Black Angels
9.7.18
Προς ακραία πόλωση…
Η συζήτηση στη Βουλή
την περασμένη Πέμπτη αποτύπωσε πιστά το κλίμα μέσα στο οποίο θα γίνουν οι
εκλογές, όποτε αυτές
διεξαχθούν. Η αντιπαράθεση Αλέξη Τσίπρα - Κυριάκου Μητσοτάκη έχει, πλέον,
προσωπικές διαστάσεις και η πόλωση θα φθάσει σε άκρα που ξεπερνούν τη φαντασία
των πιο έμπειρων παρατηρητών. Με απόλυτη ευθύνη της κυβέρνησης, καθώς αυτό
επιζητούσαν εξαρχής και αυτό σχεδίασαν οι Αλ. Τσίπρας - Π. Καμμένος και Σία.
Οι ενδείξεις μετατρέπονται σε αποδείξεις μέρα με
τη μέρα και είναι βέβαιο ότι για τους Συρανέλ «ο ουρανός είναι το όριο»,
κρίνοντας από τον κυνισμό και την έλλειψη οποιουδήποτε δισταγμού που
χαρακτηρίζει τόσο τη ρητορική, όσο και την καθημερινή πρακτική τους…
Η καυτή πατάτα του μεταναστευτικού, και το μέλλον της Ευρώπης…
Έβλεπα χθες βράδυ τις ειδήσεις σε κάποιο κανάλι,
όπου, μεταξύ άλλων, υπήρχε κι ένα
ρεπορτάζ για το πώς φέτος δείχνει να επανακάμπτει ο τουρισμός της Μυτιλήνης, ο
οποίος εδώ και τρία χρόνια έκανε βουτιά λόγω του «προσφυγικού».
Αλήθεια, τι συνέβη άραγε τα τρία τελευταία αυτά
χρόνια και διαλύθηκε ο τουρισμός στο
«κόκκινο νησί»; Τι έχουν να πουν η κυρά Τασία, ο Μουζάλας, και λοιποί
αγωνιστές της «ανθρωπιάς»; Που μόλις ολοκληρώθηκε το έγκλημα σηκώθηκαν κι
έφυγαν, μαζί με την Τζολί και την Σάραντον, αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια,
δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) ΜΚΟ, και τους εξαπατημένους κατοίκους να απορούν
για το τι απέγινε το Νόμπελ, παρέα με δεκάδες χιλιάδες «πρόσφυγες πολέμου», από
χώρες που δεν έχουν πόλεμο…
7.7.18
Το σπήλαιο και το φως…
Δεκατρείς διαδρομές.
Δώδεκα παιδιά και ο προπονητής τους. Στην Ταϊλάνδη.
Άγριος φονιάς ο χρόνος
και ο καιρός. Ψυχοβγάλτες οι δαίμονες του φόβου και της έντασης. Ακραίες
καταστάσεις, ακραίες αντοχές. Αγωνία και ευχές. Θλίψη για το πρώτο θύμα, που
εφοδίασε τους εγκλωβισμένους στο πλημμυρισμένο σπήλαιο με οξυγόνο, αλλά δεν
είχε αρκετό για να γυρίσει πίσω.
Θύμησες από την προ
οκταετίας ανάδυση των 33 μεταλλωρύχων της Χιλής, που έμειναν 69 ημέρες
επτακόσια μέτρα κάτω από τη γη, σε 50 υγρά και ζεστά τετραγωνικά μέτρα. Το
ημερολόγιο έγραφε 5 Οκτωβρίου 2010, όταν ξεχύθηκαν στο φως. Ο ενθουσιασμός γι’
αυτό που έμοιαζε με θαύμα ήταν τεράστιος και συνεπήρε τους πάντες. Ίσως γιατί
το σκότος δεν είναι μόνο «ένα περιεχόμενο του νοείν, αλλά και ένας τρόπος του
νοείν»…
6.7.18
Ζουν ένα δράμα...
Ένα ανείπωτο δράμα φαίνεται να ζουν οι
επιχειρηματίες στον κλάδο του τουρισμού στη Χαλκιδική, οι οποίοι θα πρέπει
φέτος να ανέχονται τουρίστες που θα τους ακουμπάνε ζεστά μετρητά και δε θα
μπορούν να γκρινιάξουν για την ελληνικότητα της μιας και μοναδικής ελληνικής
Μακεδονίας.
Μάλιστα, όπως αναφέρουν δήμαρχοι στης Χαλκιδικής
στο thestival.gr, «Η Χαλκιδική δυστυχώς στηρίζεται
στη βαλκανική αγορά», αντί μάλλον να στηρίζεται σε Άραβες, ή σε Σουηδέζες…
Το σικέ δημοψήφισμα και ο όψιμος σοσιαλδημοκράτης Αλέξης…
Σαν χθες πριν από τρία χρόνια η χώρα αντίκρισε την άβυσσο. Με οδηγό της τον
μεγάλο τιμονιέρη Αλέξη. Τον άνθρωπο που θα άλλαζε την Ελλάδα, μπορεί και την
Ευρώπη. Και στο ενδιάμεσο μπορεί να ανακάλυπτε και το φάρμακο για τον καρκίνο…
ποιος ξέρει;
Έτσι μας τον παρουσίαζαν τότε τα ΜΜΕ, και έτσι είχε αποφασίσει ο πάντα
σοφός λαός. Ότι ο Αλέξης το έχει. Και όπως είχε πει ο ίδιος σε ανύποπτο χρόνο,
η κομπανία του θα βαρούσε τα ντέφια και οι «ναζί» του Βερολίνου θα χόρευαν
καρσιλαμά… ή κάπως έτσι.
Τελικά τον καρσιλαμά τον χόρεψαν οι οπαδοί του, με μπροστάρισες τις
θρυλικές πλέον μπουτούδες, που μαζί με το 62% του «σοφού» λαού γλέντησαν με τη
ψυχή τους το περίφημο ΟΧΙ. Την άβυσσο που λέγαμε…
1.7.18
Η πρώτη μου συνάντησή με τον … Βάσια!
Θεσσαλονίκη, χειμώνας του 1975.
Βασική πηγή
ενημέρωσης το κατηφές πρόγραμμα της ασπρόμαυρης
και μοναδικής τότε κρατικής τηλεόρασης.
Μέσα σε ένα εξίσου θλιβερό ποδοσφαιρικό κλίμα,
μια είδηση που ήρθε από το πουθενά κατάφερε να εκτοξεύσει την εφηβική μου
φαντασία (ήμουν μόλις 14 χρόνων) στα ύψη.
Ερχόταν στον Ηρακλή, του οποίου ήμουν οπαδός,
κάποιος ομογενής ποδοσφαιριστής από την ΕΣΣΔ ονόματι Χατζηπαναγής…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)