Δύο λαοπλάνοι πρωθυπουργοί, και ένας λαός που στο τέλος πάντα πληρώνει τον λογαριασμό…

Η σύγχρονη πολιτική ιστορία της μπανανίας μας (που δεν βγάζει καν μπανάνες, αν και κάποιοι επιδοτούνται αδρά γι’ αυτές)  έχει προσφέρει πολλές αφορμές για προβληματισμό, αλλά δύο περιπτώσεις ξεχωρίζουν για τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική επικοινωνία μπορεί να μετατρέψει τις προσδοκίες σε εξουσία, και το τίποτα να γίνει κυρίαρχο.

Ο Αλέξης, το γελαστό παιδί, που εμφανίστηκε ως ο ανατρεπτικός εκφραστής της Αριστεράς, ο ημιμαθής Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο ανέμελος γόνος, που επένδυσε (με μπόλικα χρήματα των φορολογουμένων) στην εικόνα του (δήθεν) τεχνοκράτη εγγυητή της (δήθεν) σταθερότητας. 

Διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικά συνθήματα, αλλά ένα κοινό ερώτημα… πόσο απέχει τελικά η πολιτική βιτρίνα από την κυβερνητική πραγματικότητα;

Ή αλλιώς, πόσο χαχόλοι είμαστε όλοι εμείς οι ψηφοφόροι της Γρεκίας;

Ο πρώτος πούλησε την ελπίδα.

Ο δεύτερος πουλάει τη σταθερότητα…

Και στις δύο περιπτώσεις, ο μελανιασμένος πολίτης καλείται να αναρωτηθεί τι ακριβώς αγόρασε. Τι έγινε ρε παιδιά; Αναρωτιέται…

Η ανάγκη για πολιτική αλλαγή, και ο πανέτοιμος Σαμαράς…

Η ελληνική πολιτική σκηνή βρίσκεται σε ένα δύσκολο και κομβικό σημείο. Διανύουμε μια περίοδο όπου η παρατεταμένη διακυβέρνηση της χώρας από τον Κυριάκο  αρχίζει να εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης, κουράζοντας και τους πολίτες, οι οποίοι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με μια πιεστική οικονομική πραγματικότητα, και ένα επικίνδυνα ρευστό διεθνές περιβάλλον. 

Μέσα σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες, η ανάγκη για σταθερή καθοδήγηση, βασισμένη στη γνώση και τη δοκιμασμένη εμπειρία, φέρνει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τον πολιτικό ρόλο και τις θέσεις του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος κάποτε έβαλε πλάτη για τη σωτηρία της χώρας, και με τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του ασκεί δριμεία κριτική στην ακολουθούμενη αδιέξοδη κυβερνητική πολιτική...

Όταν φτύνεις εκεί που αύριο θα γλείψεις, και γλείφεις εκεί που έφτυνες…

Ή αλλιώς: Η φύση του ανθρώπου!

 Υπάρχει μια παλιά, βαθιά ριζωμένη αδυναμία στην ανθρώπινη φύση, η οποία φύση είναι η κινητήρια δύναμη των πάντων.

Η ικανότητα να ξεχνάμε με εκπληκτική ευκολία όσα λέγαμε χθες, όταν το σήμερα μάς προσφέρει ένα πιο βολικό καταφύγιο.

Να καταγγέλλουμε με πάθος εκείνους που αύριο θα αναζητήσουμε.

Να ορκιζόμαστε πως δεν θα ξαναπεράσουμε ποτέ το κατώφλι μιας πόρτας και, μόλις αλλάξουν οι συνθήκες, να χτυπάμε το κουδούνι με χαμόγελο, σαν να μη συνέβη τίποτα… 

 

Όχι επειδή αλλάξαμε πραγματικά, αλλά επειδή άλλαξαν οι ανάγκες μας, και είναι στη φύση μας να προσαρμοζόμαστε, ακόμη και γλείφοντας εκεί που μέχρι χθες φτύναμε!

Η πολιτική καθημερινότητα προσφέρει απλώς την πιο θεαματική σκηνή για να εκδηλωθεί αυτό το φαινόμενο. Και η επιστροφή της Έφης Αχτσιόγλου στο πλευρό του Αλέξη, εφόσον επιβεβαιώνεται η ένταξή της στο νέο (εξίσου φαιδρό με το παλιό) πολιτικό εγχείρημά του, αποτελεί αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση...

Οι «πραίτορες» της δημοτικής αστυνομίας, τα παπάκια, τα σκυλάκια, και ο… Σαμαράς!

Έκανα σήμερα το μεσημέρι μια βόλτα στην ηλιόλουστη Θεσσαλονίκη.

Την «ερωτική» συμπρωτεύουσα, που, αν και φθινόπωρο, έσφυζε από ζωή.

Δυο πράγματα μου έκαναν εντύπωση, μιας και είχα καιρό να κατέβω στο κέντρο…

Πρώτον, οι πάμπολλοι (κυρίως Βαλκάνιοι) τουρίστες που απολάμβαναν τον ήλιο, τον περίπατο, και τον καφέ τους.

 Και δεύτερον οι εξίσου πάμπολλοι (μιλάω για δεκάδες) δημοτικοί αστυνομικοί, που υπήρχαν παντού!

Δεν φανταζόμουν καν ότι υπάρχουν τόσοι. Ούτε στη Β. Κορέα δεν κυκλοφορούν τόσοι ένστολοι «φρουροί της τάξης»!!!!!

Και με τι ασχολούνταν όλοι αυτοί;

Τα λαμόγια που μας παίζουν όπως θέλουν…

Όλα όσα μας μαθαίνουν από μικρούς, πιπιλίζοντας μας το κεφάλι,  για το καλό, την ηθική, την γενναιότητα, το ήθος, την αφιλοκέρδεια, μπλα μπλα μπλα… όλα είναι σαχλαμάρες.

Και το συνειδητοποιείς μόλις έρθεις σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο. Αυτόν της εργασίας, της επιχείρησης, των σπουδών, κλπ.

 

Στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν λυκόπουλα,  ο καλός σερίφης, η ο Ρομπέν των Δασών, όπως υπάρχουν στα παιδικά μας διαβάσματα.

Ούτε το τέλος είναι πάντα ένα happy end, όπως καταφέρνουν οι σεναριογράφοι να χωρέσουν σε μια ταινία, ή σε μια τηλεοπτική εκπομπή…

Στον πραγματικό κόσμο κυριαρχούν οι δράκοι και τα σκουλήκια.

Οι μεν με το δάγκωμά τους, οι δε με τη γλιτσερή ικανότητά τους στο έρπειν.

Και στο παραμύθι της ζωής μας, η ίδια η ζωή είναι το παραμύθι το μεγάλο… 

Όταν αποτυχημένοι πολικάντηδες ψάχνουν για νέα κομματική στέγη...

Η κυβέρνηση των «αρίστων» δεν τραβάει, τι να λέμε;

Και όχι μόνο δεν τραβάει, αλλά έχει βυθιστεί στα σκάνδαλα, τη διαφθορά, την αλαζονεία, και την ανυποληψία.

Κι αυτό είναι φυσικό μιας και κλείνει 8 χρόνια στην εξουσία, οπότε αισθάνεται παντοδύναμη, και δεν χρειάζεται να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αφού και η αντιπολίτευση (παραφράζοντας τον Φλωρίδη) είναι για τα μπάζα.

Άρα ποιος θα την κουνήσει; Ποιος θα τη στείλει μακριά από το Μαξίμου;

Η μόνη ελπίδα για μένα τον ποταπό είναι το ενδεχόμενο ενός κόμματος Σαμαρά, το οποίο αναμένεται εναγωνίως, ιδίως από τους ενοίκους του Μαξίμου, για διαφορετικούς λόγους…

Ενός Σαμαρά, που απέδειξε τη στόφα του στη πιο δύσκολη περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας, τότε που έσωσε (κυριολεκτικά) τη χώρα.

Έλα όμως που και αυτός είναι πολιτικός, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Και το λέω διότι τελευταία ακούω και διαβάζω φήμες πως στο υπό κατασκευή κόμμα ενδέχεται να ενταχθεί και ο Κ.Κ. του Αχιλλέως, ο επονομαζόμενος και «σπινθηροβόλος»!

Ο οποίος διατηρεί, λένε, άριστες σχέσεις με τον Σαμαρά!

Ο ανεπαρκής γόνος, η καταιγίδα, και ο ψηλός που ήξερε να πετάει αεροπλάνα…

Ήταν ένα από εκείνα τα αεροπλάνα που έχουν τόση ιστορία στην πλάτη τους, ώστε όταν απογειώνονται δεν ξέρεις αν πρέπει να κοιτάξεις τον γαλάζιο ουρανό από τα φινιστρίνια, να παραγγείλεις σαμπάνια, ή να διαβάσεις πρώτα το μουχλιασμένο και αραχνιασμένο βιβλίο συντήρησης, και τις οδηγίες, που είναι συμπληρωμένες στη… καθαρεύουσα.

Παλιό, ιστορικό, δοξασμένο. Ένα ιπτάμενο μνημείο… που όμως ακόμη πετούσε.

Στο πιλοτήριο, όμως, η ιστορία είχε πάρει μια κάπως διαφορετική τροπή.

Χειριστής ήταν ένας σχετικά νεαρός πιλότος, που έδειχνε ανέμελος, και σίγουρος για τον εαυτό του. 

Ήταν γιος παλιού, έμπειρου, και μπαρουτοκαπνισμένου πιλότου. Και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως π.χ. και στην πολιτική, είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του όχι μόνο το επώνυμο, αλλά και τη θέση του αρχιχειριστή!

Τα βασικά της δουλειάς τα ήξερε περίπου όπως ένας άνθρωπος, που έχει δει δυό τρία επεισόδια μιας ξένης ιατρικής σειράς, και νομίζει πως ξέρει να κάνει εγχείρηση, πλασμαφαιρέσεις, υδροθεραπείες, κλπ.

Θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να πει πως πρόκειται για… κβαντικό πιλότο! Ξέρει να πετάει, αλλά δεν ξέρει… ταυτόχρονα!!!!!!!!!!

Η χώρα πετάει business class! Οι πολίτες ας πάρουν το λεωφορείο…

Οκτώ χρόνια «αριστείας», «επιτελικού κράτους», μεταρρυθμίσεων, ψηφιακών αλμάτων, και μιας κυβέρνησης που, αν πιστέψουμε την ίδια και ένα σημαντικό τμήμα των «πετσωμένων» ΜΜΕ,  έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό… τι λέω; Σε παγκόσμιο θαύμα!

Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα.

Οι Έλληνες δεν έχουν ενημερωθεί.

Γιατί η Ελλάδα μπορεί να «πετάει», αλλά όλο και περισσότεροι πολίτες μοιάζει να ταξιδεύουν στα αμπάρια του αεροπλάνου, στριμωγμένοι ανάμεσα στην ακρίβεια, τα ενοίκια, τους λογαριασμούς, και το κατακόκκινο κόστος της ενέργειας.

Κι αν κάποιος τολμήσει να πει ότι δυσκολεύεται, υπάρχει πάντα μια εύκολη λύση κατά τους κυβερνώντες… ας μην παίρνει το αυτοκίνητο. Ας πάρει το λεωφορείο!

Ας μην ανάβει το καλοριφέρ, κι ας φοράει διπλό μπουφάν μέσα στο σπίτι του…

Αν πάλι διαμαρτύρεται για την ακρίβεια, μάλλον είναι βραδύνους, και δεν έχει αντιληφθεί ότι η οικονομία αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, όπως μας λένε οι διεθνείς οίκοι, που κάποτε τους καταριόμασταν…

Όποιος έχει άκρες επιβιώνει, όποιος έχει συνείδηση πληρώνει…

Για μια ακόμη φορά σύσσωμη η Ελλάδα, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ… πέφτει από τα σύννεφα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο, κάθε φορά που ένας μηχανισμός αποδεικνύεται διάτρητος, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους όπως έπρεπε.

Και κάθε φορά η χώρα φοράει το ίδιο προσωπείο… «Μα πώς έγινε αυτό; Ποιος φταίει; Πού ήταν το κράτος;»

Έλα μου ντε… πού ήταν το κράτος;

Εκεί που βρίσκεται συνήθως. Απόν. Σε βυθιότητα…

Και όταν δεν είναι απόν, είναι συχνά κομματικό, πελατειακό, γραφειοκρατικό, φοβισμένο, ή απλώς ανίκανο να επιβάλει τους κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει.

Αυτή είναι η μεγάλη ελληνική παθογένεια. Όχι ότι δεν υπάρχουν νόμοι, το αντίθετο μάλιστα, αλλά ότι πάρα πολλές φορές ο νόμος εφαρμόζεται αφού γίνει η ζημιά. Και όχι πάντα σε όλους επί ίσοις όροις...

Ποιος το είπε; Ο Αλέξης; E, τότε δεν έχει καμία σημασία…

Επανήλθε δριμύτερος…

Πιο ώριμος από ποτέ, όπως λέει η φίλη μου η Σούλα, βοηθός πιστολάκι, που κάποτε χόρευε μαζί με τις μπουτούδες στο Σύνταγμα, επειδή επιτέλους η χώρα «λευτερώθηκε» από τους «γερμανοί τοκογλύφοι» με τον Αλέξη στο τιμόνι!

Ένας Αλέξη που λατρεύτηκε μετά μανίας… που πήρε 36% μετά από το μαύρο καλοκαίρι του 2015, τότε που η χώρα φλέρταρε με τα συσσίτια του ΟΗΕ!

 

Ένας Αλέξης, Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, που είχε υποσχεθεί πως θα καταργήσει το μνημόνιο, αλλά έφερε ένα άλλο σαφώς πιο σκληρό, και πιο επαχθές (που θα έλεγε κι η ζουρλή, που τότε έπινε νερό στο όνομά του).

Ένας Αλέξης που είχε πει πως θα βαράει τα νταούλια, και θα χορεύει η μαντάμ Μέρκελ, αλλά στο τέλος το μόνο αρκούδι (νηστικό) που χόρεψε στους ρυθμούς των «τοκογλύφων» ήταν ο ίδιος...