Η περιπέτεια της Λίλας στο… Ντουμπάι!

Πως τα φέρνει η μοίρα αν έχεις άστρο…

Έτσι, τη μέρα που στη χώρα πραγματοποιήθηκαν μεγαλειώδεις και πολυπληθείς συγκεντρώσεις πολιτών που διαμαρτύρονταν για το σκάνδαλο της κυβερνητικής συγκάλυψης μιας σιδηροδρομικής τραγωδίας, που δολοφόνησε 57 αθώες ψυχές, και που οφείλονταν στην ανεπάρκεια ενός συγκεκριμένου υπουργού και πολλών άλλων «παραγόντων», η τύχη το έφερε οι ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν, και έτσι η όλη ενημέρωση να εστιάσει στον νέο «παγκόσμιο» πόλεμο που ξέσπασε, και όχι στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Με τον Κυριάκο (και τον Κ.Κ. του Αχ.) να ξεφυσάνε ανακουφισμένοι.

Μέσα όμως από την σκληρή πραγματικότητα ενίοτε ξεφυτρώνουν μέσα από μικρές ανεπαίσθητες χαραμάδες και κάποιες τριτεύουσες ιστορίες, που προκαλούν… θυμηδία.

Ακολουθεί μια τέτοια…

 

Η Λίλα ζούσε την τέλεια ζωή, μέσα από τα διάφορα «φίλτρα» που η ίδια της είχε βάλει.

Στα 23 της αιωρούνταν, βλέποντας τον κόσμο μέσα από ροζ γυαλιά. Ήταν αυτό που λέμε «ινφλουένσερ», μιά μαέστρος δηλαδή στον χειρισμό των σόσιαλ μίντια, με τα διάφορα προφίλ της να είναι ένα συνονθύλευμα παστέλ εικόνων, ελαφρών στιγμιότυπων, ανούσιων πληροφοριών συνοδευόμενων από  σέλφις,  και κυρίως πληρωμένων διαφημίσεων για προϊόντα εταιριών οι οποίες το μόνο που ζητούσαν ήταν ένα προκλητικό ντύσιμο, ένα σφιχτό κορμί, duck face χείλη, και το περίφημο σύνθημα «Γουάου, περνάμε υπέροχα»...

 

Η ίδια αυτοχαρακτηρίζονταν ως «απολιτίκ», όπως είχε αναρτήσει στα προφίλ της, συνοδεύοντας τον χαρακτηρισμό αυτόν με διάφορα χαρούμενα emoji.

Κι αυτό ήταν σχεδόν αλήθεια. Μόνο που σε έναν τομέα η Λίλα είχε άποψη, και μάλιστα επίμονη.

Κάθε τρεις και λίγο, ανάμεσα στα διάφορα ανάλαφρα ποστ της, η Λίλα θυμόταν να καταδικάσει το Ισραήλ, όχι από πεποίθηση, ή από γνώσεις, αλλά επειδή ήξερε πως αυτή ήταν η μόδα στους κύκλους που σύχναζε, και σε εκείνους που την ακολουθούσαν στο διαδίκτυο.

Και αυτό συντελούσε περαιτέρω στην μεγάλη επιτυχία της ως «ινφλουένσερ». Έδειχνε βάθος, χωρίς όμως την απαραίτητη εμβάθυνση...

Πέρα από αυτή την μοναδική της ενασχόληση με το κακό Ισραήλ, και τους κακούς Εβραίους που «σκότωσαν τον Χριστούλη μας», αγνοώντας μάλλον πως και ο Χριστός Εβραίος ήταν, η πολιτική την έκανε να βαριέται, και οι πόλεμοι ήταν κάτι το μακρινό που έβλεπε που και που σε reels, ή πάνω στο zapping.

Η Λίλα υποτίθεται ότι σπούδαζε «τραπεζική» σε κάποιο ΤΕΙ της Αττικής. Όταν λοιπόν ενημέρωσε τους γονείς της στο χωριό πως την έκαναν δεκτή σε κάποιο διάσημο κολέγιο του Λονδίνου για μεταπτυχιακό, εκείνοι πλημμύρισαν από περηφάνια.

Η μαμά της έκλαψε από τη χαρά, κι ο μπαμπάς έσπευσε να της στείλει μπόλικα χρήματα για το εισιτήριο, τα πρώτα έξοδα, κλπ.

Η Λίλα μάλιστα φρόντισε να τους στείλει κι ένα βιντεάκι από την αναχώρησή της στο αεροδρόμιο, λέγοντας πόσο πολύ της λείπουν, και πόσο πολύ ανυπομονεί να επιστρέψει κοντά τους.

Και όντως αναχώρησε, με business class. Μόνο που η πτήση δεν ήταν για Λονδίνο…

Η καυτή ζέστη στο Ντουμπάι ήταν ανυπόφορη, αν και βράδυ, και η Λίλα ένιωσε να ζαλίζεται μόλις βγήκε από το κλιματιζόμενο αεροδρόμιο, αλλά σύντομα συνήλθε μόλις είδε τον φωτισμένο από τους πολλούς ουρανοξύστες ουρανό, και τις διάφορες λιμουζίνες που περίμεναν τους τυχερούς αφιχθέντες.

Μια τέτοια την πήγε (με κοστουμαρισμένο σοφέρ) μέχρι το πεντάστερο ξενοδοχείο, όπου την περίμενε μια υπερπολυτελής σουίτα.

Η Λίλα φρόντισε να βγάλει μερικές σέλφις πάνω σε δερμάτινους καναπέδες, πίνοντας γαλλική σαμπάνια, και να βιντεοσκοπήσει την θέα από το μπαλκόνι της στον 65^ο όροφο.

Σέλφις και βίντεο, που αμέσως ανέβασε στο προφίλ της γράφοντας από κάτω «πάνω απ’ όλα οι σπουδές, που θέλουν καλοπέραση»! 

Αναρτήσεις που αμέσως συνοδεύτηκαν από άπειρα λάικς των followers της.

 Στην πραγματικότητα όμως, η Λίλα δεν είχε έρθει στο Ντουμπάι για σπουδές.

Πριν από μερικές εβδομάδες την είχε προσεγγίσει μέσω κρυπτογραφημένων e mail ένα μεγάλο (έτσι έλεγε) «πρακτορείο» μοντέλων, προσφέροντάς της μια γενναιόδωρη αμοιβή για εχέμυθη «συνοδεία» εχέμυθων κυρίων στο εξωτερικό.

Τα ποσά που προσφέρονταν της ζάλισαν το μυαλό.

Με ένα μόνο σαββατοκύριακο «συνοδείας», θα πλήρωνε τα νοίκια όλου του χρόνου στην ημιυπόγεια γκαρσονιέρα που έμενε στο Μπραχάμι.

Όταν έβαλε στην εξίσωση και την δωρεάν διαμονή, τα δωρεάν εισιτήρια, και τα εξτρά δωράκια, τότε οι όποιες ηθικές αναστολές είχε (και δεν είχε πολλές) έκαναν πέρα, και η Λίλα, πείθοντας τον εαυτό της πως αυτή η δουλειά θα είναι κάτι το προσωρινό, αποδέχθηκε την πρόταση.

Οι πρώτοι της πελάτες ήταν κάποιοι πλούσιοι επιχειρηματίες από το Ριάντ, με σανδάλια, λευκές ρόμπες thawb,  keffiyeh μαντίλες στο κεφάλι, και πανάκριβα χρυσά ρολόγια στο χέρι.

Τους άρεσε η Λίλα, και ειδικά επειδή συνεχώς χαμογελούσε, και δεν ρωτούσε πολλά, μιας και ούτε αραβικά γνώριζε, ούτε καλά καλά αγγλικά.

Οι Άραβες επιχειρηματίες άρεσαν και στη Λίλα. Ειδικά τα εξτρά δωράκια που της έδιναν μετά τη συνεύρεσή τους, σε μορφή χαρτονομισμάτων.

Έτσι, σε συνεννόηση με το «πρακτορείο» ανανέωσε τη «σύμβαση εργασίας» της για άλλες δυο εβδομάδες. «Επιτέλους, θα αγοράσω το σμαρτάκι που πάντα ήθελα», σκέφτονταν.

Και έτσι περνούσαν οι μέρες, με τη Λίλα να είναι καταχαρούμενη.

Η σουίτα στην οποία «εργάζονταν» ήταν τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τη γκαρσονιέρα της, πνιγμένη στο μάρμαρο, με τζακούζι, με σάουνα, με μεταξωτά σεντόνια, και με δυο  τεράστιες τηλεοράσεις, χώρια το πάντα γεμάτο με δροσερά πανάκριβα ποτά και αναψυκτικά ψυγείο.

Εκείνο το βράδυ «συνόδευε» δυο πελάτες ταυτόχρονα, μάλλον αδελφούς νόμιζε. Μιλούσαν μεταξύ τους αραβικά, γελώντας, με τη Λίλα επίσης να γελάει, άσχετα αν δεν καταλάβαινε γρι από τη γλώσσα τους.

Ξαφνικά, και εν μέσω των καυτών περιπτύξεων, άκουσε το κινητό της να χτυπάει πάνω στο κομοδίνο. Το αγνόησε. Εκείνο όμως συνέχισε να χτυπάει, ξανά και ξανά.

Ένας από τους άνδρες συνοφρυώθηκε, ειδικά όταν άκουσε και το δικό του να χτυπάει επίμονα. Απάντησε. Και με τα μούτρα κατεβασμένα έσπευσε να ανάψει την τηλεόραση.

Τα λόγια που αντάλλαξε με τον «αδελφό» του, κάθε άλλο παρά χαρούμενα ήταν.

«Τι έγινε», αναρωτήθηκε η Λίλα, «γιατί με παράτησαν»;

Και τότε είδε και αυτή στη τηλεόραση εικόνες από νυχτερινούς βομβαρδισμούς, πυραυλικές επιθέσεις, φωτιές, πλήθη να τρέχουν πανικόβλητα, ενώ άκουσε τον παρουσιαστή του CNN να λέει πως το Ιράν επιτέθηκε σε αραβικές χώρες, που φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις για να εκδικηθεί την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση που είχε εξαπολυθεί το πρωί εναντίον του!

Τα επόμενα πλάνα έδειχναν φλεγόμενα κτίρια στο… Ντουμπάι, ενώ την ίδια στιγμή άρχισαν να ακούγονται σειρήνες από τη βεράντα.

Και μετά ακολούθησε ένα ισχυρό τράνταγμα, σαν σεισμός 7 ρίχτερ.

«Τι συμβαίνει; Σεισμός;», ρώτησε, χωρίς κανείς να της απαντάει.

Και τότε έσπασαν τα τζάμια της σουίτας, ενώ ολόκληρο το κτίριο ταρακουνήθηκε βίαια. Το ρεύμα έπεσε, και η Λίλα έμεινε γυμνή μέσα στο σκοτάδι, βλέποντας παντού στην πόλη φωτιές και κάπνα.

Οι δυο (επίσης γυμνοί) Άραβες ούρλιαζαν έντρομοι στα κινητά τους. «Χτύπησαν το ξενοδοχείο μου», είπε ο ένας στα αγγλικά, με τη Λίλα να αισθάνεται τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια της.

Ο άλλος, χλωμός σαν λεμόνι,  άρπαξε τη κελεμπία του και φώναξε στον αδελφό του να φύγουν αμέσως. Κάτι που έκαναν, χωρίς καν να κοιτάξουν προς τη Λίλα, χωρίς καν να της αφήσουν δωράκι.

Η Λίλα έμεινε μόνη μέσα στη σκοτεινή σουίτα, με την καρδιά της να χτυπάει σαν τρελή.

Έψαξε στο κινητό να δει τι συμβαίνει. Ευτυχώς το ίντερνετ λειτουργούσε. Διάφορα σάιτς μιλούσαν για πόλεμο Ιράν-Ισραήλ, για κλιμάκωση, για συμμαχίες, για συνέπειες, για αύξηση της τιμής του πετρελαίου, για εκκενώσεις αραβικών πόλεων, κ.ο.κ.

Πράγματα που η Λίλα δεν καταλάβαινε καθόλου.

Το μόνο που κατάλαβε, και την ανησύχησε σφόδρα ήταν πως το ξενοδοχείο της μάλλον βομβαρδίστηκε, και πως η ζωή της κινδύνευε από επίθεση των… Ιρανών, και όχι των κακών Ισραηλινών όπως θα ήταν λογικό.

Έτρεξε γυμνή στη βεράντα. Αυτό που είδε ήταν σαν εφιάλτης… σαν ταινία τρόμου.

Καπνοί και φωτιές παντού, με τους σκοτεινούς δρόμους πλημμυρισμένους από πολυτελή οχήματα που κόρναραν το ένα το άλλο σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρουν διέξοδο για να φύγουν από την πόλη.

Το τηλέφωνό της ξανακτύπησε. Ήταν η μαμά της. Δεν απάντησε. Τι να της πει άραγε;

Στη συνέχεια η μαμά της έστειλε sms… «Είσαι καλά; Είναι ασφαλές το Λονδίνο; Τηλεφώνησέ μου σε παρακαλώ»!

Της κόπηκε η ανάσα… ειδικά όταν είδε πάμπολλες αναρτήσεις και σχόλια στο προφίλ της, από τους χιλιάδες των followers της, που κατηγορούσαν το Ισραήλ, στηρίζοντας με ζέση το Ιράν, που «θα πρέπει να εκδικηθεί τους Σιωνιστές».

Κόντεψε να λιποθυμήσει. «Εγώ τι σχέση έχω με τους Σιωνιστές;» σκέφτονταν…

Είχε επιλέξει να έρθει στο Ντουμπάι, που ήταν αραβικό, ασφαλές, και απομονωμένο από τις πολεμικές συγκρούσεις που προκαλούσε αλλού το κακό Ισραήλ. Μια παιδική χαρά, ή ένα λούνα πάρκ πολυτελείας για τους ζάπλουτους του κόσμου. Τι πιο ασφαλές;

Ένα μέρος όπου ο πόλεμος και η δυστυχία είναι απλά ένα δίλεπτο στις ειδήσεις, ή μια επικεφαλίδα σε κάποιο ενημερωτικό σάιτ… μια αφηρημένη έννοια δηλαδή, μακριά από τα ροζ συννεφάκια που κάλυπταν τη ζωή της Λίλας

«Και τώρα τι κάνω;» σκέφτηκε η Λίλα, που αρέσκονταν που και που να ανεβάζει αντι-ισραηλινές ατάκες, και που δεν πολυκαταλάβαινε τι σήμαιναν, αρκεί που κρατούσαν το ενδιαφέρον και κάποιων «σκεπτόμενων», και «πολιτικοποιημένων» ακόλουθών της.
Μέχρι τώρα θεωρούσε την πολιτική κάτι το άσχετο με αυτήν και τη ζωή της, ένα αξεσουάρ, όπως π.χ. μια ακριβή τσάντα που φορούσες για να «φανείς» κάπως… τώρα όμως;

Τότε είναι που έσκασε η πιο ισχυρή έκρηξη μέχρι στιγμής, με τους πολυέλαιους να πηγαίνουν πέρα δώθε, τα φώτα να επανέρχονται προς στιγμή και αμέσως μετά να ξανασβήνουν, και με τις σειρήνες στο βάθος να ουρλιάζουν ακόμη πιο δυνατά.

Εκεί, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, και στη σιωπή ανάμεσα στις σειρήνες, η Λίλα ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι η ζωή, η πραγματικότητα, δεν ήταν αυτά που νόμιζε τόσο καιρό, και πως ούτε λίγο ούτε πολύ είχε πάρει τη ζωή της λάθος.

Τότε αναβόσβησε και πάλι το κινητό της.

Ήταν μηνύματα θαυμαστών της, που ήθελαν να ξέρουν πως βλέπει τα πράγματα!

Και για πρώτη φορά στη σύντομη ζωή της η Λίλα δεν είχε τι να απαντήσει. Δεν είχε τι να ποστάρει…

Χώρια που τα δυο αδέρφια έφυγαν εσπευσμένα από τη σουίτα χωρίς να της αφήσουν το δωράκι της… 

Strange Attractor 

ΥΓ- Φήμες που κυκλοφόρησαν χθες, και που ήθελαν την Aegean να οργανώνει (επιδοτούμενη από το κράτος) πτήση προς τα ΗΑΕ για τον επαναπατρισμό  δεκάδων αποκλεισμένων «βιζιτούδων», διαψεύδονται ως κακοήθεις, και καταδικάζονται μετά βδελυγμίας.