Τα λαμόγια που μας παίζουν όπως θέλουν…

Όλα όσα μας μαθαίνουν από μικρούς, πιπιλίζοντας μας το κεφάλι,  για το καλό, την ηθική, την γενναιότητα, το ήθος, την αφιλοκέρδεια, μπλα μπλα μπλα… όλα είναι σαχλαμάρες.

Και το συνειδητοποιείς μόλις έρθεις σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο. Αυτόν της εργασίας, της επιχείρησης, των σπουδών, κλπ.

 

Στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν λυκόπουλα,  ο καλός σερίφης, η ο Ρομπέν των Δασών, όπως υπάρχουν στα παιδικά μας διαβάσματα.

Ούτε το τέλος είναι πάντα ένα happy end, όπως καταφέρνουν οι σεναριογράφοι να χωρέσουν σε μια ταινία, ή σε μια τηλεοπτική εκπομπή…

Στον πραγματικό κόσμο κυριαρχούν οι δράκοι και τα σκουλήκια.

Οι μεν με το δάγκωμά τους, οι δε με τη γλιτσερή ικανότητά τους στο έρπειν.

Και στο παραμύθι της ζωής μας, η ίδια η ζωή είναι το παραμύθι το μεγάλο… 

Όταν αποτυχημένοι πολικάντηδες ψάχνουν για νέα κομματική στέγη...

Η κυβέρνηση των «αρίστων» δεν τραβάει, τι να λέμε;

Και όχι μόνο δεν τραβάει, αλλά έχει βυθιστεί στα σκάνδαλα, τη διαφθορά, την αλαζονεία, και την ανυποληψία.

Κι αυτό είναι φυσικό μιας και κλείνει 8 χρόνια στην εξουσία, οπότε αισθάνεται παντοδύναμη, και δεν χρειάζεται να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αφού και η αντιπολίτευση (παραφράζοντας τον Φλωρίδη) είναι για τα μπάζα.

Άρα ποιος θα την κουνήσει; Ποιος θα τη στείλει μακριά από το Μαξίμου;

Η μόνη ελπίδα για μένα τον ποταπό είναι το ενδεχόμενο ενός κόμματος Σαμαρά, το οποίο αναμένεται εναγωνίως, ιδίως από τους ενοίκους του Μαξίμου, για διαφορετικούς λόγους…

Ενός Σαμαρά, που απέδειξε τη στόφα του στη πιο δύσκολη περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας, τότε που έσωσε (κυριολεκτικά) τη χώρα.

Έλα όμως που και αυτός είναι πολιτικός, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Και το λέω διότι τελευταία ακούω και διαβάζω φήμες πως στο υπό κατασκευή κόμμα ενδέχεται να ενταχθεί και ο Κ.Κ. του Αχιλλέως, ο επονομαζόμενος και «σπινθηροβόλος»!

Ο οποίος διατηρεί, λένε, άριστες σχέσεις με τον Σαμαρά!

Ο ανεπαρκής γόνος, η καταιγίδα, και ο ψηλός που ήξερε να πετάει αεροπλάνα…

Ήταν ένα από εκείνα τα αεροπλάνα που έχουν τόση ιστορία στην πλάτη τους, ώστε όταν απογειώνονται δεν ξέρεις αν πρέπει να κοιτάξεις τον γαλάζιο ουρανό από τα φινιστρίνια, να παραγγείλεις σαμπάνια, ή να διαβάσεις πρώτα το μουχλιασμένο και αραχνιασμένο βιβλίο συντήρησης, και τις οδηγίες, που είναι συμπληρωμένες στη… καθαρεύουσα.

Παλιό, ιστορικό, δοξασμένο. Ένα ιπτάμενο μνημείο… που όμως ακόμη πετούσε.

Στο πιλοτήριο, όμως, η ιστορία είχε πάρει μια κάπως διαφορετική τροπή.

Χειριστής ήταν ένας σχετικά νεαρός πιλότος, που έδειχνε ανέμελος, και σίγουρος για τον εαυτό του. 

Ήταν γιος παλιού, έμπειρου, και μπαρουτοκαπνισμένου πιλότου. Και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως π.χ. και στην πολιτική, είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του όχι μόνο το επώνυμο, αλλά και τη θέση του αρχιχειριστή!

Τα βασικά της δουλειάς τα ήξερε περίπου όπως ένας άνθρωπος, που έχει δει δυό τρία επεισόδια μιας ξένης ιατρικής σειράς, και νομίζει πως ξέρει να κάνει εγχείρηση, πλασμαφαιρέσεις, υδροθεραπείες, κλπ.

Θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να πει πως πρόκειται για… κβαντικό πιλότο! Ξέρει να πετάει, αλλά δεν ξέρει… ταυτόχρονα!!!!!!!!!!

Η χώρα πετάει business class! Οι πολίτες ας πάρουν το λεωφορείο…

Οκτώ χρόνια «αριστείας», «επιτελικού κράτους», μεταρρυθμίσεων, ψηφιακών αλμάτων, και μιας κυβέρνησης που, αν πιστέψουμε την ίδια και ένα σημαντικό τμήμα των «πετσωμένων» ΜΜΕ,  έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό… τι λέω; Σε παγκόσμιο θαύμα!

Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα.

Οι Έλληνες δεν έχουν ενημερωθεί.

Γιατί η Ελλάδα μπορεί να «πετάει», αλλά όλο και περισσότεροι πολίτες μοιάζει να ταξιδεύουν στα αμπάρια του αεροπλάνου, στριμωγμένοι ανάμεσα στην ακρίβεια, τα ενοίκια, τους λογαριασμούς, και το κατακόκκινο κόστος της ενέργειας.

Κι αν κάποιος τολμήσει να πει ότι δυσκολεύεται, υπάρχει πάντα μια εύκολη λύση κατά τους κυβερνώντες… ας μην παίρνει το αυτοκίνητο. Ας πάρει το λεωφορείο!

Ας μην ανάβει το καλοριφέρ, κι ας φοράει διπλό μπουφάν μέσα στο σπίτι του…

Αν πάλι διαμαρτύρεται για την ακρίβεια, μάλλον είναι βραδύνους, και δεν έχει αντιληφθεί ότι η οικονομία αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, όπως μας λένε οι διεθνείς οίκοι, που κάποτε τους καταριόμασταν…

Όποιος έχει άκρες επιβιώνει, όποιος έχει συνείδηση πληρώνει…

Για μια ακόμη φορά σύσσωμη η Ελλάδα, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ… πέφτει από τα σύννεφα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο, κάθε φορά που ένας μηχανισμός αποδεικνύεται διάτρητος, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους όπως έπρεπε.

Και κάθε φορά η χώρα φοράει το ίδιο προσωπείο… «Μα πώς έγινε αυτό; Ποιος φταίει; Πού ήταν το κράτος;»

Έλα μου ντε… πού ήταν το κράτος;

Εκεί που βρίσκεται συνήθως. Απόν. Σε βυθιότητα…

Και όταν δεν είναι απόν, είναι συχνά κομματικό, πελατειακό, γραφειοκρατικό, φοβισμένο, ή απλώς ανίκανο να επιβάλει τους κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει.

Αυτή είναι η μεγάλη ελληνική παθογένεια. Όχι ότι δεν υπάρχουν νόμοι, το αντίθετο μάλιστα, αλλά ότι πάρα πολλές φορές ο νόμος εφαρμόζεται αφού γίνει η ζημιά. Και όχι πάντα σε όλους επί ίσοις όροις...

Ποιος το είπε; Ο Αλέξης; E, τότε δεν έχει καμία σημασία…

Επανήλθε δριμύτερος…

Πιο ώριμος από ποτέ, όπως λέει η φίλη μου η Σούλα, βοηθός πιστολάκι, που κάποτε χόρευε μαζί με τις μπουτούδες στο Σύνταγμα, επειδή επιτέλους η χώρα «λευτερώθηκε» από τους «γερμανοί τοκογλύφοι» με τον Αλέξη στο τιμόνι!

Ένας Αλέξη που λατρεύτηκε μετά μανίας… που πήρε 36% μετά από το μαύρο καλοκαίρι του 2015, τότε που η χώρα φλέρταρε με τα συσσίτια του ΟΗΕ!

 

Ένας Αλέξης, Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, που είχε υποσχεθεί πως θα καταργήσει το μνημόνιο, αλλά έφερε ένα άλλο σαφώς πιο σκληρό, και πιο επαχθές (που θα έλεγε κι η ζουρλή, που τότε έπινε νερό στο όνομά του).

Ένας Αλέξης που είχε πει πως θα βαράει τα νταούλια, και θα χορεύει η μαντάμ Μέρκελ, αλλά στο τέλος το μόνο αρκούδι (νηστικό) που χόρεψε στους ρυθμούς των «τοκογλύφων» ήταν ο ίδιος...

Περί υπνωτισμού…

Χρειάστηκε να πεθάνει μέσα σε μαϊμού ιατρείο, του Κολωνακίου παρακαλώ, ένας διάσημος τραγουδιστής, για να μάθουμε (πέφτοντας από τα σύννεφα) πως στη χώρα λειτουργούσαν και λειτουργούν εκατοντάδες δήθεν ιατροί, με τεράστια πελατεία εύπορων συνελλήνων, με τεράστια κέρδη, και με τους ιατρικούς συλλόγους (και το κράτος) να πετάνε αετό…

Και τι μάθαμε όλες αυτές τις προηγούμενες δέκα μέρες, εκτός από το να εμπεδώσουμε τα καψουροτράγουδα του αδικοχαμένου;

Ότι υπάρχουν ανειδίκευτοι γιατροί που δηλώνουν ειδικοί, κάνοντας πλασμαφαιρέσεις, που δηλώνουν Σαμάνοι, ολιστικοί χειρούργοι… που δηλώνουν κβαντικοί οδοντίατροι, παιδίατροι, κλπ, ότι υπάρχουν νυχούδες που κάνουν μπότοξ σε πατάρια, βελονιστές με φτυχία (sic) από ιδιωτικά ΙΕΚ, αισθητικοί που θεραπεύουν τον καρκίνο με δικά τους συμπληρώματα και βιταμίνες, ακόμη και πρώην μπογιατζήδες που υπνωτίζουν «ασθενείς» για να τους λύσουν κάθε πρόβλημα ψυχικής και σωματικής υγείας!

Και έτσι φτάνουμε στον υπνωτισμό, για τον οποίο και τι δεν ακούσαμε όλες αυτές τις ημέρες…

Η Ελλάδα του Μαζώ: Πάνελ, κηδείες, σέλφι, και… τσιφτετέλια!

Ο άδικος χαμός του Μαζωνάκη αποκάλυψε μια σύγκρουση μεταξύ δυο Ελλάδων

Η μια Ελλάδα της απάθειας, της απολιτίκ νεολαίας, της απαίδευτης μάζας, της κοινωνίας εν υπνώσει, και της κυρίαρχης κουλτούρας της νύχτας και των καψουροτράγουδων, εναντίον της άλλης Ελλάδας των θεσμοθετημένων απατεώνων, της ιδιοτελούς κερδοσκοπίας, των διάφορων σκιτζίδων που πουλάνε πανάκριβα φύκια για μεταξωτές κορδέλες, και της κυβερνητικής «αριστείας»…

Και στη μέση τα κανάλια, με τους καλοπληρωμένους κήνσορές τους, που πάντα πέφτουν από τα σύννεφα… και πάντα κατόπιν εορτής!

Υπάρχει δηλαδή ένας θάνατος που συγκλονίζει.

Και υπάρχει μια χώρα που, αντί να συγκλονιστεί, συγκινείται για λίγο, και ύστερα συνεχίζει να αιωρείται πάνω από το κενό…

Κωστής Παλαμάς, Γεώργιος Παπανδρέου, και… Μαζωνάκης!

Υπάρχει ένας πολύ ασφαλής τρόπος να καταλάβεις ότι κάτι είναι «ιστορικό» στην Ελλάδα. Ποιος; Να το αποφασίσουν τα κανάλια.

Δεν χρειάζονται ιστορικοί.
Δεν χρειάζονται αρχεία.
Δεν χρειάζεται καν στοιχειώδης αίσθηση αναλογίας…

Αρκεί ένα ντρόουν, μια κάμερα από ψηλά, και ένας παρουσιαστής- μαϊντανός,  που θα πει με φωνή συντετριμμένου συγγενή Α’ βαθμού: «Αυτές οι εικόνες δεν έχουν προηγούμενο…»

 

Και κάπου εκεί, ο Κωστής Παλαμάς πρέπει να αρχίζει να ανησυχεί.

Διότι το 1943, μέσα στην Κατοχή, η κηδεία του μετατράπηκε σε μαζική αντικατοχική εκδήλωση. Ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, και η παρουσία του είχε πολιτικό και εθνικό περιεχόμενο…

Όταν η δημοκρατία παύει να υπηρετεί τον λαό και την Πολιτεία…

Υπάρχουν ορισμένες πολιτικές έννοιες που στη σύγχρονη εποχή έχουν αποκτήσει σχεδόν χαρακτήρα θρησκευτικού δόγματος. Μία από αυτές είναι η… «δημοκρατία».

Μας λένε λοιπόν, ότι η δημοκρατία είναι από μόνη της καλή, αν όχι ότι καλύτερο υπάρχει, και ότι η πλειοψηφία έχει πάντοτε δίκιο, και ότι όποιος αμφισβητεί την αποτελεσματικότητά της αμφισβητεί ταυτόχρονα την ελευθερία, και άλλα τέτοια πολλά.

Είναι όμως πράγματι έτσι;

Η ιστορία της πολιτικής σκέψης απαντά διαφορετικά. 

 

Ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, που διδάσκονται πρώτοι πρώτοι σε κάθε σχολή πολιτικής επιστήμης, και φιλοσοφίας, σε όλα τα πανεπιστήμια του πλανήτη, είχαν ήδη αντιληφθεί χιλιάδες χρόνια πριν ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος έχει την εξουσία, αλλά κυρίως αν αυτός που την ασκεί γνωρίζει πώς να τη χρησιμοποιήσει...