Ο Βαρουφάκης πρώτα ως τραγωδία και τώρα ως κωμωδία…

Ο Γιάνης Βαρουφάκης –με τ όνομα– δεν υπήρξε ποτέ στο δημόσιο χώρο τίποτε περισσότερο από ένας φιγουρατζής. Νάρκισσος, υπερφίαλος, αλλοπαρμένος και αδιάφορος για την πραγματικότητα  –για την ακρίβεια μονίμως σε αφασία– έδινε παραστάσεις, εκκινώντας από την ιδιότητα του αντισυμβατικού οικονομολόγου. Κανένα πρόβλημα. Στην ακαδημαϊκή κοινότητα και στα μίντια, υπάρχει πάντα χώρος για αλαφροΐσκιωτους περφόρμερ.

Το πρόβλημα άρχισε να προκύπτει στον εγχώριο δημόσιο βίο όταν ο ίδιος θέλησε να γίνει πολιτικός και βρέθηκε κάποιος να τον κάνει –και δεν ήταν ο... Γ. Παπανδρέου. Για λόγους που δεν έχουν διευκρινιστεί ποτέ –αλλά μπορεί να τους υποψιαστεί κανείς, αν λάβει υπόψη το επίπεδο οικονομικών γνώσεων του σημερινού Πρωθυπουργού– ο Βαρουφάκης βρέθηκε αιφνιδίως δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα, ως κεντρικός συνομιλητής του στα οικονομικά θέματα –παρ' ό,τι στον πολιτικό χώρο που καλύπτει ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε πληθώρα αξιόλογων οικονομολόγων…

Ένα ανθρωπόμορφο σαδιστικό τέρας…

Ο Amon Leopold Goeth, ο κακός στην ταινία Schindler’s List, γεννήθηκε το 1908 στη Βιέννη. Στην ηλικία των 24 ετών εντάχθηκε στο κόμμα των Ναζί. Το 1940, έγινε μέλος των Waffen-SS, και τον τοποθέτησαν στο αρχηγείο τους στο Lublin της κατεχόμενης από τους Γερμανούς Πολωνίας. Το εν λόγω αρχηγείο είχε την ευθύνη της επιχείρησης Reinhard, που είχε αποστολή την εκκένωση των Εβραίων από τα γκέτο της Πολωνίας, και την εκτόπισή τους σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης: Treblinka, Sobibor και Belzec.

Τον Φεβρουάριο του 1943, ο Goeth προήχθη, και έγινε ο τρίτος αξιωματικός των SS, που αναλάμβανε το πόστο του διοικητή του στρατοπέδου συγκέντρωσης Plaszow. Στη διάρκεια της θητείας του εκεί, του ανατέθηκε επίσης η επίβλεψη της εκκένωσης του εβραϊκού γκέτο στο Podgorze τον Μάρτιο του 1943, ενώ αργότερα ανέλαβε διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης  στο Szebnie. Η εκκένωση του γκέτο στο Podgorze είναι και η υπόθεση της ταινίας Η Λίστα του Σίντλερ…

Η κυβέρνηση των εντελώς βλαμμένων…

Ειλικρινά απορώ με την έκπληξη που προκαλούν οι κυβερνητικές αγκαλίτσες με τους εθνικοσοσιαλιστές της Χρυσής της Αυγής. Και η απορία μου δεν έχει να κάνει με την ολοφάνερη κοινή έφεση στο χυδαίο λαϊκισμό και την κοινή προτίμηση στο σύνθημα αντί για το επιχείρημα. Δεν λέω ότι η έκπληξη και η πτώση από τα σύννεφα είναι ακατανόητη επειδή Συριζανέλ και Χρυσή Αυγή έχουν πολύ περισσότερα κοινά από όσα θέλουν να ομολογήσουν.

Η απορία για όσους εκπλήσσονται με τη σύγκλιση (που διακαώς φαίνεται να επιθυμεί ο Παρασκευόπουλος και σιωπηλά να αποδέχεται ο αρχηγός του) οφείλεται στο ότι είναι πια ολοφάνερο πως η Ελλάδα δεν κυβερνάται από απλώς ανίκανους ή τεμπέληδες ή κουτοπόνηρους, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα, αλλά από εντελώς βλαμμένους. Από ανθρώπους που είναι ικανοί για όλα, με τα περισσότερα από αυτά τα όλα να υπάρχει κίνδυνος να συμβούν από κάποιο εντελώς αψυχολόγητο ή εντελώς βλακώδες λάθος...  

Το δάκρυ του κλόουν…

Είχα καιρό να ακούσω αυτήν τη φωνή. Είχα καιρό να νιώσω την αύρα αυτής της υπαρξιακής άνεσης, διότι αυτό είναι η φωνή, αύρα της ψυχής, αύρα της ύπαρξης. Είχα καιρό, πώς να το πω, να αισθανθώ την ανάσα αυτής της αυταρέσκειας που είτε μιλάει για το χρέος είτε ψιθυρίζει στο αυτί της αγαπημένης του, «αγάπη μου, έκλεισα τις τράπεζες», δεν σταματά να αγαπάει τον ήχο της. Σαν να σου λέει: «Υπέροχο το Château Lafite σας, quel bouquet».

Και μην πάρετε στραβά την αυταρέσκεια. Δεν το λέω για κακό. Αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου τότε πώς θα κάνεις τους άλλους να τον αγαπήσουν. Τι θα ήταν ο Χορν εάν δεν είχε αγαπήσει τη φωνή του; Την αγαπούσε τόσο πολύ που ο ίδιος αφηγείτο ότι ζητώντας «ένα οινόπνευμα και λίγο μπαμπάκι» σε ένα φαρμακείο, η φαρμακοποιός εκστασιάστηκε και του είπε: «Αχ, αυτή η φωνή! Πέστε μου κάτι ακόμη για να την ξανακούσω». «Ενα οινόπνευμα και λίγο μπαμπάκι», επανέλαβε εκείνος. Κι εκείνη φώναξε στον άνδρα της: «Κώστα, έλα είναι ο κύριος Μυράτ». Ο Χορν ενθουσιαζόταν με την γκάφα της. Πώς είναι δυνατόν να μπερδεύει τη φωνή του με τον άλλον;

Total Eclipse...

Klaus Nomi

Έχει καταλάβει ο κόσμος πόσο απατεώνας είναι ο Τσίπρας;

Το να επιτίθεται με σφοδρότητα η αντιπολίτευση στην κυβέρνηση είναι περίπου λογικό. Να γίνει εξουσία θέλει, μπορεί να λέει κι ό,τι θέλει. Άλλωστε, στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει άλλα να λέει ένα κόμμα όταν δεν είναι στην εξουσία, άλλα όταν κυβερνά.

Όμως, το να επιτίθεται με τέτοιο τρόπο, με τόση σκληρότητα η κυβέρνηση στην αξιωματική αντιπολίτευση, αυτό δείχνει δύο πράγματα: Ότι πάμε σε εκλογές κι ότι έχουν χάσει την ψυχραιμία τους…

Κοιτώντας στα μάτια το θηρίο…

Στη διάσημη αυτή φωτογραφία βλέπουμε τον Heinrich Himmler να κοιτάζει κατάματα έναν νεαρό Σοβιετικό αιχμάλωτο πολέμου, στη διάρκεια επίσκεψής του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Shirokaya της πόλης Μίνσκ της Λευκορωσίας τον Αύγουστο του 1941.

Ο αιχμάλωτος δεν κάνει πίσω, και επίσης κοιτάζει στα μάτια τον Himmler, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο εκείνη την εποχή, εκτός κι αν ήσουν ένας πολύ σκληρός άνδρας. Όμως, ο νεαρός αυτός, που τα έχει χάσει όλα, στέκεται στο ύψος του και αντιμετωπίζει τον Himmler στα ίσα. Αυτή είναι η απεικόνιση του θάρρους και της περιφρόνησης προς το τέρας…

Εκλογές; Μπα… δαγκώστε τα τέτοια σας και κάνετε υπομονή…

ΠΡΟΣΟΧΗ! Ακολουθεί παραλήρημα…

Δεκαετίες τώρα η χώρα ζει σε ένα μπασταρδεμένο καθεστώς, μια ερμαφρόδιτη πολιτικοοικονομική κατάσταση, κάτι δηλαδή μεταξύ καπιταλιστικού παραδείσου και πρώιμης σοβιετίας. Με τα καλά και των δυο συστημάτων, συν ως μπόνους την ατιμωρησία. Μια καθαρά νεοελληνική πατέντα.

Ερμαφρόδιτη με την έννοια ότι όλοι θέλουμε τα καλούδια του καταναλωτισμού, όλοι θέλουμε την χαμηλή φορολογία, τις κουρσάρες μας, την «επιχειρηματικότητα», τα τραπεζικά δάνεια, κλπ,  αλλά συγχρόνως θέλουμε και ισχυρό κράτος πατερούλη, με δημόσια και δωρεάν νοσοκομεία, φτηνά, αν όχι τσάμπα, ΜΜΜ, και από ένα πυροσβεστικό αεροσκάφος πάνω απ το αυθαίρετό μας. Χωρίς όμως να πληρώνουμε φόρους! Αυτοί είναι για τα κορόιδα...

Από τον επηρμένο Μπαρουφάκη στον πειραγμένο Ζουράρι…

Ποτέ μα ποτέ στο παρελθόν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν είχαν συσσωρευτεί τόσα κωμικοτραγικά συμβάντα στην πολιτική ζωή του τόπου. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το αστέρι των social media, ο πραγματικός εργοδότης του Κανάκη και του Σερεβετά,  φρόντισαν και φροντίζουν διαρκώς να φορτώνουν το πολιτικό σκηνικό με γεγονότα που άλλοτε προκαλούν την οργή των πολιτών και άλλοτε τη θυμηδία.

Ψεύδη, αντιφάσεις, παλινωδίες, αμετροέπεια, ηθική αναλγησία, κομπορρημοσύνη, αναισχυντία, μηχανορραφία, κοτσανολογία, αγραμματοσύνη και εσχάτως τρέλα στα όρια της σχιζοφρένειας, είναι στάσεις και συμπεριφορές, που δεν νομίζω ότι περιγράφουν πλήρως το πολιτικό παλμαρέ της σύντομης πολιτικής ζωής του κυβερνητικού συρφετού, του μορφώματος που στο όνομα του απεγκλωβισμού της χώρας από ένα άκρως προβληματικό παρελθόν ανέλαβε την τύχη της τα δύο τελευταία χρόνια...

"Σαμαράς" θα λέτε και θα κλαίτε…

«Εκτός από την εκδίκηση και η δικαίωση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο». Αυτή η φράση βρίσκεται από χθες στα χείλη πολλών βουλευτών της ΝΔ, μετά από τις δηλώσεις Βαρουφάκη ότι ο Σόιμπλε "έριξε" τον Αντώνη Σαμαρά γιατί δεν μπορούσε να περάσει το τρίτο μνημόνιο.

Φυσικά ο πρώην υπουργός Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ δεν απέκτησε ξαφνικά αξιοπιστία για τους νεοδημοκράτες βουλευτές, όμως οι δηλώσεις του δίνουν μια καλή ευκαιρία για να υποστηρίξουν οι βουλευτές που πρόσκεινται στον πρώην πρωθυπουργό, ότι οι ξένοι ήταν αυτοί που τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια του κ. Σαμαρά και επί της ουσίας τον οδήγησαν στο να απολέσει την πρωθυπουργία...