Κωστής Παλαμάς, Γεώργιος Παπανδρέου, και… Μαζωνάκης!

Υπάρχει ένας πολύ ασφαλής τρόπος να καταλάβεις ότι κάτι είναι «ιστορικό» στην Ελλάδα. Ποιος; Να το αποφασίσουν τα κανάλια.

Δεν χρειάζονται ιστορικοί.
Δεν χρειάζονται αρχεία.
Δεν χρειάζεται καν στοιχειώδης αίσθηση αναλογίας…

Αρκεί ένα ντρόουν, μια κάμερα από ψηλά, και ένας παρουσιαστής- μαϊντανός,  που θα πει με φωνή συντετριμμένου συγγενή Α’ βαθμού: «Αυτές οι εικόνες δεν έχουν προηγούμενο…»

 

Και κάπου εκεί, ο Κωστής Παλαμάς πρέπει να αρχίζει να ανησυχεί.

Διότι το 1943, μέσα στην Κατοχή, η κηδεία του μετατράπηκε σε μαζική αντικατοχική εκδήλωση. Ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, και η παρουσία του είχε πολιτικό και εθνικό περιεχόμενο…

Όταν η δημοκρατία παύει να υπηρετεί τον λαό και την Πολιτεία…

Υπάρχουν ορισμένες πολιτικές έννοιες που στη σύγχρονη εποχή έχουν αποκτήσει σχεδόν χαρακτήρα θρησκευτικού δόγματος. Μία από αυτές είναι η… «δημοκρατία».

Μας λένε λοιπόν, ότι η δημοκρατία είναι από μόνη της καλή, αν όχι ότι καλύτερο υπάρχει, και ότι η πλειοψηφία έχει πάντοτε δίκιο, και ότι όποιος αμφισβητεί την αποτελεσματικότητά της αμφισβητεί ταυτόχρονα την ελευθερία, και άλλα τέτοια πολλά.

Είναι όμως πράγματι έτσι;

Η ιστορία της πολιτικής σκέψης απαντά διαφορετικά. 

 

Ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, που διδάσκονται πρώτοι πρώτοι σε κάθε σχολή πολιτικής επιστήμης, και φιλοσοφίας, σε όλα τα πανεπιστήμια του πλανήτη, είχαν ήδη αντιληφθεί χιλιάδες χρόνια πριν ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος έχει την εξουσία, αλλά κυρίως αν αυτός που την ασκεί γνωρίζει πώς να τη χρησιμοποιήσει...

Ατιμωρησία… συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια!

Μέχρι τώρα πίστευα πως αυτά συμβαίνουν μόνο στη μπανανία μας.

Αναφέρομαι στην πλήρη ατιμωρησία των Ι.Χ. με ξένες πινακίδες, που ειδικά τα καλοκαίρια ξεσαλώνουν στη Θεσσαλονίκη και στη Χαλκιδική.

Όλοι οι Βαλκάνιοι ραλίστες, και άλλοι τόσοι δυστυχείς «πρόσφυγες πολέμου» από την Ουκρανία, πιο παλιά με σαπάκια, και τώρα με σούπερ καρς, που ζουν το όνειρο…

Με όπλο τους τις ξένες πινακίδες, που ακόμη κι αν (αν λέμε) τους γράψει τροχονόμος, από δω παν’ κι άλλοι.

Άντε να τον βρεις για να πληρώσει…

Έλα όμως που το ίδιο πρόβλημα το έχουν και άλλοι.

Ή αλλιώς, συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια.

Π.χ. στην Αγγλία, όπου οι πιο εύπορες γειτονιές του Λονδίνου έρχονται αντιμέτωπες με ένα φαινόμενο που «εισάγεται» το καλοκαίρι και το οποίο αδυνατούν να χαλιναγωγήσουν μέσω των κλήσεων...

AI… έρχεται η «Αποκάλυψη»;

Οι πιο πρόσφατες συζητήσεις στη Silicon Valley, και όχι μόνο,  περί επερχόμενης «αποκάλυψης» λόγω της ΑΙ, δεν προέρχονται από εξωτερικούς παρατηρητές, αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους που κατασκευάζουν αυτά τα συστήματα.

Τρία στελέχη της Anthropic προέβησαν πρόσφατα σε δημόσιες  προειδοποιήσεις ότι τα προηγμένα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν να αφανίσουν την ανθρωπότητα μέσα σε λίγα χρόνια, και όχι σε αιώνες, όπως μεταδίδει το Axios.

Ο ερευνητής Jacob Coxon, ο οποίος παραιτήθηκε από την Anthropic αυτή την εβδομάδα, έγραψε ότι πολλοί από τους δημιουργούς συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης «πιστεύουν ακράδαντα» ότι το έργο τους θα μπορούσε να θέσει τέλος στην ανθρώπινη ζωή «πριν από το τέλος της δεκαετίας», προσθέτοντας ότι τα στελέχη συχνά μετριάζουν τη ρητορική τους στις δημόσιες τοποθετήσεις, ενώ κατ' ιδίαν εκφράζουν φόβους...

Το γέρικο λιοντάρι, και τα δυο φαρμακερά φίδια…

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα δάσος τόσο πυκνό, που ακόμα κι οι κουκουβάγιες χρειάζονταν χάρτη για να βρουν τον δρόμο τους, βασίλευε ένα λιοντάρι που το έλεγαν Άντον.

Στα νιάτα του ήταν θεόρατος, πανύψηλος, δυνατός, και τόσο φοβερός, ώστε όταν χασμουριόταν, οι λαγοί και τα ποντίκια έκαναν τρεις μέρες να ξαναβγούν από τις τρύπες τους.

Μια μέρα, όμως, ένα δηλητηριώδες φίδι εμφανίστηκε στο δάσος. Ένα φίδι με άσχημο παρελθόν, γνωστό για την αφιλία, και την αγνωμοσύνη του.

Ήταν τόσο επικίνδυνο, που τα ζώα έπαψαν να κυκλοφορούν. 

Τα φοβισμένα πουλιά πετούσαν μόνο πάνω από τα δέντρα, οι σκαντζόχοιροι κυκλοφορούσαν με… κράνη, και οι αλεπούδες έκαναν πως δεν είχαν ακούσει τίποτα, κρυμμένες ολημερίς στις φωλιές τους.

Ο Άντον κατάλαβε πως κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι.

Και το έκανε.

Έφαγε το φίδι.

Όχι επειδή πεινούσε. Ήταν χορτάτος…

Το έκανε όμως, για να σώσει το δάσος, και τα ζώα του.

Και εκείνα τον αποθέωσαν...

A Different Age...

 Current Joys

  

Η γενική (και όχι μόνο) αεροπορία της χώρας πετάει… με αυτόματο πιλότο!

Να θες να αγιάσεις, και να μην μπορείς…

Οπότε, άντε ξανά μανά  περιστατικό με νεόπλουτους χάιδες του στυλ «έχω ελικόπτερο, πάμε για μπάνιο»;

Κάποτε, σαν χθες, τότε δηλαδή που δεν υπήρχαν κάμερες στους δρόμους, ούτε κινητά που τραβούν τα πάντα και τους πάντες, είχαμε μια υπέροχη αίσθηση ασφάλειας.

Σπάνια βλέπαμε αυτοκινητιστικά ατυχήματα, και σχεδόν ποτέ αεροπορικά δυστυχήματα, ή σοβαρά (και φαιδρά) συμβάντα με ελικόπτερα.

Ήμασταν, βλέπετε, μια χώρα όπου όλα λειτουργούσαν άψογα. Απλώς δεν υπήρχε κανείς να τα βιντεοσκοπήσει…

Σήμερα, όμως, η τεχνολογία μάς χάλασε την ησυχία.

Και παραφράζοντας τον Τζίμη Πανούση… κάμερες, κάμερες παντού!

Κινητά λοιπόν σε κάθε χέρι, και τα «σόσιαλ μύδια» σε διαρκή επιφυλακή. Κι έτσι μαθαίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει, σε χρόνο ντε τε.

Όχι επειδή ξαφνικά έγιναν όλα χειρότερα, αλλά επειδή πλέον υπάρχει το reel, και το… replay...

Never Become Emotionally Attached ...

 The Brian Jonestown Massacre

Κι αν χάσει τον πόλεμο η Αμερική;

Τα προηγούμενα χρόνια ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν «ειρηνιστής» και λάβρος κατά των Αμερικανών προέδρων που κατά καιρούς ενέπλεκαν τη χώρα τους σε μακρινούς πολέμους, και ορκίζονταν πως ο ίδιος δεν θα το κάνει ποτέ. Μέχρι που εξελέγη για δεύτερη φορά, και άρχισαν τα όργανα…

Από τη μέρα της έναρξης του πολέμου κατά του Ιράν οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν πάνω από 8.000 πυραυλικές επιθέσεις εναντίον του, χώρια εκείνες του Ισραήλ, και κατέστρεψαν περίπου 150 ιρανικά σκάφη διαφόρων τύπων.

Παρ’ όλα αυτά, και παρά τον αρχικό ενθουσιασμό του, τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς για τον Αμερικανό πρόεδρο. Εξ ου και οι «παρακλήσεις» για βοήθεια προς τους «απρόθυμους» Ευρωπαίους προκειμένου να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ.

Τώρα, ο Τραμπ σκέφτεται ακόμη και να στείλει πεζοναύτες στο έδαφος, να καταλάβουν νησιά, αν και αυτό θα προκαλούσε σφοδρές αντιδράσεις εκ μέρους των Αμερικανών πολιτών, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήδη διαφωνούν με την σύρραξη, και το μόνο που βλέπουν είναι η αυξανόμενη τιμή στις αντλίες, σε μια χώρα όπου λόγω αποστάσεων κλπ. χωρίς όχημα είσαι «κλινικά νεκρός»...

Ο Λαλάκης, που θα μπορούσε να ήταν πρωθυπουργός…

Μια ακόμη φανταστική ιστορία για μια φανταστική χώρα. 

Σε μια φανταστική βαλκανική χώρα, τη Γρεκία που λέγαμε, η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι τόσο επάγγελμα, ή λειτούργημα, όσο… κληρονομικό δικαίωμα.

Και γι’ αυτό υπήρχε και υπάρχει μια οικογένεια-δυναστεία, μέλη της οποίας διετέλεσαν πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, ακόμη και πρόεδροι της δημοκρατίας.

Ο Λαλάκης λοιπόν γεννήθηκε μέσα σε αυτή την οικογένεια, από την οποία κληρονόμησε τα πάντα εκτός από την απαραίτητη πνευματική επάρκεια. Με λίγα λόγια ήταν λίγο… λειψός. Από μικρό όμως τον προετοίμαζαν για μεγαλεία...

 

Δάσκαλοι και καθηγητές του έκαναν ειδικά φροντιστήρια, και διόρθωναν τα γραπτά του, ενώ έμμισθοι φιλόλογοι έγραφαν τις εκθέσεις του, για τις οποίες δέχονταν επαίνους στο σχολείο.

Στο κόμμα, που ίδρυσε θείος του, και στο οποίο γράφτηκε από μικρός, ακόμη και παλαίμαχοι διάσημοι πολιτικοί γελούσαν με την καρδιά τους στα δήθεν αστεία του, ενώ τον χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό όταν έπαιρνε το λόγο σε κάποιο συνέδριο ή σε κάποια κομματική εκδήλωση.

Το μέλλον, όπως όλα έδειχναν, ήταν δικό του...