Μια ακόμη φανταστική ιστορία για μια φανταστική χώρα.
Σε μια φανταστική βαλκανική χώρα, τη Γρεκία που λέγαμε, η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι τόσο επάγγελμα, ή λειτούργημα, όσο… κληρονομικό δικαίωμα.
Και γι’ αυτό υπήρχε και υπάρχει μια οικογένεια-δυναστεία, μέλη της οποίας διετέλεσαν πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, ακόμη και πρόεδροι της δημοκρατίας.
Ο Λαλάκης λοιπόν γεννήθηκε μέσα σε αυτή την οικογένεια, από την οποία κληρονόμησε τα πάντα εκτός από την απαραίτητη πνευματική επάρκεια. Με λίγα λόγια ήταν λίγο… λειψός. Από μικρό όμως τον προετοίμαζαν για μεγαλεία...
Δάσκαλοι και καθηγητές του έκαναν ειδικά φροντιστήρια, και διόρθωναν τα γραπτά του, ενώ έμμισθοι φιλόλογοι έγραφαν τις εκθέσεις του, για τις οποίες δέχονταν επαίνους στο σχολείο.
Στο κόμμα, που ίδρυσε θείος του, και στο οποίο γράφτηκε από μικρός, ακόμη και παλαίμαχοι διάσημοι πολιτικοί γελούσαν με την καρδιά τους στα δήθεν αστεία του, ενώ τον χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό όταν έπαιρνε το λόγο σε κάποιο συνέδριο ή σε κάποια κομματική εκδήλωση.
Το μέλλον, όπως όλα έδειχναν, ήταν δικό του...
Ως τα 35 χρόνια του ποτέ δεν χρειάστηκε να σπουδάσει (πήρε το πτυχίο του ταχυδρομικά, από ιδιωτικό κολέγιο της Αμερικής), ούτε να πάει φαντάρος, ούτε να εργαστεί, και ποτέ δεν διοίκησε ούτε συνοικιακό περίπτερο. Δεν θα τα κατάφερνε άλλωστε… Είχε όμως το απαραίτητο επίθετο, οπότε και πολιτεύτηκε, και μάλιστα όχι μόνο εξελέγη πρώτος σε σταυρούς βουλευτής, αλλά ανέλαβε και το υπουργείο των Μεταφορών!
Στην ομιλία του κατά την ανάληψη των καθηκόντων του μίλησε για τα οράματα που είχε, όπως ιπτάμενα ταξί, και ιπτάμενα τρένα υδρογόνου, ηλεκτρικά λεωφορεία, αυτόματα ταξί χωρίς οδηγό, υπερηχητικά αεροπλάνα, μαγνητικά μετρό, και άλλα τέτοια πολλά, με το χειροκρότημα να πέφτει σαν χαλάζι. Ο μπαμπάς του, πρώην υπουργός και αυτός, έλαμπε από περηφάνια ακούγοντας τον κανακάρη του, ενώ τα ΜΜΕ τον αποκαλούσαν «οραματιστή», «εκσυγχρονιστή», και… «νέο Εθνάρχη»!
Όσα ΜΜΕ δεν συμμερίζονταν το όραμά του, χαρακτηρίζονταν αντιδραστικά, και τους κόβονταν οι κρατικές διαφημίσεις.
Ένα από τα πρώτα οράματα που θέλησε να υλοποιήσει (στα λόγια) ήταν ο εκσυγχρονισμός και η ασφάλεια των σιδηροδρόμων. Δεν του άρεσαν όμως, ούτε και καταλάβαινε τους τεχνικούς όρους των ειδικών, οπότε αντικατέστησε όλους τους ανώτερους μηχανικούς και τα εξειδικευμένα στελέχη του σιδηροδρόμου με δικά του παιδιά, ψηφοφόρους και οπαδούς του, που όφειλαν την «καριέρα» τους σε αυτόν, και με τους οποίους μπορούσε να «συνεννοηθεί».
Προσέλαβε και ειδικούς επικοινωνιολόγους οι οποίοι τον συμβούλευσαν να κάνει διαφημιστική εκστρατεία για το «έργο» του, με χρήματα όμως που έκοψε από τις δαπάνες συντήρησης των γραμμών.
Ανάμεσα στα πολλά φληναφήματα που ανακοίνωσε, κατάφερε και έφτιαξε και μια ηλεκτρονική πλατφόρμα, που θα έδειχνε σε πραγματικό χρόνο τις διαδρομές των υπερσύγχρονων νέων τρένων (τα οποία ακόμη δεν υπήρχαν, παρά μόνο στα χαρτιά).
Με τα ΜΜΕ να παραληρούν για τον οραματιστή πολιτικό, που φέρνει το μέλλον.
Όταν οι συνδικαλιστές του σιδηρόδρομου του υπέβαλλαν πολυσέλιδες αναφορές που μιλούσαν τεκμηριωμένα για απαρχαιωμένα δίκτυα και συρμούς, για ελλιπή σήμανση και φωτοσήμανση, και για τον άμεσο κίνδυνο ατυχημάτων, ο Λαλάκης που ζαλίζονταν από γραπτά κείμενα, τις έδωσε σε έναν βοηθό του να τις μελετήσει, και να τις… αρχειοθετήσει. «Η ανασφάλεια φρενάρει την πρόοδο», του είπε…
Και όταν τις ίδιες αναφορές τις κατέθεσαν στη βουλή κόμματα της αντιπολίτευσης, ζητώντας απαντήσεις, ο Λαλάκης ανέβηκε στο βήμα, και με ύφος χιλίων Καρδιναλίων τις απέρριψε, λέγοντας με στόμφο πως όποιος αμφισβητεί την ασφάλεια των τρένων είναι σαμποτέρ της προόδου, και της πατρίδας!
Λίγες μόνο εβδομάδες μετά, μέσα στη νύχτα, δυο τρένα συγκρούστηκαν μετωπικά, κυκλοφορώντας πάνω στην ίδια γραμμή, εξαιτίας της έλλειψης βασικών συστημάτων ασφάλειας, ηλεκτρονικής παρακολούθησης των συρμών, των επικοινωνιών, και της υπαλληλικής ανεπάρκειας κάποιων «διορισμένων» άσχετων σε θέσεις κλειδιά, πλην όμως ψηφοφόρων του… Λαλάκη.
Το δυστύχημα ήταν τραγικό, με εκρήξεις, πυρκαγιές, δεκάδες νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες, και διάχυτες φήμες για μεταφορά παράνομου φορτίου με το αζημίωτο, και με τεράστιες μίζες που διοχετεύονταν προς τα πάνω.
Ο Λαλάκης επισκέφτηκε τον τόπο της τραγωδίας το αμέσως επόμενο πρωινό, περίλυπος και στενοχωρημένος, και συνοδευόμενος μόνο από τον προσωπικό του φωτογράφο (και την αστυνομική του φρουρά). Και εκείνη την ώρα μέσα στη βαθιά του θλίψη τον περικύκλωσαν οι κάμερες και τα μικρόφωνα των καναλιών ρωτώντας τον για τις αναφορές των συνδικαλιστών και άλλων ειδικών για την ανεπαρκή ασφάλεια των τρένων, με τον ίδιο να ψελλίζει για το πόσο συντετριμμένος είναι, και για «απρόβλεπτα τεχνικά προβλήματα» που προέκυψαν, και που δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν οι «ανεπαρκείς» υπάλληλοι βάρδιας…
«Δεν πρέπει επ’ ουδενί να πολιτικοποιήσουμε αυτή την τραγωδία, και να ρίξουμε νερό στον μύλο όσων εχθρεύονται την πρόοδο» τόνισε… μπαίνοντας στη λιμουζίνα του, μέσα από την οποία έκανε μερικά τηλεφωνήματα στους επικοινωνιολόγους, και στη συνέχεια στον υφυπουργό του με εντολή να απομακρυνθούν διάφορα στελέχη του σιδηροδρόμου, και να αντικατασταθούν από δικούς του, ενώ έδωσε και εντολές να καλυφθεί ο τόπος του δυστυχήματος με μπάζα και τσιμέντο «για να ξεχαστεί πιο γρήγορα ο πόνος των συγγενών», όπως είπε.
Και έτσι έγινε, με τον Λαλάκη να αποφεύγει την οποιαδήποτε συνέπεια της ανεπάρκειάς του, χάρη τόσο στη βουλευτική του ασυλία, όσο και στη διαστρέβλωση των γεγονότων από τις «ειδικές» εξεταστικές επιτροπές των συναδέλφων του, αλλά και από τα φίλια συστημικά ΜΜΕ.
Αυτή όμως η κατάσταση δεν μπορούσε να κρυφτεί, καθώς ήταν τόσο σοβαρή που αμέσως έγινε πρώτη είδηση και στα διεθνή ΜΜΕ.
Τι έκανε ο υπουργός; Μίλησε ξανά για σαμποτάζ ξένων πρακτόρων, ενώ κατηγόρησε τα όσα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με το θέμα για «κινδυνολογία» και «υπονόμευση της οικονομίας της χώρας» (που βασίζεται στον τουρισμό).
«Ο εκσυγχρονισμός των μεταφορικών υποδομών απαιτεί θάρρος και πρωτοβουλίες», είπε σε συνέντευξή του ένα βράδυ, με τον δημοσιογράφο να τον κοιτάει ενεός, απορώντας για την επαφή του υπουργού με το περιβάλλον, και την πνευματική του διαύγεια.
Σε αυτό το σημείο όμως εξαντλήθηκε και η υπομονή των πολιτών.
Στη βουλή, η αντιπολίτευση, που χρόνια τώρα υπολόγιζε τη δύναμη της εν λόγω οικογένειας, και το συγκεκριμένο επώνυμο, απασφάλισε. Όπως απασφάλισαν και τα ΜΜΕ, όπως απασφάλισαν και οι πολίτες, που ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι ποτέ δεν είναι ασφαλείς…
Και έτσι, ο μέχρι τώρα αποστασιοποιημένος πρωθυπουργός (γόνος άλλης δυναστείας και αυτός) αναγκάστηκε να πάρει θέση, και να απαιτήσει την παραίτηση του ανεπαρκούς υπουργού του.
Πράγμα που έγινε, με τον ίδιο όμως να δείχνει αμετανόητος, και με τους θαυμαστές και ψηφοφόρους του να περνούν στην αντεπίθεση, μιλώντας για «άνομα συμφέροντα, ντόπια και ξένα, που τον πολεμάνε επειδή ονειρεύεται με υψηλούς στόχους, και παλεύει σαν λιοντάρι για την προκοπή του τόπου».
Το κλίμα όμως είχε αλλάξει για τα καλά. Όσο ισχυρό κι αν ήταν το επίθετο που έφερε ο συγκεκριμένος πολιτικός, η τραγωδία των τρένων δεν μπορούσε ούτε να ξεχαστεί, ούτε να επισκιαστεί, και πάνω απ’ όλα ούτε να μπαζωθεί.
Το τελικό πόρισμα μιας «ανεξάρτητης» επιτροπής ειδικών, κατέληξε στο ότι η συστημική αμέλεια και αδιαφορία του υπουργού, συνετέλεσαν στη σιδηροδρομική τραγωδία. Και παρά το ότι λόγω ασυλίας δεν κινδύνευε με ποινικές διώξεις, η όποια αξιοπιστία του έγινε σκόνη.
Δυστυχώς, όσα όνειρα κι αν είχε ο Λαλάκης, ακόμη και για να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός, όπως προεξοφλούσαν όλοι σαν κάτι το νομοτελειακό, χάθηκαν και θάφτηκαν μέσα στα συντρίμμια των καμένων βαγονιών.
Τα όνειρα που χτίζονται πάνω σε σαθρά θεμέλια, πάνω στην αλαζονεία, και κυρίως πάνω στην ανεπάρκεια, συνήθως καταρρέουν… ειδικά όταν γίνεται πλέον πασιφανές σε όλους ότι ο βασιλιάς όχι μόνο είναι γυμνός, αλλά είναι και επικίνδυνα «ελαφρύς».
Και έτσι έμεινε η Γρεκία με ανασφαλή τρένα, με ανασφαλή αεροδρόμια, και με ανασφαλείς ιδιωτικούς δρόμους, αλλά ευτυχώς χωρίς την παρουσία εκείνου που συνετέλεσε σε όλη αυτή την ανασφάλεια μέσα στο μικρό διάστημα που ήταν ο πολιτικός προϊστάμενος όλων αυτών των υποδομών.
Τις οποίες καλείται να ξανακτίσει από την αρχή ένας (αν ποτέ βρεθεί, λίγο δύσκολο βέβαια) ικανός διάδοχός του, μπας και βελτιωθεί η ασφάλεια της μετακίνησης των πολιτών, και μπας και επιστρέψει επιτέλους η εμπιστοσύνη τους προς τους θεσμούς…
Strange Attractor
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου