νικητή του Εμφυλίου- διαιρούσε τους πολίτες σε δύο κατηγορίες, στους "εθνικόφρονες" και τους "εαμοβούλγαρους". Εάν δεν διέθετες το διαβόητο πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, ήσουν ανεπιθύμητος στη δημόσια διοίκηση, δυσκολευόσουν να σπουδάσεις, ακόμα-ακόμα και να αποκτήσεις άδεια κυνηγού…