Περί ασύλου, Πολάκη, και βελανιδοφάγων…

Το μακρινό 1980 πήγα για σπουδές στον εξίσου μακρινό Καναδά.

Σε μια μικρή πόλη 400.000 περίπου κατοίκων, η οποία ήταν σκεπασμένη από τα χιόνια 7-8 μήνες το χρόνο.

Η όλη διαδικασία της εγγραφής κλπ. ήταν όσο πιο απλή θα μπορούσε να γίνει, χωρίς καμιά γραφειοκρατική αγκύλωση.

Ενδεικτικά, υπήρχαν παντού, σε όλους τους χώρους,  υπάλληλοι του πανεπιστημίου με υπολογιστές, και ο καθένας από αυτούς μπορούσε με την επίδειξη της φοιτητικής σου ταυτότητας να εκδώσει επί τόπου την οποιαδήποτε βεβαίωση, το οποιοδήποτε πιστοποιητικό, ή την οποιαδήποτε πληροφορία ζητούσες, όλο το 24ωρο… επί τόπου, και χωρίς ουρές...

Περί δημοσίων και δωρεάν πανεπιστημίων…

Ακούγοντας πριν από λίγες ημέρες την ανακοίνωση του Υπουργού Παιδείας ότι οι θέσεις για τα ΑΕΙ την επόμενη χρονιά θα αυξηθούν κατά περίπου 3000, θα ήθελα να υπενθυμίσω την διαφορά των δικών μας Πανεπιστημίων με τα ξένα.

Ακούω από πολλούς να μου λένε ότι αφού και η πλειοψηφία των ξένων πανεπιστημίων είναι δημόσια γιατί είσαι τόσο εναντίων με τα δικά μας;

Η διαφορά αγαπητοί μου φίλοι είναι ότι τα μεν ξένα πανεπιστήμια είναι ΔΗΜΟΣΙΑ τα δικά μας όμως ΔΕΝ είναι ΔΗΜΟΣΙΑ αλλά είναι ΚΡΑΤΙΚΑ. Οι διαφορές, μεταξύ άλλων, είναι και οι εξής:

1. Τα Δημόσια ξένα Πανεπιστήμια είναι αυτόνομα και αυτοδιοίκητα πράγμα που σημαίνει ότι παίρνουν όλες τις αποφάσεις που τους αφορούν.
Τα Ελληνικά κρατικά Πανεπιστήμια ΑΝΟΙΚΟΥΝ στο Κράτος και δεν μπορούν να πάρουν καμία απόφαση μόνα τους. Για όλα απαιτείται η έγκριση του Υπουργού Παιδείας…

Όλες οι διαστάσεις της ελληνικής «Καφρίλας»…

Σκεφτείτε, τις περιπτώσεις του Μπιλ Γκέϊτς (της Microsoft), του μεγαλο-επενδυτή Γουόρν Μπαφετ ή του μακαρίτη Στηβ Τζόμπς (της Αpple).

Πρόκειται για τρείς αυτοδημιούργητους ιδιοφυείς ανθρώπους που ξεκίνησαν από χαμηλά και μέσα σε μερικές δεκαετίες, όχι μόνον έγιναν πάμπλουτοι (οι δύο στους τρεις είναι οι πλουσιότεροι άνθρωποι διεθνώς), αλλά άλλαξαν δραστικά την τεχνολογία, την παραγωγή και την ανάπτυξη σε παγκόσμια κλίμακα.

 

Αν όταν ήταν νέοι τους υποχρέωνες να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, ας πούμε, ή να ασχοληθούν με την Εστίαση, ή να γίνουν φαρμακοποιοί, ή γιατροί του ΕΣΥ ή υδραυλικοί, πιθανότατα δεν θα τα κατάφερναν και τόσο καλά.

Και δεν θα τους μαθαίναμε ποτέ…

Σχολεία στο έλεος συμμοριών…

Με αφορμή το περιστατικό του βιασμού του 12χρονου σε Γυμνάσιο και τα καταγγελτικά κείμενα που ακολούθησαν για τους αδιάφορους, κακούς, τεμπέληδες, ανεύθυνους εκπαιδευτικούς έχω να πω τα εξής.

Σύμφωνα με τα σημερινά νέα το 12χρονο παιδί είχε νοητική στέρηση. Συγχρόνως μία συμμορία κυκλοφορούσε στο σχολείο. Σύνηθες φαινόμενο, υπάρχουν παντού.
Πάμε στο πρώτο στοιχείο…

Υπάρχει μία τάση τα τελευταία χρόνια παιδιά με νοητική στέρηση να εγγράφονται σε κανονικά σχολεία, θεωρώντας ότι το κανονικό περιβάλλον βοηθάει την κοινωνικοποίηση τους. Σε ελαφριές μορφές αυτό πιθανόν να συμβαίνει. Σε πιο βαριές μορφές αυτό δεν συμβαίνει και το να στρουθοκαμηλίζουν γονείς, εκπαιδευτικοί και επιστήμονες ότι όλα βαίνουν καλώς δεν βοηθά κανέναν, ειδικά το παιδί…

Τα 10 καλύτερα ιδιωτικά πανεπιστήμια των ΗΠΑ…

Για όσους είναι διατεθειμένοι (και μπορούν) να «στάξουν» ως και $50.000 το χρόνο για να σπουδάσουν πραγματικά, κι όχι απλώς να πάρουν ένα «φτυχίο» από ελληνικό δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, και να γίνου «ανεπιστήμονες», τότε διαβάστε παρακάτω για να διαλέξετε.

Μ.Ι.Τ.

Η έρευνα του WalletHub εξέτασε πάνω από χίλια ιδιωτικά αμερικανικά κολέγια και πανεπιστήμια, με βάση το κόστος για τα δίδακτρα και τη στέγη για τέσσερα χρόνια, λαμβάνοντας υπόψη το τι προσφέρει το καθένα από πλευράς ασφάλειας, ακαδημαϊκής απόδοσης, και επαγγελματικής προοπτικής για τους αποφοίτους τους…

Λαθρεπιβάτες της ζωής...

Γεννήθηκα σε ένα χωριό από γονείς αγρότες. Δεν υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα περιοδικά, τα βιβλία, το ραδιόφωνο ήταν η επαφή με τον έξω κόσμο. Τηλεόραση μετά το ΄74.

Από τα βιβλία φορτώθηκα ποίηση και αυταπάτες. Από το ραδιόφωνο Μητροπάνο και Χατζιδάκη.

Δεν είχα ιδέα για τον πραγματικό κόσμο. Μέχρι που τελείωσα το λύκειο δεν είχα ιδέα ότι υπήρχαν ιδιωτικά σχολεία και το λέω με απόλυτη ειλικρίνια…

Το παρασκευοπούλειον πόρισμα…

Τ​​ο πόρισμα της επιτροπής για τη μελέτη ζητημάτων ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης στα ελληνικά πανεπιστήμια, δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία ότι ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Παρασκευόπουλος οραματίζεται μία άλλη χώρα. Μία χώρα η οποία θα λειτουργεί με ένα μείγμα ιδεολογίας πρωτοχριστιανισμού - νεφελώδους αριστερού ιδεαλισμού - ομαδικής θεραπείας - ιδεοληπτικής αφέλειας και δόσεων από κάποια άλλα ασαφή συστατικά, ώστε τα κακόβουλα στοιχεία της να τυγχάνουν άκρως επιεικούς έως ίσης μεταχείρισης για τις παρανομίες τους.

Η κοινωνία το διαπίστωσε σε πολλές περιπτώσεις με τον περιβόητο νόμο Παρασκευόπουλου που υποτίθεται ότι είχε στόχο την αποσυμφόρηση των φυλακών, το ξαναβλέπουμε τώρα με το συγκεκριμένο πόρισμα…

Η άγνωστη λέξη «καθήκον» και η παραγωγή... τεμπέληδων.

Ένα παλαιό, αιχμηρό άρθρο του Σαράντου Καργάκου, που αξίζει να μας βάλει σε σκέψεις και αυτοκριτική -ιδίως όσους υπηρετούν την εκπαίδευση. Κατά την άποψή μας, ο λόγος είναι υπερβολικά αυστηρός, ενίοτε και ισοπεδωτικός, σήμερα που η ανεργία ειδικά των νέων με ουσιαστικά και όχι τυπικά προσόντα βρίσκεται στα ύψη και πολλοί για να ζήσουν αναγκάζονται να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό.

Εν τούτοις, το αίτημα για (καλύτερη) αξιοποίηση των ανθρωπιστικών σπουδών και της πνευματικής κληρονομιάς μας για καλλιέργεια κριτικής σκέψης, αγωνιστικού φρονήματος, ήθους, εργατικότητας, τόλμης, πρωτοβουλίας και δημιουργικότητας είναι επίκαιρο και διαχρονικό…

Τα τούβλα…

Σύμφωνα με τον Αμερικανό κοινωνιολόγο Τσαρλς Μάρεϊ, το 80% των Αμερικανών που πηγαίνουν στο κολέγιο είναι ανίκανοι να κατανοήσουν το περιεχόμενο των μαθημάτων. Αν και το νούμερο αμφισβητήθηκε, το σκεπτικό του ήταν βασισμένο σε κάτι απτό και πραγματικό: Τα μαθήματα σε κολέγια και πανεπιστήμια αποτελούνται από πληροφορίες τις οποίες δεν μπορεί να καταλάβει οποιοσδήποτε. Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι, ούτε το ίδιο έξυπνοι.

Υπάρχουν κάποιοι, ας πούμε, που μπερδεύονται με την υπόθεση του «Η Ζωή της Άλλης». Ε, αυτοί δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τη Βιοχημεία ΙΙ. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το πράγμα δεν το καταλαβαίνουμε εμείς οι άνθρωποι. Δεν μπορούμε να το χωνέψουμε. Ειδικά στις δυτικές δημοκρατικές κοινωνίες όπου όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και που «αν όλα τα παιδιά πιάναν σφιχτά τα χέρια» κ.λπ., είναι φαινόμενο πανανθρώπινο και καθολικό, δεν ισχύει μόνο στις ΗΠΑ όπου τον έκραξαν τον κύριο, ή στη Σοσιαλιστική Ουτοπία της Ελλάδος (ΣΟΕ) όπου μαθητές που γράφουν 6 στις Πανελλήνιες πάνε στο πανεπιστήμιο.

Απλά εδώ, όπως συνήθως, το τραβάμε λίγο το θέμα απ' τα μαλλιά...

Μια ολόκληρη γενιά ηλιθίων…

Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα ξεπεράσει την ανθρώπινη επαφή... Ο κόσμος θα αποκτήσει μια ολόκληρη γενιά ηλιθίων...

Αϊνστάιν

Όσο και αν είναι επώδυνο για μένα, δυστυχώς ανήκω σε αυτήν τη γενιά. Αναφέρομαι βεβαίως, βεβαίως στη γενιά ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα την περίοδο από 1998 και πάνω. Μια γενιά που μεγάλωσε με σύντροφο την τεχνολογία. Μία γενιά που πήρε τελείως διαφορετικό δρόμο από την προηγούμενη, μια πορεία που ίσως δεν είναι αναστρέψιμη. Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτή τη νέα γενιά;

Πότε απαγορεύτηκε η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων;

Η Ελλάδα είναι η μόνη δυτική δημοκρατία στην οποία απαγορεύεται η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων με συνταγματική διάταξη. Η διάταξη αυτή θεωρήθηκε προοδευτική και όποτε τέθηκε ζήτημα αναθεώρησή της η ελληνική Αριστερά μαζί με μεγάλο τμήμα του ΠΑΣΟΚ αντέδρασαν.

Από πότε όμως ισχύει αυτή η απαγόρευση; Ποιοι και για ποιο λόγο αποφάσισαν να θεσπίσουν κάτι που δεν ίσχυε σε κανένα άλλο δυτικό κράτος;

Πανεπιστήμια ελευθέρας βοσκής…

Αφού ψηφίστηκε από τους μνημονιοσχίστες  το τέταρτο μνημόνιο που δεσμεύει την χώρα  και τις επόμενες γενιές προς χάριν της διατήρησης της εξουσίας της Πρώτης Φοράς Αριστερά, αφού κατέρρευσε εντός μερικών ωρών η απάτη των δήθεν αντιμέτρων, αφού εξαερώθηκε εντός εικοσιτετραώρου η αισιόδοξη στυλιστική προοπτική  του πρωθυπουργού να φορέσει γραβάτα, για να δώσει ένα ακόμα πλαστό άλλοθι στους βουλευτές του, αφού γενικώς όλα τα αφηγήματα αποδείχθηκαν φτηνή λογοτεχνία φαντασίας και ούτε μείωση χρέους καταφέραμε να πάρουμε, ούτε ποσοτική χαλάρωση, άλλαξε για χιλιοστή φορά η κυβερνητική ρητορική κατά την προσφιλή της τακτική.  

Τώρα πλέον εκλιπαρούμε και ικετεύουμε αυτούς που θα χόρευαν στο ρυθμό των ζουρνάδων μας, να μας διευκολύνουν να στήσουμε ένα θέατρο ακόμα ότι τάχα μου θα βγούμε δοκιμαστικά στις  αγορές! Με τι επιτόκια, ούτε κουβέντα, ενώ τώρα δανειζόμαστε από τους γνωστούς τοκογλύφους με περίπου 1,50%...  

Πρώτοι σε πτυχία, πάτοι σε παιδεία;

To 2016 η απαξίωση παιδείας και επιστήμης συνεχίστηκε πολύ επιτυχημένα. Εκπαιδευτικοί σκυλοκαβγάδες ανάμεσα σε άσχετους υπουργούς, αυτόκλητους ιεραποστόλους και μέλη επιτροπών αγνώστων προσόντων μάς παιδέψανε για ασημαντότητες (π.χ. μαθήματα Θρησκευτικών).

Πανάθλιοι κομματικοί στρατοί (αριστεροί και δεξιοί) ανέκαθεν φιλοδοξούν να κατσαβιδώσουν την παιδεία με μανδαρινικά νομοθετήματα. Θυμίζουν μανιακούς που θέλουν σώνει και καλά να ασκήσουν ευαίσθητη πλαστική χειρουργική με αλυσοπρίονο Μπλακεντέκερ. Εκεί αυτοί, επιμένουν «να επιδείξουν έργο»...

Νίκος Φίλης: Ο εμποράκος της ιδεοληψίας…

Όταν ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ έγραφε ότι “οι άνθρωποι γεννιούνται αμόρφωτοι αλλά όχι ηλίθιοι, ηλίθιοι γίνονται με την εκπαίδευση” θα πρέπει να είχε κατά νου κάτι τύπους σαν τους υπουργούς παιδείας Αριστείδη Μπαλτά και Νίκο Φίλη.

Αυτούς που ως σωτήριες επεμβάσεις στο ανάπηρο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας αποφάσισαν ο μεν την κατάργηση της αριστείας και ο δε την επάνοδο των δημόσιων “μπάτσων” στις εξετάσεις των ιδιωτικών σχολείων. Να' ναι καλά ο κύριος Φίλης!

Για μια σύγχρονη εκπαίδευση…

Μέσα στα μεγάλα προβλήματα της πολιτικής, της οικονομίας και του προσφυγικού δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το πρόβλημα της εκπαίδευσης – μιας εκπαίδευσης που συμμετείχε στη δημιουργία μιας κοινωνίας που δεν ξέρει, δεν καταλαβαίνει, δεν μπορεί να σκεφτεί λογικά, δεν είναι ικανή να αντιμετωπίσει θετικά μια πολύ δύσκολη πραγματικότητα.

Ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα υπάρξει μια διαφορετική πολιτική πραγματικότητα είναι ανάγκη να προετοιμαζόμαστε και να σκεφτούμε ποιες μπορεί να είναι οι βασικές προϋποθέσεις που θα μπορούσαν να μετατρέψουν την ελληνική γενική εκπαίδευση (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) από ένα χώρο προετοιμασίας ανεύθυνων δημόσιων υπάλληλων (όπως, δυστυχώς, είναι σήμερα) σε ένα χώρο ανάπτυξης της σκέψης και της δημιουργικότητας για την προετοιμασία ένταξης σε μια παραγωγική ζωή με ουσιαστικά ενδιαφέροντα…

Ενδοϊδρυματική ομηρία…

Ο​​ τίτλος της «Εφημερίδας Συντακτών» (16.02.2016) ήταν δραματικός: «Φοιτητές στο εδώλιο, πρώτη φορά μετά τη Χούντα». Οπως διαβάζουμε στο σχετικό ρεπορτάζ από την Κρήτη, «για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση φοιτητές θα οδηγηθούν σε δίκη και μάλιστα από τους ίδιους τους καθηγητές τους, εξαιτίας της συνδικαλιστικής τους δράσης...».

Και ποια ήταν η συνδικαλιστική δράση των φοιτητών, για την οποία, «πρώτη φορά μετά τη Χούντα», κατηγορούνται; Μήπως μοίρασαν προκηρύξεις; Φώναξαν «ψωμί, παιδεία ελευθερία»; Μην όρθωσαν τα στήθη τους απέναντι στα τανκς; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Απλώς κράτησαν ομήρους επί δεκάωρο είκοσι καθηγητές, διότι οι τελευταίοι αρνήθηκαν να παρανομήσουν, δηλαδή να κάνουν εξεταστική αφού είχε χαθεί το εξάμηνο. Οι απειλές και ο διά της βίας εγκλεισμός 20 ανθρώπων μέχρι τα χαράματα –«ούτε νερό δεν μας άφηναν να πιούμε αν δεν ικανοποιούσαμε τα αιτήματά τους», είπε ένας από τους ομήρους– είναι για το αριστερό newspeak «συνδικαλιστική δράση»...

Τα 10 καλά της αγορομάνας!

Είναι ζωηρά, ατίθασα, γεμάτα ενέργεια που δεν κουράζονται ποτέ να κάνουν φασαρία, ερωτήσεις, αταξίες. Το σπίτι σας το πιθανότερο είναι να έχει κατακλυστεί από αυτοκινητάκια, μηχανές, πυροσβεστικά οχήματα, ήρωες, δράκους, πίστες ράλι, μπάλες, κάστρα, ρόπαλα!

Και μπορεί ως γυναίκες να ανυπομονούσατε να στολίσετε το παιδικό δωμάτιο στα ροζ, το γεγονός ότι το «ντύσατε» τελικά στα μπλε, μόνο χαρά σας φέρνει γιατί οι γιοι είναι υπέροχοι.

Αν λοιπόν έχετε έναν μικρό μπόμπιρα να τριγυρνάει μες στο σπίτι ή περιμένετε να τον καλωσορίσετε σε λίγους μήνες, εδώ είναι 10 σπουδαία πράγματα που πρέπει να ξέρετε ως …αγορομάνα!

Η ιδιωτεία κατά της ιδιωτικής εκπαίδευσης…

 Μέχρι σήμερα, για την ακρίβεια μέχρι τον σχηματισμό της... δεύτερης φορά αριστερά με Καμμένο, θεωρούσαμε ότι οι κυβερνήσεις ασχολούνται με την εφαρμογή του κυβερνητικού προγράμματος(εφόσον υπάρχει), για το οποίο άλλωστε εκλέγονται.

Η κυβέρνηση της... πρώτης φορά αριστερά- πάλι με Καμμένο- δεν πρόλαβε να κυβερνήσει ώστε να εφαρμόσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Εξήντλησε το επτάμηνο διαπραγματευόμενη σε δύο μέτωπα.  Με τους θεσμούς το μνημόνιο και με την αριστερή της αριστεράς συνιστώσα της το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και αισθητά σε όλους…

Από τα πτυχία στην ευφυία…

Στη Βρετανία άκουγα συχνά να χρησιμοποιούν τη λέξη smart (έξυπνος) όταν είχαν απέναντί τους έναν διαβασμένο άνθρωπο. Πάντα μου έκανε εντύπωση διότι για μένα αυτά δεν ταυτίζονται απαραίτητα.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που ήταν ετοιμόλογοι, ικανοί και με εύστοχο χιούμορ, αλλά δεν είχαν ανοίξει ποτέ βιβλίο στη ζωή τους και δεν είχαν ιδέα για τα περισσότερα θέματα συζήτησης σε μια παρέα.

Από την άλλη ξέρω κάποιους που είναι συνεχώς με ένα βιβλίο στο χέρι και γνώστες της ιστορίας θεμάτων αλλά βλέπεις ότι ενώ έχουν τις πληροφορίες στο μυαλό τους δεν μπορούν να σκεφτούν δημιουργικά ή συμπεριφέρονται και σε κάποιες περιστάσεις ανόητα…

Ο βίαιος στραγγαλισμός της Παιδείας – αντίδωρο στους συνδικαλιστές!

Ο Αριστοτέλης έγραφε στα «Πολιτικά» ότι, άριστος άρχων μπορεί να είναι μόνον ένας πολίτης, που έμαθε να είναι καλός αρχόμενος, δηλαδή ένας πολίτης που, ως αρχόμενος, τήρησε το Σύνταγμα, τους νόμους του Κράτους και τα ήθη.

Ο Τσίπρας απέδειξε ότι το παρελθόν του, ως καταληψίας, ως επικεφαλής του κινήματος «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», ως αρνητής των ακαδημαϊκών αρχών και ως υβριστής της αστικής δημοκρατίας, δεν μπορεί να γίνει καλός άρχων.

Η καταστροφική του επτάμηνη διακυβέρνηση της χώρας δικαιολογήθηκε και από τον ίδιο ως επτάμηνη μαθητεία, που τον δίδαξε τον τρόπο με τον οποίο θα συνεχίσει.

Η μεταστροφή του από αντι-μνημονιακό σε μνημονιακό, δηλαδή από αρνητή των μεταρρυθμίσεων και της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας σε ηγέτη του οδικού χάρτη των μεταρρυθμίσεων και της συνεργασίας με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ήταν απλώς ένα βήμα πίσω, μία τακτική υποχώρηση, προκειμένου να εφορμήσει και να σαρώσει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας…