Γιατί η υπερδύναμη Ρωσία δεν μπορεί να νικήσει την Ουκρανία;

Τέσσερα και πλέον χρόνια μετά την έναρξη της μεγάλης ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ένα ερώτημα εξακολουθεί να απασχολεί τη διεθνή κοινότητα: Πώς είναι δυνατόν μια πυρηνική υπερδύναμη, με πολλαπλάσια πληθυσμιακή, οικονομική, και στρατιωτική ισχύ, να μην έχει καταφέρει να υποτάξει μια σαφώς μικρότερη και στρατιωτικά υποδεέστερη χώρα;

Όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο του 2022, πολλοί εκτιμούσαν ότι η στρατιωτική αναμέτρηση θα είχε σύντομη διάρκεια, και ότι ο Ζελένσκι θα πάρει το πρώτο αεροπλάνο για κάπου αλλού…

My Nights Are More Beautiful Than Your Days...

 Current Joys

Σταθερότητα πάνω απ’ όλα…

Ή αλλιώς: Η χώρα πάει κατά διαόλου, αλλά οι δείκτες ευημερούν!

 Επτά χρόνια «υπαρκτού μητσοτακισμού», και η χώρα έχει καταφέρει ένα πραγματικό οικονομικό και πολιτικό θαύμα… να αισθάνεται ο πολίτης ότι ζει σε σύγχρονη χώρα σε πλήρη ανάπτυξη, αρκεί όμως να μην πληρώνει λογαριασμούς, να μην ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ, να μην ψάχνει σπίτι, να μην αρρωσταίνει, να μην ταξιδεύει και, ει δυνατόν, να μη παρακολουθεί τις ειδήσεις.

Γιατί η χώρα προοδεύει, και όλα είναι ζάχαρη! Το λένε οι κυβερνώντες, οι άριστοι δηλαδή, το επιβεβαιώνουν τα αδέκαστα τηλεοπτικά παράθυρα, και το σφραγίζουν οι πάντα αξιόπιστες δημοσκοπήσεις. 

 

Αν, πάλι, η καθημερινότητα διαφωνεί, τόσο το χειρότερο για την καθημερινότητα, που μάλλον είναι προσκείμενη σε τίποτα… τροτσκιστές σαμποτέρ της προόδου.

Στο πεδίο της διαφάνειας, η επικαιρότητα μοιάζει με κινέζικο πολυκατάστημα, που  τα έχει όλα. Κυρίως σκάνδαλα…

Τον ήπιαμε… κανονικά!

Ακρίβεια, πληθωρισμός, εγκληματικότητα, παράνομη μετανάστευση, σκάνδαλα, διαφθορά…. Όλα στα κόκκινα!

Αν η Ελλάδα ήταν αυτοκίνητο, θα είχε ανάψει κάθε λαμπάκι στο ταμπλό, θα είχε βγάλει καπνούς η μηχανή, και θα είχε πάρει φωτιά το GPS.

Κι όμως, ο οδηγός θα χαμογελούσε καθησυχαστικά και θα έλεγε: «Συνεχίζουμε σταθερά!»

Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα του Κυριάκου, ή αλλιώς του ανέμελου γόνου, όπου η πραγματικότητα έχει ένα και μοναδικό ελάττωμα… είναι αόρατη για τους ενοίκους του Μαξίμου! 

Η ακρίβεια καλπάζει, οι μισθοί διολισθαίνουν, και το σούπερ μάρκετ έχει μετατραπεί σε χώρο υψηλού οικονομικού κινδύνου. Πας να αγοράσεις φέτα, και βγαίνεις με την αίσθηση ότι μόλις υπέγραψες στεγαστικό δάνειο. Το ελαιόλαδο αντιμετωπίζεται ως επενδυτικό προϊόν, πιο ακριβό και από το Μπλακ Τζόνι, ενώ το μοσχαρίσιο κρέας σύντομα θα απαιτεί προέγκριση από την τράπεζα...

Δύο λαοπλάνοι πρωθυπουργοί, και ένας λαός που στο τέλος πάντα πληρώνει τον λογαριασμό…

Η σύγχρονη πολιτική ιστορία της μπανανίας μας (που δεν βγάζει καν μπανάνες, αν και κάποιοι επιδοτούνται αδρά γι’ αυτές)  έχει προσφέρει πολλές αφορμές για προβληματισμό, αλλά δύο περιπτώσεις ξεχωρίζουν για τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική επικοινωνία μπορεί να μετατρέψει τις προσδοκίες σε εξουσία, και το τίποτα να γίνει κυρίαρχο.

Ο Αλέξης, το γελαστό παιδί, που εμφανίστηκε ως ο ανατρεπτικός εκφραστής της Αριστεράς, ο ημιμαθής Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο ανέμελος γόνος, που επένδυσε (με μπόλικα χρήματα των φορολογουμένων) στην εικόνα του (δήθεν) τεχνοκράτη εγγυητή της (δήθεν) σταθερότητας. 

Διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικά συνθήματα, αλλά ένα κοινό ερώτημα… πόσο απέχει τελικά η πολιτική βιτρίνα από την κυβερνητική πραγματικότητα;

Ή αλλιώς, πόσο χαχόλοι είμαστε όλοι εμείς οι ψηφοφόροι της Γρεκίας;

Ο πρώτος πούλησε την ελπίδα.

Ο δεύτερος πουλάει τη σταθερότητα…

Και στις δύο περιπτώσεις, ο μελανιασμένος πολίτης καλείται να αναρωτηθεί τι ακριβώς αγόρασε. Τι έγινε ρε παιδιά; Αναρωτιέται…

Η ανάγκη για πολιτική αλλαγή, και ο πανέτοιμος Σαμαράς…

Η ελληνική πολιτική σκηνή βρίσκεται σε ένα δύσκολο και κομβικό σημείο. Διανύουμε μια περίοδο όπου η παρατεταμένη διακυβέρνηση της χώρας από τον Κυριάκο  αρχίζει να εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης, κουράζοντας και τους πολίτες, οι οποίοι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με μια πιεστική οικονομική πραγματικότητα, και ένα επικίνδυνα ρευστό διεθνές περιβάλλον. 

Μέσα σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες, η ανάγκη για σταθερή καθοδήγηση, βασισμένη στη γνώση και τη δοκιμασμένη εμπειρία, φέρνει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τον πολιτικό ρόλο και τις θέσεις του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος κάποτε έβαλε πλάτη για τη σωτηρία της χώρας, και με τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του ασκεί δριμεία κριτική στην ακολουθούμενη αδιέξοδη κυβερνητική πολιτική...

Όταν φτύνεις εκεί που αύριο θα γλείψεις, και γλείφεις εκεί που έφτυνες…

Ή αλλιώς: Η φύση του ανθρώπου!

 Υπάρχει μια παλιά, βαθιά ριζωμένη αδυναμία στην ανθρώπινη φύση, η οποία φύση είναι η κινητήρια δύναμη των πάντων.

Η ικανότητα να ξεχνάμε με εκπληκτική ευκολία όσα λέγαμε χθες, όταν το σήμερα μάς προσφέρει ένα πιο βολικό καταφύγιο.

Να καταγγέλλουμε με πάθος εκείνους που αύριο θα αναζητήσουμε.

Να ορκιζόμαστε πως δεν θα ξαναπεράσουμε ποτέ το κατώφλι μιας πόρτας και, μόλις αλλάξουν οι συνθήκες, να χτυπάμε το κουδούνι με χαμόγελο, σαν να μη συνέβη τίποτα… 

 

Όχι επειδή αλλάξαμε πραγματικά, αλλά επειδή άλλαξαν οι ανάγκες μας, και είναι στη φύση μας να προσαρμοζόμαστε, ακόμη και γλείφοντας εκεί που μέχρι χθες φτύναμε!

Η πολιτική καθημερινότητα προσφέρει απλώς την πιο θεαματική σκηνή για να εκδηλωθεί αυτό το φαινόμενο. Και η επιστροφή της Έφης Αχτσιόγλου στο πλευρό του Αλέξη, εφόσον επιβεβαιώνεται η ένταξή της στο νέο (εξίσου φαιδρό με το παλιό) πολιτικό εγχείρημά του, αποτελεί αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση...

Οι «πραίτορες» της δημοτικής αστυνομίας, τα παπάκια, τα σκυλάκια, και ο… Σαμαράς!

Έκανα σήμερα το μεσημέρι μια βόλτα στην ηλιόλουστη Θεσσαλονίκη.

Την «ερωτική» συμπρωτεύουσα, που, αν και φθινόπωρο, έσφυζε από ζωή.

Δυο πράγματα μου έκαναν εντύπωση, μιας και είχα καιρό να κατέβω στο κέντρο…

Πρώτον, οι πάμπολλοι (κυρίως Βαλκάνιοι) τουρίστες που απολάμβαναν τον ήλιο, τον περίπατο, και τον καφέ τους.

 Και δεύτερον οι εξίσου πάμπολλοι (μιλάω για δεκάδες) δημοτικοί αστυνομικοί, που υπήρχαν παντού!

Δεν φανταζόμουν καν ότι υπάρχουν τόσοι. Ούτε στη Β. Κορέα δεν κυκλοφορούν τόσοι ένστολοι «φρουροί της τάξης»!!!!!

Και με τι ασχολούνταν όλοι αυτοί;

Τα λαμόγια που μας παίζουν όπως θέλουν…

Όλα όσα μας μαθαίνουν από μικρούς, πιπιλίζοντας μας το κεφάλι,  για το καλό, την ηθική, την γενναιότητα, το ήθος, την αφιλοκέρδεια, μπλα μπλα μπλα… όλα είναι σαχλαμάρες.

Και το συνειδητοποιείς μόλις έρθεις σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο. Αυτόν της εργασίας, της επιχείρησης, των σπουδών, κλπ.

 

Στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν λυκόπουλα,  ο καλός σερίφης, η ο Ρομπέν των Δασών, όπως υπάρχουν στα παιδικά μας διαβάσματα.

Ούτε το τέλος είναι πάντα ένα happy end, όπως καταφέρνουν οι σεναριογράφοι να χωρέσουν σε μια ταινία, ή σε μια τηλεοπτική εκπομπή…

Στον πραγματικό κόσμο κυριαρχούν οι δράκοι και τα σκουλήκια.

Οι μεν με το δάγκωμά τους, οι δε με τη γλιτσερή ικανότητά τους στο έρπειν.

Και στο παραμύθι της ζωής μας, η ίδια η ζωή είναι το παραμύθι το μεγάλο… 

Όταν αποτυχημένοι πολικάντηδες ψάχνουν για νέα κομματική στέγη...

Η κυβέρνηση των «αρίστων» δεν τραβάει, τι να λέμε;

Και όχι μόνο δεν τραβάει, αλλά έχει βυθιστεί στα σκάνδαλα, τη διαφθορά, την αλαζονεία, και την ανυποληψία.

Κι αυτό είναι φυσικό μιας και κλείνει 8 χρόνια στην εξουσία, οπότε αισθάνεται παντοδύναμη, και δεν χρειάζεται να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αφού και η αντιπολίτευση (παραφράζοντας τον Φλωρίδη) είναι για τα μπάζα.

Άρα ποιος θα την κουνήσει; Ποιος θα τη στείλει μακριά από το Μαξίμου;

Η μόνη ελπίδα για μένα τον ποταπό είναι το ενδεχόμενο ενός κόμματος Σαμαρά, το οποίο αναμένεται εναγωνίως, ιδίως από τους ενοίκους του Μαξίμου, για διαφορετικούς λόγους…

Ενός Σαμαρά, που απέδειξε τη στόφα του στη πιο δύσκολη περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας, τότε που έσωσε (κυριολεκτικά) τη χώρα.

Έλα όμως που και αυτός είναι πολιτικός, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Και το λέω διότι τελευταία ακούω και διαβάζω φήμες πως στο υπό κατασκευή κόμμα ενδέχεται να ενταχθεί και ο Κ.Κ. του Αχιλλέως, ο επονομαζόμενος και «σπινθηροβόλος»!

Ο οποίος διατηρεί, λένε, άριστες σχέσεις με τον Σαμαρά!