Η χώρα πετάει business class! Οι πολίτες ας πάρουν το λεωφορείο…

Οκτώ χρόνια «αριστείας», «επιτελικού κράτους», μεταρρυθμίσεων, ψηφιακών αλμάτων, και μιας κυβέρνησης που, αν πιστέψουμε την ίδια και ένα σημαντικό τμήμα των «πετσωμένων» ΜΜΕ,  έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό… τι λέω; Σε παγκόσμιο θαύμα!

Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα.

Οι Έλληνες δεν έχουν ενημερωθεί.

Γιατί η Ελλάδα μπορεί να «πετάει», αλλά όλο και περισσότεροι πολίτες μοιάζει να ταξιδεύουν στα αμπάρια του αεροπλάνου, στριμωγμένοι ανάμεσα στην ακρίβεια, τα ενοίκια, τους λογαριασμούς, και το κατακόκκινο κόστος της ενέργειας.

Κι αν κάποιος τολμήσει να πει ότι δυσκολεύεται, υπάρχει πάντα μια εύκολη λύση κατά τους κυβερνώντες… ας μην παίρνει το αυτοκίνητο. Ας πάρει το λεωφορείο!

Ας μην ανάβει το καλοριφέρ, κι ας φοράει διπλό μπουφάν μέσα στο σπίτι του…

Αν πάλι διαμαρτύρεται για την ακρίβεια, μάλλον είναι βραδύνους, και δεν έχει αντιληφθεί ότι η οικονομία αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, όπως μας λένε οι διεθνείς οίκοι, που κάποτε τους καταριόμασταν…

Όποιος έχει άκρες επιβιώνει, όποιος έχει συνείδηση πληρώνει…

Για μια ακόμη φορά σύσσωμη η Ελλάδα, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ… πέφτει από τα σύννεφα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο, κάθε φορά που ένας μηχανισμός αποδεικνύεται διάτρητος, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους όπως έπρεπε.

Και κάθε φορά η χώρα φοράει το ίδιο προσωπείο… «Μα πώς έγινε αυτό; Ποιος φταίει; Πού ήταν το κράτος;»

Έλα μου ντε… πού ήταν το κράτος;

Εκεί που βρίσκεται συνήθως. Απόν. Σε βυθιότητα…

Και όταν δεν είναι απόν, είναι συχνά κομματικό, πελατειακό, γραφειοκρατικό, φοβισμένο, ή απλώς ανίκανο να επιβάλει τους κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει.

Αυτή είναι η μεγάλη ελληνική παθογένεια. Όχι ότι δεν υπάρχουν νόμοι, το αντίθετο μάλιστα, αλλά ότι πάρα πολλές φορές ο νόμος εφαρμόζεται αφού γίνει η ζημιά. Και όχι πάντα σε όλους επί ίσοις όροις...

Ποιος το είπε; Ο Αλέξης; E, τότε δεν έχει καμία σημασία…

Επανήλθε δριμύτερος…

Πιο ώριμος από ποτέ, όπως λέει η φίλη μου η Σούλα, βοηθός πιστολάκι, που κάποτε χόρευε μαζί με τις μπουτούδες στο Σύνταγμα, επειδή επιτέλους η χώρα «λευτερώθηκε» από τους «γερμανοί τοκογλύφοι» με τον Αλέξη στο τιμόνι!

Ένας Αλέξη που λατρεύτηκε μετά μανίας… που πήρε 36% μετά από το μαύρο καλοκαίρι του 2015, τότε που η χώρα φλέρταρε με τα συσσίτια του ΟΗΕ!

 

Ένας Αλέξης, Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, που είχε υποσχεθεί πως θα καταργήσει το μνημόνιο, αλλά έφερε ένα άλλο σαφώς πιο σκληρό, και πιο επαχθές (που θα έλεγε κι η ζουρλή, που τότε έπινε νερό στο όνομά του).

Ένας Αλέξης που είχε πει πως θα βαράει τα νταούλια, και θα χορεύει η μαντάμ Μέρκελ, αλλά στο τέλος το μόνο αρκούδι (νηστικό) που χόρεψε στους ρυθμούς των «τοκογλύφων» ήταν ο ίδιος...

Περί υπνωτισμού…

Χρειάστηκε να πεθάνει μέσα σε μαϊμού ιατρείο, του Κολωνακίου παρακαλώ, ένας διάσημος τραγουδιστής, για να μάθουμε (πέφτοντας από τα σύννεφα) πως στη χώρα λειτουργούσαν και λειτουργούν εκατοντάδες δήθεν ιατροί, με τεράστια πελατεία εύπορων συνελλήνων, με τεράστια κέρδη, και με τους ιατρικούς συλλόγους (και το κράτος) να πετάνε αετό…

Και τι μάθαμε όλες αυτές τις προηγούμενες δέκα μέρες, εκτός από το να εμπεδώσουμε τα καψουροτράγουδα του αδικοχαμένου;

Ότι υπάρχουν ανειδίκευτοι γιατροί που δηλώνουν ειδικοί, κάνοντας πλασμαφαιρέσεις, που δηλώνουν Σαμάνοι, ολιστικοί χειρούργοι… που δηλώνουν κβαντικοί οδοντίατροι, παιδίατροι, κλπ, ότι υπάρχουν νυχούδες που κάνουν μπότοξ σε πατάρια, βελονιστές με φτυχία (sic) από ιδιωτικά ΙΕΚ, αισθητικοί που θεραπεύουν τον καρκίνο με δικά τους συμπληρώματα και βιταμίνες, ακόμη και πρώην μπογιατζήδες που υπνωτίζουν «ασθενείς» για να τους λύσουν κάθε πρόβλημα ψυχικής και σωματικής υγείας!

Και έτσι φτάνουμε στον υπνωτισμό, για τον οποίο και τι δεν ακούσαμε όλες αυτές τις ημέρες…

Η Ελλάδα του Μαζώ: Πάνελ, κηδείες, σέλφι, και… τσιφτετέλια!

Ο άδικος χαμός του Μαζωνάκη αποκάλυψε μια σύγκρουση μεταξύ δυο Ελλάδων

Η μια Ελλάδα της απάθειας, της απολιτίκ νεολαίας, της απαίδευτης μάζας, της κοινωνίας εν υπνώσει, και της κυρίαρχης κουλτούρας της νύχτας και των καψουροτράγουδων, εναντίον της άλλης Ελλάδας των θεσμοθετημένων απατεώνων, της ιδιοτελούς κερδοσκοπίας, των διάφορων σκιτζίδων που πουλάνε πανάκριβα φύκια για μεταξωτές κορδέλες, και της κυβερνητικής «αριστείας»…

Και στη μέση τα κανάλια, με τους καλοπληρωμένους κήνσορές τους, που πάντα πέφτουν από τα σύννεφα… και πάντα κατόπιν εορτής!

Υπάρχει δηλαδή ένας θάνατος που συγκλονίζει.

Και υπάρχει μια χώρα που, αντί να συγκλονιστεί, συγκινείται για λίγο, και ύστερα συνεχίζει να αιωρείται πάνω από το κενό…

Κωστής Παλαμάς, Γεώργιος Παπανδρέου, και… Μαζωνάκης!

Υπάρχει ένας πολύ ασφαλής τρόπος να καταλάβεις ότι κάτι είναι «ιστορικό» στην Ελλάδα. Ποιος; Να το αποφασίσουν τα κανάλια.

Δεν χρειάζονται ιστορικοί.
Δεν χρειάζονται αρχεία.
Δεν χρειάζεται καν στοιχειώδης αίσθηση αναλογίας…

Αρκεί ένα ντρόουν, μια κάμερα από ψηλά, και ένας παρουσιαστής- μαϊντανός,  που θα πει με φωνή συντετριμμένου συγγενή Α’ βαθμού: «Αυτές οι εικόνες δεν έχουν προηγούμενο…»

 

Και κάπου εκεί, ο Κωστής Παλαμάς πρέπει να αρχίζει να ανησυχεί.

Διότι το 1943, μέσα στην Κατοχή, η κηδεία του μετατράπηκε σε μαζική αντικατοχική εκδήλωση. Ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, και η παρουσία του είχε πολιτικό και εθνικό περιεχόμενο…

Όταν η δημοκρατία παύει να υπηρετεί τον λαό και την Πολιτεία…

Υπάρχουν ορισμένες πολιτικές έννοιες που στη σύγχρονη εποχή έχουν αποκτήσει σχεδόν χαρακτήρα θρησκευτικού δόγματος. Μία από αυτές είναι η… «δημοκρατία».

Μας λένε λοιπόν, ότι η δημοκρατία είναι από μόνη της καλή, αν όχι ότι καλύτερο υπάρχει, και ότι η πλειοψηφία έχει πάντοτε δίκιο, και ότι όποιος αμφισβητεί την αποτελεσματικότητά της αμφισβητεί ταυτόχρονα την ελευθερία, και άλλα τέτοια πολλά.

Είναι όμως πράγματι έτσι;

Η ιστορία της πολιτικής σκέψης απαντά διαφορετικά. 

 

Ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, που διδάσκονται πρώτοι πρώτοι σε κάθε σχολή πολιτικής επιστήμης, και φιλοσοφίας, σε όλα τα πανεπιστήμια του πλανήτη, είχαν ήδη αντιληφθεί χιλιάδες χρόνια πριν ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος έχει την εξουσία, αλλά κυρίως αν αυτός που την ασκεί γνωρίζει πώς να τη χρησιμοποιήσει...

Ατιμωρησία… συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια!

Μέχρι τώρα πίστευα πως αυτά συμβαίνουν μόνο στη μπανανία μας.

Αναφέρομαι στην πλήρη ατιμωρησία των Ι.Χ. με ξένες πινακίδες, που ειδικά τα καλοκαίρια ξεσαλώνουν στη Θεσσαλονίκη και στη Χαλκιδική.

Όλοι οι Βαλκάνιοι ραλίστες, και άλλοι τόσοι δυστυχείς «πρόσφυγες πολέμου» από την Ουκρανία, πιο παλιά με σαπάκια, και τώρα με σούπερ καρς, που ζουν το όνειρο…

Με όπλο τους τις ξένες πινακίδες, που ακόμη κι αν (αν λέμε) τους γράψει τροχονόμος, από δω παν’ κι άλλοι.

Άντε να τον βρεις για να πληρώσει…

Έλα όμως που το ίδιο πρόβλημα το έχουν και άλλοι.

Ή αλλιώς, συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια.

Π.χ. στην Αγγλία, όπου οι πιο εύπορες γειτονιές του Λονδίνου έρχονται αντιμέτωπες με ένα φαινόμενο που «εισάγεται» το καλοκαίρι και το οποίο αδυνατούν να χαλιναγωγήσουν μέσω των κλήσεων...

AI… έρχεται η «Αποκάλυψη»;

Οι πιο πρόσφατες συζητήσεις στη Silicon Valley, και όχι μόνο,  περί επερχόμενης «αποκάλυψης» λόγω της ΑΙ, δεν προέρχονται από εξωτερικούς παρατηρητές, αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους που κατασκευάζουν αυτά τα συστήματα.

Τρία στελέχη της Anthropic προέβησαν πρόσφατα σε δημόσιες  προειδοποιήσεις ότι τα προηγμένα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν να αφανίσουν την ανθρωπότητα μέσα σε λίγα χρόνια, και όχι σε αιώνες, όπως μεταδίδει το Axios.

Ο ερευνητής Jacob Coxon, ο οποίος παραιτήθηκε από την Anthropic αυτή την εβδομάδα, έγραψε ότι πολλοί από τους δημιουργούς συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης «πιστεύουν ακράδαντα» ότι το έργο τους θα μπορούσε να θέσει τέλος στην ανθρώπινη ζωή «πριν από το τέλος της δεκαετίας», προσθέτοντας ότι τα στελέχη συχνά μετριάζουν τη ρητορική τους στις δημόσιες τοποθετήσεις, ενώ κατ' ιδίαν εκφράζουν φόβους...

Το γέρικο λιοντάρι, και τα δυο φαρμακερά φίδια…

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα δάσος τόσο πυκνό, που ακόμα κι οι κουκουβάγιες χρειάζονταν χάρτη για να βρουν τον δρόμο τους, βασίλευε ένα λιοντάρι που το έλεγαν Άντον.

Στα νιάτα του ήταν θεόρατος, πανύψηλος, δυνατός, και τόσο φοβερός, ώστε όταν χασμουριόταν, οι λαγοί και τα ποντίκια έκαναν τρεις μέρες να ξαναβγούν από τις τρύπες τους.

Μια μέρα, όμως, ένα δηλητηριώδες φίδι εμφανίστηκε στο δάσος. Ένα φίδι με άσχημο παρελθόν, γνωστό για την αφιλία, και την αγνωμοσύνη του.

Ήταν τόσο επικίνδυνο, που τα ζώα έπαψαν να κυκλοφορούν. 

Τα φοβισμένα πουλιά πετούσαν μόνο πάνω από τα δέντρα, οι σκαντζόχοιροι κυκλοφορούσαν με… κράνη, και οι αλεπούδες έκαναν πως δεν είχαν ακούσει τίποτα, κρυμμένες ολημερίς στις φωλιές τους.

Ο Άντον κατάλαβε πως κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι.

Και το έκανε.

Έφαγε το φίδι.

Όχι επειδή πεινούσε. Ήταν χορτάτος…

Το έκανε όμως, για να σώσει το δάσος, και τα ζώα του.

Και εκείνα τον αποθέωσαν...