Όταν αποτυχημένοι πολικάντηδες ψάχνουν για νέα κομματική στέγη...

Η κυβέρνηση των «αρίστων» δεν τραβάει, τι να λέμε;

Και όχι μόνο δεν τραβάει, αλλά έχει βυθιστεί στα σκάνδαλα, τη διαφθορά, την αλαζονεία, και την ανυποληψία.

Κι αυτό είναι φυσικό μιας και κλείνει 8 χρόνια στην εξουσία, οπότε αισθάνεται παντοδύναμη, και δεν χρειάζεται να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αφού και η αντιπολίτευση (παραφράζοντας τον Φλωρίδη) είναι για τα μπάζα.

Άρα ποιος θα την κουνήσει; Ποιος θα τη στείλει μακριά από το Μαξίμου;

Η μόνη ελπίδα για μένα τον ποταπό είναι το ενδεχόμενο ενός κόμματος Σαμαρά, το οποίο αναμένεται εναγωνίως, ιδίως από τους ενοίκους του Μαξίμου, για διαφορετικούς λόγους…

Ενός Σαμαρά, που απέδειξε τη στόφα του στη πιο δύσκολη περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας, τότε που έσωσε (κυριολεκτικά) τη χώρα.

Έλα όμως που και αυτός είναι πολιτικός, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Και το λέω διότι τελευταία ακούω και διαβάζω φήμες πως στο υπό κατασκευή κόμμα ενδέχεται να ενταχθεί και ο Κ.Κ. του Αχιλλέως, ο επονομαζόμενος και «σπινθηροβόλος»!

Ο οποίος διατηρεί, λένε, άριστες σχέσεις με τον Σαμαρά!

Ο ανεπαρκής γόνος, η καταιγίδα, και ο ψηλός που ήξερε να πετάει αεροπλάνα…

Ήταν ένα από εκείνα τα αεροπλάνα που έχουν τόση ιστορία στην πλάτη τους, ώστε όταν απογειώνονται δεν ξέρεις αν πρέπει να κοιτάξεις τον γαλάζιο ουρανό από τα φινιστρίνια, να παραγγείλεις σαμπάνια, ή να διαβάσεις πρώτα το μουχλιασμένο και αραχνιασμένο βιβλίο συντήρησης, και τις οδηγίες, που είναι συμπληρωμένες στη… καθαρεύουσα.

Παλιό, ιστορικό, δοξασμένο. Ένα ιπτάμενο μνημείο… που όμως ακόμη πετούσε.

Στο πιλοτήριο, όμως, η ιστορία είχε πάρει μια κάπως διαφορετική τροπή.

Χειριστής ήταν ένας σχετικά νεαρός πιλότος, που έδειχνε ανέμελος, και σίγουρος για τον εαυτό του. 

Ήταν γιος παλιού, έμπειρου, και μπαρουτοκαπνισμένου πιλότου. Και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως π.χ. και στην πολιτική, είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του όχι μόνο το επώνυμο, αλλά και τη θέση του αρχιχειριστή!

Τα βασικά της δουλειάς τα ήξερε περίπου όπως ένας άνθρωπος, που έχει δει δυό τρία επεισόδια μιας ξένης ιατρικής σειράς, και νομίζει πως ξέρει να κάνει εγχείρηση, πλασμαφαιρέσεις, υδροθεραπείες, κλπ.

Θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να πει πως πρόκειται για… κβαντικό πιλότο! Ξέρει να πετάει, αλλά δεν ξέρει… ταυτόχρονα!!!!!!!!!!

Η χώρα πετάει business class! Οι πολίτες ας πάρουν το λεωφορείο…

Οκτώ χρόνια «αριστείας», «επιτελικού κράτους», μεταρρυθμίσεων, ψηφιακών αλμάτων, και μιας κυβέρνησης που, αν πιστέψουμε την ίδια και ένα σημαντικό τμήμα των «πετσωμένων» ΜΜΕ,  έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό… τι λέω; Σε παγκόσμιο θαύμα!

Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα.

Οι Έλληνες δεν έχουν ενημερωθεί.

Γιατί η Ελλάδα μπορεί να «πετάει», αλλά όλο και περισσότεροι πολίτες μοιάζει να ταξιδεύουν στα αμπάρια του αεροπλάνου, στριμωγμένοι ανάμεσα στην ακρίβεια, τα ενοίκια, τους λογαριασμούς, και το κατακόκκινο κόστος της ενέργειας.

Κι αν κάποιος τολμήσει να πει ότι δυσκολεύεται, υπάρχει πάντα μια εύκολη λύση κατά τους κυβερνώντες… ας μην παίρνει το αυτοκίνητο. Ας πάρει το λεωφορείο!

Ας μην ανάβει το καλοριφέρ, κι ας φοράει διπλό μπουφάν μέσα στο σπίτι του…

Αν πάλι διαμαρτύρεται για την ακρίβεια, μάλλον είναι βραδύνους, και δεν έχει αντιληφθεί ότι η οικονομία αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, όπως μας λένε οι διεθνείς οίκοι, που κάποτε τους καταριόμασταν…

Όποιος έχει άκρες επιβιώνει, όποιος έχει συνείδηση πληρώνει…

Για μια ακόμη φορά σύσσωμη η Ελλάδα, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ… πέφτει από τα σύννεφα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο, κάθε φορά που ένας μηχανισμός αποδεικνύεται διάτρητος, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους όπως έπρεπε.

Και κάθε φορά η χώρα φοράει το ίδιο προσωπείο… «Μα πώς έγινε αυτό; Ποιος φταίει; Πού ήταν το κράτος;»

Έλα μου ντε… πού ήταν το κράτος;

Εκεί που βρίσκεται συνήθως. Απόν. Σε βυθιότητα…

Και όταν δεν είναι απόν, είναι συχνά κομματικό, πελατειακό, γραφειοκρατικό, φοβισμένο, ή απλώς ανίκανο να επιβάλει τους κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει.

Αυτή είναι η μεγάλη ελληνική παθογένεια. Όχι ότι δεν υπάρχουν νόμοι, το αντίθετο μάλιστα, αλλά ότι πάρα πολλές φορές ο νόμος εφαρμόζεται αφού γίνει η ζημιά. Και όχι πάντα σε όλους επί ίσοις όροις...

Ποιος το είπε; Ο Αλέξης; E, τότε δεν έχει καμία σημασία…

Επανήλθε δριμύτερος…

Πιο ώριμος από ποτέ, όπως λέει η φίλη μου η Σούλα, βοηθός πιστολάκι, που κάποτε χόρευε μαζί με τις μπουτούδες στο Σύνταγμα, επειδή επιτέλους η χώρα «λευτερώθηκε» από τους «γερμανοί τοκογλύφοι» με τον Αλέξη στο τιμόνι!

Ένας Αλέξη που λατρεύτηκε μετά μανίας… που πήρε 36% μετά από το μαύρο καλοκαίρι του 2015, τότε που η χώρα φλέρταρε με τα συσσίτια του ΟΗΕ!

 

Ένας Αλέξης, Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, που είχε υποσχεθεί πως θα καταργήσει το μνημόνιο, αλλά έφερε ένα άλλο σαφώς πιο σκληρό, και πιο επαχθές (που θα έλεγε κι η ζουρλή, που τότε έπινε νερό στο όνομά του).

Ένας Αλέξης που είχε πει πως θα βαράει τα νταούλια, και θα χορεύει η μαντάμ Μέρκελ, αλλά στο τέλος το μόνο αρκούδι (νηστικό) που χόρεψε στους ρυθμούς των «τοκογλύφων» ήταν ο ίδιος...

Περί υπνωτισμού…

Χρειάστηκε να πεθάνει μέσα σε μαϊμού ιατρείο, του Κολωνακίου παρακαλώ, ένας διάσημος τραγουδιστής, για να μάθουμε (πέφτοντας από τα σύννεφα) πως στη χώρα λειτουργούσαν και λειτουργούν εκατοντάδες δήθεν ιατροί, με τεράστια πελατεία εύπορων συνελλήνων, με τεράστια κέρδη, και με τους ιατρικούς συλλόγους (και το κράτος) να πετάνε αετό…

Και τι μάθαμε όλες αυτές τις προηγούμενες δέκα μέρες, εκτός από το να εμπεδώσουμε τα καψουροτράγουδα του αδικοχαμένου;

Ότι υπάρχουν ανειδίκευτοι γιατροί που δηλώνουν ειδικοί, κάνοντας πλασμαφαιρέσεις, που δηλώνουν Σαμάνοι, ολιστικοί χειρούργοι… που δηλώνουν κβαντικοί οδοντίατροι, παιδίατροι, κλπ, ότι υπάρχουν νυχούδες που κάνουν μπότοξ σε πατάρια, βελονιστές με φτυχία (sic) από ιδιωτικά ΙΕΚ, αισθητικοί που θεραπεύουν τον καρκίνο με δικά τους συμπληρώματα και βιταμίνες, ακόμη και πρώην μπογιατζήδες που υπνωτίζουν «ασθενείς» για να τους λύσουν κάθε πρόβλημα ψυχικής και σωματικής υγείας!

Και έτσι φτάνουμε στον υπνωτισμό, για τον οποίο και τι δεν ακούσαμε όλες αυτές τις ημέρες…

Η Ελλάδα του Μαζώ: Πάνελ, κηδείες, σέλφι, και… τσιφτετέλια!

Ο άδικος χαμός του Μαζωνάκη αποκάλυψε μια σύγκρουση μεταξύ δυο Ελλάδων

Η μια Ελλάδα της απάθειας, της απολιτίκ νεολαίας, της απαίδευτης μάζας, της κοινωνίας εν υπνώσει, και της κυρίαρχης κουλτούρας της νύχτας και των καψουροτράγουδων, εναντίον της άλλης Ελλάδας των θεσμοθετημένων απατεώνων, της ιδιοτελούς κερδοσκοπίας, των διάφορων σκιτζίδων που πουλάνε πανάκριβα φύκια για μεταξωτές κορδέλες, και της κυβερνητικής «αριστείας»…

Και στη μέση τα κανάλια, με τους καλοπληρωμένους κήνσορές τους, που πάντα πέφτουν από τα σύννεφα… και πάντα κατόπιν εορτής!

Υπάρχει δηλαδή ένας θάνατος που συγκλονίζει.

Και υπάρχει μια χώρα που, αντί να συγκλονιστεί, συγκινείται για λίγο, και ύστερα συνεχίζει να αιωρείται πάνω από το κενό…

Κωστής Παλαμάς, Γεώργιος Παπανδρέου, και… Μαζωνάκης!

Υπάρχει ένας πολύ ασφαλής τρόπος να καταλάβεις ότι κάτι είναι «ιστορικό» στην Ελλάδα. Ποιος; Να το αποφασίσουν τα κανάλια.

Δεν χρειάζονται ιστορικοί.
Δεν χρειάζονται αρχεία.
Δεν χρειάζεται καν στοιχειώδης αίσθηση αναλογίας…

Αρκεί ένα ντρόουν, μια κάμερα από ψηλά, και ένας παρουσιαστής- μαϊντανός,  που θα πει με φωνή συντετριμμένου συγγενή Α’ βαθμού: «Αυτές οι εικόνες δεν έχουν προηγούμενο…»

 

Και κάπου εκεί, ο Κωστής Παλαμάς πρέπει να αρχίζει να ανησυχεί.

Διότι το 1943, μέσα στην Κατοχή, η κηδεία του μετατράπηκε σε μαζική αντικατοχική εκδήλωση. Ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, και η παρουσία του είχε πολιτικό και εθνικό περιεχόμενο…

Όταν η δημοκρατία παύει να υπηρετεί τον λαό και την Πολιτεία…

Υπάρχουν ορισμένες πολιτικές έννοιες που στη σύγχρονη εποχή έχουν αποκτήσει σχεδόν χαρακτήρα θρησκευτικού δόγματος. Μία από αυτές είναι η… «δημοκρατία».

Μας λένε λοιπόν, ότι η δημοκρατία είναι από μόνη της καλή, αν όχι ότι καλύτερο υπάρχει, και ότι η πλειοψηφία έχει πάντοτε δίκιο, και ότι όποιος αμφισβητεί την αποτελεσματικότητά της αμφισβητεί ταυτόχρονα την ελευθερία, και άλλα τέτοια πολλά.

Είναι όμως πράγματι έτσι;

Η ιστορία της πολιτικής σκέψης απαντά διαφορετικά. 

 

Ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, που διδάσκονται πρώτοι πρώτοι σε κάθε σχολή πολιτικής επιστήμης, και φιλοσοφίας, σε όλα τα πανεπιστήμια του πλανήτη, είχαν ήδη αντιληφθεί χιλιάδες χρόνια πριν ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος έχει την εξουσία, αλλά κυρίως αν αυτός που την ασκεί γνωρίζει πώς να τη χρησιμοποιήσει...

Ατιμωρησία… συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια!

Μέχρι τώρα πίστευα πως αυτά συμβαίνουν μόνο στη μπανανία μας.

Αναφέρομαι στην πλήρη ατιμωρησία των Ι.Χ. με ξένες πινακίδες, που ειδικά τα καλοκαίρια ξεσαλώνουν στη Θεσσαλονίκη και στη Χαλκιδική.

Όλοι οι Βαλκάνιοι ραλίστες, και άλλοι τόσοι δυστυχείς «πρόσφυγες πολέμου» από την Ουκρανία, πιο παλιά με σαπάκια, και τώρα με σούπερ καρς, που ζουν το όνειρο…

Με όπλο τους τις ξένες πινακίδες, που ακόμη κι αν (αν λέμε) τους γράψει τροχονόμος, από δω παν’ κι άλλοι.

Άντε να τον βρεις για να πληρώσει…

Έλα όμως που το ίδιο πρόβλημα το έχουν και άλλοι.

Ή αλλιώς, συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια.

Π.χ. στην Αγγλία, όπου οι πιο εύπορες γειτονιές του Λονδίνου έρχονται αντιμέτωπες με ένα φαινόμενο που «εισάγεται» το καλοκαίρι και το οποίο αδυνατούν να χαλιναγωγήσουν μέσω των κλήσεων...

AI… έρχεται η «Αποκάλυψη»;

Οι πιο πρόσφατες συζητήσεις στη Silicon Valley, και όχι μόνο,  περί επερχόμενης «αποκάλυψης» λόγω της ΑΙ, δεν προέρχονται από εξωτερικούς παρατηρητές, αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους που κατασκευάζουν αυτά τα συστήματα.

Τρία στελέχη της Anthropic προέβησαν πρόσφατα σε δημόσιες  προειδοποιήσεις ότι τα προηγμένα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν να αφανίσουν την ανθρωπότητα μέσα σε λίγα χρόνια, και όχι σε αιώνες, όπως μεταδίδει το Axios.

Ο ερευνητής Jacob Coxon, ο οποίος παραιτήθηκε από την Anthropic αυτή την εβδομάδα, έγραψε ότι πολλοί από τους δημιουργούς συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης «πιστεύουν ακράδαντα» ότι το έργο τους θα μπορούσε να θέσει τέλος στην ανθρώπινη ζωή «πριν από το τέλος της δεκαετίας», προσθέτοντας ότι τα στελέχη συχνά μετριάζουν τη ρητορική τους στις δημόσιες τοποθετήσεις, ενώ κατ' ιδίαν εκφράζουν φόβους...

Το γέρικο λιοντάρι, και τα δυο φαρμακερά φίδια…

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα δάσος τόσο πυκνό, που ακόμα κι οι κουκουβάγιες χρειάζονταν χάρτη για να βρουν τον δρόμο τους, βασίλευε ένα λιοντάρι που το έλεγαν Άντον.

Στα νιάτα του ήταν θεόρατος, πανύψηλος, δυνατός, και τόσο φοβερός, ώστε όταν χασμουριόταν, οι λαγοί και τα ποντίκια έκαναν τρεις μέρες να ξαναβγούν από τις τρύπες τους.

Μια μέρα, όμως, ένα δηλητηριώδες φίδι εμφανίστηκε στο δάσος. Ένα φίδι με άσχημο παρελθόν, γνωστό για την αφιλία, και την αγνωμοσύνη του.

Ήταν τόσο επικίνδυνο, που τα ζώα έπαψαν να κυκλοφορούν. 

Τα φοβισμένα πουλιά πετούσαν μόνο πάνω από τα δέντρα, οι σκαντζόχοιροι κυκλοφορούσαν με… κράνη, και οι αλεπούδες έκαναν πως δεν είχαν ακούσει τίποτα, κρυμμένες ολημερίς στις φωλιές τους.

Ο Άντον κατάλαβε πως κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι.

Και το έκανε.

Έφαγε το φίδι.

Όχι επειδή πεινούσε. Ήταν χορτάτος…

Το έκανε όμως, για να σώσει το δάσος, και τα ζώα του.

Και εκείνα τον αποθέωσαν...

A Different Age...

 Current Joys

  

Η γενική (και όχι μόνο) αεροπορία της χώρας πετάει… με αυτόματο πιλότο!

Να θες να αγιάσεις, και να μην μπορείς…

Οπότε, άντε ξανά μανά  περιστατικό με νεόπλουτους χάιδες του στυλ «έχω ελικόπτερο, πάμε για μπάνιο»;

Κάποτε, σαν χθες, τότε δηλαδή που δεν υπήρχαν κάμερες στους δρόμους, ούτε κινητά που τραβούν τα πάντα και τους πάντες, είχαμε μια υπέροχη αίσθηση ασφάλειας.

Σπάνια βλέπαμε αυτοκινητιστικά ατυχήματα, και σχεδόν ποτέ αεροπορικά δυστυχήματα, ή σοβαρά (και φαιδρά) συμβάντα με ελικόπτερα.

Ήμασταν, βλέπετε, μια χώρα όπου όλα λειτουργούσαν άψογα. Απλώς δεν υπήρχε κανείς να τα βιντεοσκοπήσει…

Σήμερα, όμως, η τεχνολογία μάς χάλασε την ησυχία.

Και παραφράζοντας τον Τζίμη Πανούση… κάμερες, κάμερες παντού!

Κινητά λοιπόν σε κάθε χέρι, και τα «σόσιαλ μύδια» σε διαρκή επιφυλακή. Κι έτσι μαθαίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει, σε χρόνο ντε τε.

Όχι επειδή ξαφνικά έγιναν όλα χειρότερα, αλλά επειδή πλέον υπάρχει το reel, και το… replay...

Never Become Emotionally Attached ...

 The Brian Jonestown Massacre

Κι αν χάσει τον πόλεμο η Αμερική;

Τα προηγούμενα χρόνια ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν «ειρηνιστής» και λάβρος κατά των Αμερικανών προέδρων που κατά καιρούς ενέπλεκαν τη χώρα τους σε μακρινούς πολέμους, και ορκίζονταν πως ο ίδιος δεν θα το κάνει ποτέ. Μέχρι που εξελέγη για δεύτερη φορά, και άρχισαν τα όργανα…

Από τη μέρα της έναρξης του πολέμου κατά του Ιράν οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν πάνω από 8.000 πυραυλικές επιθέσεις εναντίον του, χώρια εκείνες του Ισραήλ, και κατέστρεψαν περίπου 150 ιρανικά σκάφη διαφόρων τύπων.

Παρ’ όλα αυτά, και παρά τον αρχικό ενθουσιασμό του, τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς για τον Αμερικανό πρόεδρο. Εξ ου και οι «παρακλήσεις» για βοήθεια προς τους «απρόθυμους» Ευρωπαίους προκειμένου να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ.

Τώρα, ο Τραμπ σκέφτεται ακόμη και να στείλει πεζοναύτες στο έδαφος, να καταλάβουν νησιά, αν και αυτό θα προκαλούσε σφοδρές αντιδράσεις εκ μέρους των Αμερικανών πολιτών, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήδη διαφωνούν με την σύρραξη, και το μόνο που βλέπουν είναι η αυξανόμενη τιμή στις αντλίες, σε μια χώρα όπου λόγω αποστάσεων κλπ. χωρίς όχημα είσαι «κλινικά νεκρός»...

Ο Λαλάκης, που θα μπορούσε να ήταν πρωθυπουργός…

Μια ακόμη φανταστική ιστορία για μια φανταστική χώρα. 

Σε μια φανταστική βαλκανική χώρα, τη Γρεκία που λέγαμε, η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι τόσο επάγγελμα, ή λειτούργημα, όσο… κληρονομικό δικαίωμα.

Και γι’ αυτό υπήρχε και υπάρχει μια οικογένεια-δυναστεία, μέλη της οποίας διετέλεσαν πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, ακόμη και πρόεδροι της δημοκρατίας.

Ο Λαλάκης λοιπόν γεννήθηκε μέσα σε αυτή την οικογένεια, από την οποία κληρονόμησε τα πάντα εκτός από την απαραίτητη πνευματική επάρκεια. Με λίγα λόγια ήταν λίγο… λειψός. Από μικρό όμως τον προετοίμαζαν για μεγαλεία...

 

Δάσκαλοι και καθηγητές του έκαναν ειδικά φροντιστήρια, και διόρθωναν τα γραπτά του, ενώ έμμισθοι φιλόλογοι έγραφαν τις εκθέσεις του, για τις οποίες δέχονταν επαίνους στο σχολείο.

Στο κόμμα, που ίδρυσε θείος του, και στο οποίο γράφτηκε από μικρός, ακόμη και παλαίμαχοι διάσημοι πολιτικοί γελούσαν με την καρδιά τους στα δήθεν αστεία του, ενώ τον χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό όταν έπαιρνε το λόγο σε κάποιο συνέδριο ή σε κάποια κομματική εκδήλωση.

Το μέλλον, όπως όλα έδειχναν, ήταν δικό του...

Η περιπέτεια της Λίλας στο… Ντουμπάι!

Πως τα φέρνει η μοίρα αν έχεις άστρο…

Έτσι, τη μέρα που στη χώρα πραγματοποιήθηκαν μεγαλειώδεις και πολυπληθείς συγκεντρώσεις πολιτών που διαμαρτύρονταν για το σκάνδαλο της κυβερνητικής συγκάλυψης μιας σιδηροδρομικής τραγωδίας, που δολοφόνησε 57 αθώες ψυχές, και που οφείλονταν στην ανεπάρκεια ενός συγκεκριμένου υπουργού και πολλών άλλων «παραγόντων», η τύχη το έφερε οι ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν, και έτσι η όλη ενημέρωση να εστιάσει στον νέο «παγκόσμιο» πόλεμο που ξέσπασε, και όχι στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Με τον Κυριάκο (και τον Κ.Κ. του Αχ.) να ξεφυσάνε ανακουφισμένοι.

Μέσα όμως από την σκληρή πραγματικότητα ενίοτε ξεφυτρώνουν μέσα από μικρές ανεπαίσθητες χαραμάδες και κάποιες τριτεύουσες ιστορίες, που προκαλούν… θυμηδία.

Ακολουθεί μια τέτοια…

 

Η Λίλα ζούσε την τέλεια ζωή, μέσα από τα διάφορα «φίλτρα» που η ίδια της είχε βάλει.

Στα 23 της αιωρούνταν, βλέποντας τον κόσμο μέσα από ροζ γυαλιά. Ήταν αυτό που λέμε «ινφλουένσερ», μιά μαέστρος δηλαδή στον χειρισμό των σόσιαλ μίντια, με τα διάφορα προφίλ της να είναι ένα συνονθύλευμα παστέλ εικόνων, ελαφρών στιγμιότυπων, ανούσιων πληροφοριών συνοδευόμενων από  σέλφις,  και κυρίως πληρωμένων διαφημίσεων για προϊόντα εταιριών οι οποίες το μόνο που ζητούσαν ήταν ένα προκλητικό ντύσιμο, ένα σφιχτό κορμί, duck face χείλη, και το περίφημο σύνθημα «Γουάου, περνάμε υπέροχα»...

Με αεροπλάνα και με τρένα, και με τους φίλους τους παλιούς… (και ανερυθρίαστους).

Με αφορμή το πρόσφατο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, ξαναθυμηθήκαμε τα Τέμπη.

Μόνο που οι Ισπανοί ούτε έσπευσαν να μπαζώσουν τον χώρο, ούτε έστησαν σε χρόνο ντε τε επικοινωνιακά σόου, ούτε είδαμε καμιά πυρόσφαιρα να φωτίζει τον ουρανό.

 

Το μόνο κοινό σημείο των δυο δυστυχημάτων, πέραν των πολλών αθώων νεκρών,  είναι πρώτον ότι τα τρένα και εκεί ανήκουν σε ιταλική εταιρία που τα λειτουργεί, και δεύτερον ότι και οι Ισπανοί μηχανοδηγοί είχαν προειδοποιήσει προ πολλού για τους κινδύνους της συγκεκριμένης περιοχής (ράγες) που συγκρούστηκαν τα τρένα...