Ο κοροναϊός, και το… Χόλυγουντ.

Ο κοροναϊός έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας, αλλάζοντας τα πάντα όλα και προκαλώντας τρόμο και πανικό.

Κάποιοι μάλιστα ήδη άρχισαν να μιλάνε για την ανάγκη επιβολής στρατιωτικού νόμου, απαγόρευση κυκλοφορίας, δελτία σε καύσιμα και τρόφιμα, έκτακτη κυβέρνηση ανάγκης υπό την αιγίδα της … Ιεράς Συνόδου, με συμμετοχή αξιωματικών του πυροβολικού, και άλλα τέτοια κουφά και πάνω απ’ όλα «δημοκρατικά»…

Μια βόλτα στα σόσιαλ μίντια θα σας πείσει για τον τρόμο που αισθάνονται πολλοί συμπατριώτες μας, αλλά και για τα μέτρα αντιμετώπισης του ιού, που προτείνουν.

Ήδη όποιος φταρνίζεται ή βήχει δημοσίως, κινδυνεύει με λιντσάρισμα…

Joker in the room

Είχα τη μεγάλη χαρά χθες να πάω να δω την ταινία Τζόκερ, μια πραγματικά εξαιρετική οπτική στον κόσμο των ταινιών που βασίζονται σε ήρωες κόμικ, μα, πάνω από όλα, ένα πραγματικό κινηματογραφικό επίτευγμα. Πριν προχωρήσω στον περαιτέρω σχολιασμό μου, να ενημερώσω πως το παρόν είναι γενικά spoiler-free, αλλά μπορεί κάποιοι να θέλουν να πάνε να το δουν χωρίς να επηρεαστούν καθόλου από κριτικές και διαπιστώσεις. Πάμε λοιπόν.

Ποιες ταινίες να δω πριν το Avengers: Endgame - Σύντομος οδηγός

Πλέον πλησιάζουμε πολύ κοντά στην κυκλοφορία μιας από τις σημαντικότερες ταινίες του Κινηματογράφου, το Avengers: Endagme. Και γράφω εν γένει του κινηματογράφου, ίσως ξινίζοντας ορισμένους ελιτιστές σινεφίλ, γιατί πρόκειται για την κατάληξη ενός πρωτοφανούς «πειράματος», του χτισίματος ενός ολόκληρου σύμπαντος αλληλένδετων ιστοριών με κοινή καταγωγή και κοσμογονία, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από μια απλή σειρά συνεχειών και προ-ιστοριών (sequels και prequels).

Η πιο σκοτεινή ώρα…

«Άσχετο» με την επικαιρότητα, το θέμα που θα γράψω σήμερα… Ή μήπως, όχι και το τόσο άσχετο; Θα το κρίνετε εσείς…

  

Είδα προχθές μια μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία των τελευταίων ημερών:

Την «πιο σκοτεινή ώρα» (the Darkest Hour) με τον εκπληκτικό Gary Oldman.

Πρόκειται για μια δραματική αφήγηση των ιστορικών στιγμών στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μάϊο του 1940…Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα σαρώνουν την Ευρώπη, η μία δυτική δημοκρατία πέφτει μετά την άλλη μέσα σε λίγες βδομάδες, η Κυβέρνηση του Νέβιλ Τσάμπερλεν στη Βρετανία καταρρέει και Πρωθυπουργός αναλαμβάνει ένα πρόσωπο ελάχιστα «δημοφιλές»: ο Ουίνστων Τσώρτσιλ…

Αριστούργημα ο «Καζαντζάκης» του Σμαραγδή!

Δεν ξέρω αν έχετε δει τη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, αυτή που πραγματεύεται τη ζωή του Νίκου Καζαντζάκη. Αν όχι, να πάτε να τη δείτε οπωσδήποτε! Είναι καταπληκτική!

   

Eνα αριστούργημα είναι που θα μείνει χαραγμένο στο μυαλό μας για πολύ καιρό, μια εμβληματική ταινία που θα καθορίσει την ιστορία του κινηματογράφου και θα μπει στο πάνθεον των καλύτερων ταινιών. Ποια «Καζαμπλάνκα», ποιος «Νονός», ο «Καζαντζάκης» του Σμαραγδή ξεπέρασε τα πάντα…

Βρε τι τραβάει ο καημένος ο Kevin Spacey…

Την εποχή που ο ψυχρός πόλεμος ήταν στο ζενίθ του στην Αμερική, και πιο ειδικά στο Χόλυγουντ, επικρατούσε ο «μακαρθισμός». Ήταν δηλαδή μια μαύρη περίοδος που στοχοποιούνταν καλλιτέχνες, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, ακόμη και τεχνικοί της πανίσχυρης κινηματογραφικής βιομηχανίας, με την κατηγορία ότι είτε ήταν κομμουνιστές είτε συνοδοιπόροι τους.

Πολλές καριέρες καταστράφηκαν, πολλές ζωές ρημάχτηκαν, και το αντίκτυπο της σκοτεινής αυτής περιόδου κράτησε για πολλά χρόνια…

Εισπρακτική μούφα το νέο Blade Runner;

Η πρώτη ταινία Blade Runner του μακρινού 1982 θεωρείται πλέον μια από τις alltime κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας, χάρη στο δυστοπικό και εν πολλοίς νοσηρό της σενάριο, την εξαιρετική σκηνοθεσία, την «σκοτεινή» φωτογραφία, την ερμηνεία των πρωταγωνιστών, και κυρίως τις πάμπολλες «φιλοσοφικές» της προεκτάσεις.

Δεν είναι ταινία η οποία θα είχε απήχηση σε τρελαμένους εφήβους, ή σε διάφορους άλλους φαν της συμβατικής επιστημονικής φαντασίας των εφέ, των τεράτων, των εξωγήινων, και των επιδερμικών σεναρίων. Για αυτό και η πολυαναμενόμενη νέα ταινία Blade Runner 2049  δείχνει να πατώνει στα ταμεία. Διότι δυο νέες γενιές μη σκεπτόμενων θεατών άλλα περίμεναν και άλλα βρήκαν, χώρια που οι περισσότεροι έφηβοι ούτε καν ασχολήθηκαν μαζί της έχοντας ακούσει για την «σκοτεινότητα» της πρώτης…

Billy the kid was a punk…

Ένα κινηματογραφικό είδος που ευδοκίμησε διαχρονικά,  και που  συνεχίζει να αρέσει, είναι το γουέστερν. Με αρρενωπούς αγελαδάρηδες, τρελαμένους πιστολέρο, και ημιάγριους ινδιάνους. Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, είναι οι ταινίες που γυρίστηκαν πάνω σε αυτό το μοτίβο.

Ελάχιστες όμως από αυτές μπόρεσαν να προσφέρουν κάποια βαθύτερη καλλιτεχνική αξία, πέρα από τα γενικευμένα πιστολίδια. Οι περισσότερες μάλιστα δεν έχουν καμία ιστορική αξία, καθώς ο οποιοσδήποτε ρεαλισμός τους είναι κρυμμένος κάτω από σκηνικές ανακρίβειες,  στυλιζαρισμένος στα άκρα,  και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα της αληθινής κατάστασης της εποχής της άγριας αμερικανικής Δύσης… 

Μια καταπληκτική ονειρική ταινία…

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου σινεφίλ με την κουλτουριάρικη και ελιτίστικη έννοια του όρου, αλλά μου αρέσουν οι ταινίες. Πάρα πολύ. Γι αυτό, εδώ και πολλά χρόνια προσπαθώ να βλέπω τουλάχιστον από μία καθημερινά.

Είχα λοιπόν προχθές μια συζήτηση με φίλους για τις «καλύτερες» ταινίες όλων των εποχών, και θυμήθηκα μια, που όταν την πρωτοείδα πριν από πάρα πολλά χρόνια, με είχε κυριολεκτικά τρελάνει. Γι αυτό και ακόμη την θεωρώ ως μία από τις αρτιότερες που έχω δει ποτέ… μαζί με το Blade Runner, το  Donnie Darko, το Vanilla Sky, και άλλες παρόμοιες…

Ο Ρώσος πολίτης… Steven Seagal!

Μπορεί να μην είναι ο καλύτερος ηθοποιός του κόσμου, αλλά οι ταινίες του παρακολουθούνται μετά μανίας από εκατομμύρια θαυμαστές του, ιδιαίτερα στη Ρωσία.

Μιλάμε για τον Steven Seagal, ο οποίος όπως και κάποιοι άλλοι «υπερήλικες» συνάδελφοί του, αλλά και αθλητές, αποφάσισε στα ύστερά του να γίνει πολίτης της Ρωσίας!

Ενας αυθεντικός δεξιός…

Ο Κλίντ Ιστγουντ, όπως ακριβώς και ο Γούντι Αλεν, μοιάζει να πιστεύει πως μόνο δουλεύοντας μπορεί να  βρίσκεις δύναμη για ζωή. Η διαφορά μεταξύ των δυο είναι ωστόσο μεγάλη: ο 81χρονος Γούντι Αλεν έχει το άγχος να είναι χαριτωμένος και να κάνει παρατηρήσεις χαμογελώντας, ο 86χρονος Κλιντ Ισγουντ, αντίθετα, διηγείται ιστορίες λιτά και χωρίς αστειάκια, αλλά με τη βαριά διάθεση κάποιου που τις έχει ζήσει.

Βλέποντας μια ταινία του Κλιντ Ιστγουντ νοιώθεις σαν ν ακούς τον βαρύ, τραχύ τόνο της φωνής του: οι πράξεις των πρωταγωνιστών του φιλτράρονται πάντα από τη ματιά του και, μολονότι υπάρχουν πάντα άξιοι συνεργάτες (διευθυντές φωτογραφίας, σεναριογράφοι, σπουδαίοι ηθοποιοί όπως ο Τομ Χάνκς στο «Σάλι» κτλ), ο τόνος της αφήγησης είναι πάντα δικός του…

The Vault...

From the movie Snowtown

Σπάει κάθε ρεκόρ η ταινία Star Wars: The Force Awakens!

Η καινούργια κινηματογραφική ταινία   Star Wars: The Force Awakens, που θέλει να τη δει κάθε οκτάχρονος (και όχι μόνο) συνεχίζει να σπάει κάθε προηγούμενο ρεκόρ εισιτηρίων, και ήδη θεωρείται η πιο πετυχημένη εισπρακτικά αμερικανική ταινία όλων των εποχών!

Σύμφωνα με την εταιρία Disney, την Τετάρτη που μας πέρασε, 20 μόλις μέρες μετά την πρώτη προβολή της, η ταινία έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ εισπράξεων ($761 εκατ.) που είχε κάνει η ταινία Avatar, η οποία επίσης είχε σπάσει το προηγούμενο αντίστοιχο ρεκόρ της ταινίας Titanic το 2010…

Όχι κ. …Λάκη…Παπακαλιάτη!

Είδα την ταινία του Παπακαλιάτη…

Είναι πράγματι μια ταινία που αξίζει κάποιος να δει στον κινηματογράφο. Όχι γιατί είναι μια καλή ταινία- το »καλή» με τους όρους του εμπορικού κινηματογράφου. Αλλά για δυο κυρίως λόγους:
1) Ποτέ δεν θα την έβλεπα ολόκληρη αν δεν είχα πληρώσει εισιτήριο.
2) Είναι πολύ διδακτική για το χάλι της ελληνικής κοινωνίας και κατά συνέπεια του ελληνικού κινηματογράφου.

Ο Παπακαλιάτης είναι μαιτρ των ταινιών για πρωτόζωα. Χαρίζει απλόχερα σεξ- θυμό-κλάμα. Ας δούμε πρώτα τα καλά του έργου κατά την ταπεινή μου ματιά.

Ήταν πράγματι μια ταινία καλογυρισμένη, σε πρότυπα που την διαχωρίζουν με σαφήνεια από την αηδιαστική προχειρότητα της »χρυσής εποχής» της Βουγιουκλάκη και από την αβάσταχτη σοφιστικέ αφέλεια των ταινιών τύπου Βούλγαρη...

Συγγνώμη, το “Carol’’ δεν μου φάνηκε καλό…

Ήδη έχει 7.8 στο ΙΜDb. Υποψήφια για πέντε Όσκαρ εκ τω οποίων καλύτερης σκηνοθεσίας και πρώτου γυναικείου ρόλου. Πρωτοκλασάτα ονόματα φιγουράρουν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο λόγος για το Carol του Τοντ Χέινς, που εμένα δεν με έπεισε.

Η Κέιτ Μπλάνσετ, σαγηνευτική μέσα στις στενές πένσιλ τουίντ φούστες, κορτάρει τη νεαρή Ρούνι Μάρα. Η πλούσια κυρία ερωτεύεται τη φτωχή πωλήτρια με ταλέντο στη φωτογραφία, ενώ παράλληλα τρέχει ένα δράμα οικογενειακό για την πρώτη, ούσα μητέρα ενός μικρού κοριτσιού και ήδη χωρισμένη λόγω της προηγούμενης… ανήθικης συμπεριφοράς της.

Η Αλίκη στο ναυτικό….

Σωκράτης παρακολουθεί με ενδιαφέρον την "Αλίκη Στο Ναυτικό"...

Η Αλίκη είναι Κόρη Ναυάρχου. Ο Ναύαρχος, με τον πενιχρό μισθό του, την σπούδασε στην Ελβετία.

TI AKΡΙΒΩΣ σπούδασε, δεν μαθαίνουμε ποτέ, αν και υποψιάζομαι πως οι "σπουδές" της στην πραγματικότητα ήταν "εκπαίδευση για παιδιά με ειδικές ανάγκες", μιας και η Αλίκη είναι 25 χρονών αλλά μιλά και συμπεριφέρεται σαν 10χρονη μπεμπέκα.

Η Αλίκη πλατσουρίζει στον Πόρο και παίζει με το τόπι της, που είναι  πλαστικουριά-τεχνικολόρ.

Της το κλέβει ο Παπαμιχαήλ που κάνει τον πειρατή, και γίνεται το σχετικό τζέρτζελο.

Χορεύουν μπόσα νόβα στη Βίλα Γαλήνη.

Τηλεμεταφέρονται στο Λεμονοδάσος.

Έρχονται παιδιά με γαϊδούρια, και τους ξαναμεταφέρουν στον Πόρο.

Οδικώς, αυτή τη φορά…

American Sniper….

Τη ταινία American Sniper σίγουρα θα την έχετε ακουστά, ή μπορεί και να την έχετε ήδη δει.

Πάει για πολλά Όσκαρ, και βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του πρώην Αμερικανού κομάντο και ελεύθερου σκοπευτή (των SEALs) Chris Kyle.

Που θεωρείται (λένε) ο πιο θανατηφόρος ελεύθερος σκοπευτής όλων των εποχών, έχοντας υπηρετήσει χρόνια ολάκερα στο πολεμικό πεδίο του Ιράκ.

Προσωπικά, επειδή μου αρέσουν τα περί ελεύθερων σκοπευτών, κομάντο, κλπ (μόνο εξ αποστάσεως βέβαια), έχω ήδη διαβάσει το βιβλίο, και δει τη ταινία.

Η οποία, αν και έχει σκηνοθέτη τον Clint Eastwood, που σαν ηθοποιός δεν έλεγε πολλά, αλλά σαν σκηνοθέτης σκίζει, εν τούτοις δεν μου πολυάρεσε.

Τέλος πάντων, περί γούστου…

Η Ρωσία και η Κίνα μέσα από τον κινηματογράφο!

Οι καταστάσεις που βιώνουμε φαίνονται πολλές φορές πιο καθαρά μέσα από τη τέχνη.

Πολλά έχουν γραφτεί για τη μετακομμουνιστική Ρωσία και τη Κίνα.

Εντούτοις, δύο πρόσφατες ταινίες,  Α Touch of Sin του Jia Zhangke, γυρισμένη στη Κίνα το 2013, και Leviathan του Andrey Zvyagintsey, γυρισμένη στη Ρωσία το 2014, αποκαλύπτουν με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο των δύο ως άνω χωρών, σε σχέση με οποιοδήποτε γραπτό κείμενο που έχω διαβάσει.

H ταινία του Jia είναι σε επεισόδια.

Πρόκειται για τέσσερις ιστορίες, χαλαρά συνδεδεμένες  μεταξύ τους, με πράξεις σφοδρής βίας , επηρεασμένες από πραγματικά γεγονότα που έχουν γραφτεί στις εφημερίδες.

Από την άλλη, η ταινία Leviathan πραγματεύεται την ιστορία ενός έντιμου ανθρώπου του οποίου η ζωή καταστρέφεται από τον  δήμαρχο της πόλης ο οποίος συνωμοτεί προς τούτο με την Ορθόδοξη Ρωσική Εκκλησία και τους διεφθαρμένους δικαστικούς λειτουργούς…

Όλη η αλήθεια για τη γερμανική κατοχή…

1.Οι Γερμανοί εισέβαλλαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 70.

Αυτό μπορείς να το καταλάβεις από τα κτίρια, το ντύσιμο, το μακιγιάζ και τα μίνι που τα φόραγαν ακόμα και στην Κωπαΐδα στην "Υπολοχαγό Νατάσσα".

2.Η Ελληνίδα ακόμα και εκείνα τα δύσκολα χρόνια ήταν πάντα κοκέτα.

Μπορεί να μην είχε να φάει, αλλά ακόμα και όταν τη μαστιγώνανε, μια ψεύτικη βλεφαρίδα θα τη φορούσε ότι και να γινόταν.  

Και μανικιούρ και μακιγιάζ σοβάς ώστε να μην πέσει ακόμα κι αν ψήνεται  4 μέρε από τον πυρετό  ή την πετάξουν στα νερά.Αρκεί να θυμηθείς πάλι την «Υπολοχαγό Νατάσσα»…

«Κυριαρχία» (Transcendence).

Επιστήμονας μαιτρ στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης (Johnny Depp) πεθαίνει έπειτα από επίθεση τεχνοφοβικών τρομοκρατών, για να αναστηθεί ως ψηφιακό πνεύμα, καθώς ο εγκέφαλός του αντιγράφεται από πανίσχυρους επεξεργαστές.

Κι αφού μπορεί η τεχνολογία να νικήσει το θάνατο, δεν θα σταματήσει πουθενά.

Θα αναζητήσει την απόλυτη «Κυριαρχία» ή "Transcendence" όπως λέει ο τίτλος της ταινίας που σκηνοθέτησε ο Wally Pfister.

Στην ταινία «Κυριαρχία» έχει βάλει το χεράκι του ως executive producer και ο πολύς Christopher Nolan.

Και όντως, η ταινία έχει στοιχεία που θυμίζουν ταινίες, τις οποίες έχει σκηνοθετήσει ο χρυσοφόρος σκηνοθέτης.

Υπάρχει αυτός ο συνδυασμός ακραίας φαντασίας και ακραίας επιστημονικότητας.

Και τα δύο πηγαίνουν στα άκρα χέρι- χέρι, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια ταινία καθαρά του φανταστικού, με μια επίφαση επιστημονικότητας…