Η κυβέρνηση των «αρίστων» δεν τραβάει, τι να λέμε;
Και όχι μόνο δεν τραβάει, αλλά έχει βυθιστεί στα σκάνδαλα, τη διαφθορά, την αλαζονεία, και την ανυποληψία.
Κι αυτό είναι φυσικό μιας και κλείνει 8 χρόνια στην εξουσία, οπότε αισθάνεται παντοδύναμη, και δεν χρειάζεται να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, αφού και η αντιπολίτευση (παραφράζοντας τον Φλωρίδη) είναι για τα μπάζα.
Άρα ποιος θα την κουνήσει; Ποιος θα τη στείλει μακριά από το Μαξίμου;
Η μόνη ελπίδα για μένα τον ποταπό είναι το ενδεχόμενο ενός κόμματος Σαμαρά, το οποίο αναμένεται εναγωνίως, ιδίως από τους ενοίκους του Μαξίμου, για διαφορετικούς λόγους…
Ενός Σαμαρά, που απέδειξε τη στόφα του στη πιο δύσκολη περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας, τότε που έσωσε (κυριολεκτικά) τη χώρα.
Έλα όμως που και αυτός είναι πολιτικός, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.
Και το λέω διότι τελευταία ακούω και διαβάζω φήμες πως στο υπό κατασκευή κόμμα ενδέχεται να ενταχθεί και ο Κ.Κ. του Αχιλλέως, ο επονομαζόμενος και «σπινθηροβόλος»!
Ο οποίος διατηρεί, λένε, άριστες σχέσεις με τον Σαμαρά!
Στη μπανανία μας οι μεταγραφές των πολιτικάντηδων από κόμμα σε κόμμα είναι πιο συχνές κι από εκείνες του ποδοσφαίρου…
Πάντα υπάρχουν πολιτικές μετακινήσεις που περνούν σχεδόν απαρατήρητες. Και πάντα υπάρχουν κι εκείνες που, ακόμη κι αν παραμένουν στο επίπεδο της φημολογίας, λένε πολλά για το πολιτικό εγχείρημα που τις φιλοξενεί.
Η περίπτωση του «σπινθηροβόλου» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Ακόμη θυμάμαι τότε που το ’19, ανέλαβε το υπουργείο Μεταφορών (λόγω ονόματος και μόνο), μιλώντας για τα οράματα που είχε, όπως ιπτάμενα ταξί, και ιπτάμενα τρένα υδρογόνου, ηλεκτρικά λεωφορεία, αυτόματα ταξί χωρίς οδηγό, υπερηχητικά αεροπλάνα, ηλεκτρικά υδροπλάνα, μαγνητικά μετρό, και άλλα τέτοια πολλά, με το χειροκρότημα να πέφτει σαν χαλάζι.
Ο μπαμπάς του, πρώην υπουργός και αυτός, έλαμπε από περηφάνια ακούγοντας τον κανακάρη του, ενώ τα ΜΜΕ τον αποκαλούσαν «οραματιστή», «εκσυγχρονιστή», και… «νέο Εθνάρχη»!
Όσα ΜΜΕ δεν συμμερίζονταν το όραμά του, χαρακτηρίζονταν «αντιδραστικά», και τους κόβονταν οι κρατικές διαφημίσεις… κλασικά.
Ήταν δηλαδή ο λεγάμενος ένα σημαντικό πουλέν του έτερου γόνου, του ανέμελου!
Λίγο αργότερα, και εν μέσω λοκντάουν λόγω κορονοϊού, ο εν λόγω εν δυνάμει «Εθνάρχης» κατάργησε με νόμο τους κρατικούς ελέγχους στα 50 περίπου αεροδρόμια, ελικοδρόμια, και πεδία προσγείωσης της χώρας, κρατικά, και ιδιωτικά.
Έκτοτε πετάμε (ως επιβάτες) με δική μας ευθύνη… μέχρι να γίνει το κακό, και να ξαναπέσουν απαξάπαντες από τα σύννεφα.
Μάλιστα, απαντώντας τότε σε ερώτηση βουλευτή για το ποιος θα ελέγχει τα αεροδρόμια, απάντησε με στόμφο «μα καλά, δεν έχετε ακούσει για τα ραντάρ;»… μιλάμε για τσακμάκι, όχι αστεία…
Ο Κ.Κ. του Αχ. λοιπόν, παρέμεινε στο υπουργείο από τον Ιούλιο του 2019 έως την 1η Μαρτίου 2023, οπότε και παραιτήθηκε λίγο μετά το δυστύχημα-έγκλημα των Τεμπών, και αφού είχε ξαναπεί (λίγο πριν το δυστύχημα), πάλι στη βουλή, και πάλι με στόμφο, πως «όποιος αμφισβητεί την ασφάλεια των τρένων θα πρέπει να ντρέπεται»…
Παραιτήθηκε λοιπόν, χωρίς βέβαια να προκάμει να μας φέρει τα ιπτάμενα τρένα υδρογόνου, και όλα όσα υπόσχονταν.
Τον φάγανε μάλλον τα ξένα και ντόπια συμφέροντα, όπως λέει ο φίλος μου ο Λέλος, από τας Σέρρας, πρώην μετακλητός στον τότε υπουργό, και νυν «υπεύθυνος» στο ΦΛΑΪΟΒΕΡ της ερωτικής συμπρωτεύουσας…
Έκτοτε, το όνομά του Κ.Κ. του Αχ. έχει συνδεθεί πολιτικά με μία από τις πιο βαριές τραγωδίες της σύγχρονης Ελλάδος, άσχετα αν ο ίδιος δεν «έπαθε» τίποτα, εν αντιθέσει π.χ. με τον Τριαντόπουλο, και άλλους πολλούς, που δικάζονται, ή παραπέμπονται σε ειδικά δικαστήρια (να ‘χαμε να λέγαμε δηλαδή).
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν χρειάζεται κανείς να καταφύγει σε υπερβολές, ή σε πολιτικές καταδίκες, για να αντιληφθεί το βάρος της όλης υπόθεσης.
Η ίδια η βουλή έχει εξετάσει ειδικά την ενδεχόμενη τέλεση από τον εν λόγω Καραμανλή του αδικήματος της παράβασης καθήκοντος σε σχέση με την περίοδο πριν από τα Τέμπη. Το τι ακριβώς προκύπτει ποινικά είναι ζήτημα θεσμικής και δικαστικής κρίσης. Πολιτικά, όμως, η εικόνα είναι αναμφισβήτητα βαριά…
Κι όμως, όπως γράφω παραπάνω, σήμερα κυκλοφορούν σενάρια που τον φέρνουν κοντά στο υπό διαμόρφωση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά!!!!!
Για να είμαι ακριβής, δεν υπάρχει, τουλάχιστον από τις διαθέσιμες δημόσιες πληροφορίες, επιβεβαιωμένη ανακοίνωση ότι ο «νέος Εθνάρχης» θα ενταχθεί στο νέο κόμμα. Απλά φήμες σε παρέες, σε συζητήσεις, σε ΜΜΕ, σε σάιτς, και γενικά σε αναρτήσεις γνωριζόντων στα σόσιαλ μύδια.
Υπάρχει όντως πραγματική και έντονη κινητικότητα γύρω από το εγχείρημα Σαμαρά.
Ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι έχει λάβει τις αποφάσεις του για το νέο κόμμα, για το οποίο δικαίως είναι αισιόδοξος, ενώ τον Σεπτέμβριο διάφορα δημοσιεύματα έκαναν λόγο για προχωρημένη οργανωτική προετοιμασία, οριστική εύρεση στέγης, επιλογή ονόματος, ακόμη και σχεδιασμό, ή και συμπλήρωση των ψηφοδελτίων.
Άρα, αν τελικά οι φήμες επιβεβαιωθούν, και το όνομα του Κ.Κ. του Αχιλλέως εμφανιστεί στα ψηφοδέλτια, το ερώτημα δεν θα είναι απλώς «ποιος πήγε πού»;
Το ερώτημα θα είναι τι ακριβώς θέλει να εκφράσει αυτό το κόμμα!
Γιατί ένα νέο πολιτικό εγχείρημα, που υποτίθεται ότι θέλει να πείσει την κοινωνία πως κομίζει κάτι διαφορετικό, δύσκολα μπορεί να εμφανίζεται ως «νέα αρχή», όταν στελεχώνεται με πρόσωπα που κουβαλούν τόσο ισχυρό αρνητικό πολιτικό φορτίο από το πολύ πρόσφατο παρελθόν.
Και εδώ υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση…
Αν κάποιος έχει κριθεί πολιτικά τόσο φθαρμένος και τόσο ανεπαρκής, ώστε να μην μπορεί να αποτελέσει καν επιλογή για την ήδη πολλαπλά φθαρμένη Νέα Δημοκρατία, παρ’ όλο το «βαρύ» επώνυμό του, τότε η μεταγραφή του σε ένα καινούργιο κόμμα, που μάλιστα φέρνει την ελπίδα, δεν εξαφανίζει τη φθορά.
Απλώς η ανεπάρκεια αλλάζει διεύθυνση… με τον ίδιο να συνεχίζει ανερυθρίαστα να «μας σώζει» από άλλο μετερίζι, σαν να μη τρέχει τίποτα!
Το καινούργιο κόμμα δεν γίνεται καινούργιο επειδή αλλάζει λογότυπο, γραφεία, και ψηφοδέλτια.
Δεν γίνεται καινούργιο επειδή κάποιοι παλιοί πολιτικάντηδες αλλάζουν στρατόπεδο.
Και ασφαλώς δεν γίνεται καινούργιο επειδή ένα ανυπόληπτο πολιτικά πρόσωπο, που έχει ταυτιστεί με μία από τις πιο τραυματικές υποθέσεις της σύγχρονης πολιτικής ζωής μετακινείται από τη μία κομματική στέγη στην άλλη.
Αντίθετα, μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι πρόκειται απλώς για μια ακόμη γρηγοράδα προς άγραν ψήφων, και πάμε κι όπου μας βγάλει…
Και τότε η λέξη «νέο» αρχίζει να χάνει το νόημά της.
Ο Σαμαράς φαίνεται να επιχειρεί να προσεγγίσει τμήματα της παλιάς λαϊκής, πατριωτικής, κεντροδεξιάς, και απογοητευμένα στελέχη με αναφορές στη Νέα Δημοκρατία, και την παράταξη γενικά, που αυτή εκπροσωπεί, ή μάλλον εκπροσωπούσε μέχρι ο Κυριάκος να την κάνει ένα αναξιόπιστο «σημιτικό Ποτάμι»…
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν ένα νέο κόμμα μπορεί να αξιοποιήσει στελέχη από τον χώρο της Ν.Δ. Φυσικά και μπορεί.
Το ερώτημα είναι ποια στελέχη επιλέγει, και τι συμβολίζει η επιλογή τους.
Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην πολιτική διεύρυνση, και στην πολιτική ανακύκλωση απορριμμάτων.
Και αν τελικά ο Κ.Κ. του Αχιλλέως αποτελέσει μέρος αυτού του νέου εγχειρήματος, η κοινωνία δικαιούται να αναρωτηθεί για το πού ακριβώς βρίσκεται η νέα σελίδα;
Στα πρόσωπα;
Στις πρακτικές;
Στην πολιτική κουλτούρα;
Ή απλώς στο χρώμα του ψηφοδελτίου;
Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί σε ένα νέο κόμμα, που αποτελεί ελπίδα για πάρα πολλούς Έλληνες, είναι να εμφανιστεί από την πρώτη ημέρα ως καταφύγιο αποτυχημένων πολιτικάντηδων, που αναζητούν νέα κομματική στέγη επειδή η παλιά έγινε δυσβάσταχτη, και τους έδιωξε…
Τότε δεν θα μιλάμε για πολιτική ανανέωση.
Θα μιλάμε για πολιτική επιβίωση. Για μια από τα ίδια δηλαδή…
Και αυτή είναι μια πολύ διαφορετική υπόθεση, οπότε συγνώμη… δεν θα πάρω, όσο κι αν πιστεύω στον ψηλό από την Καλαμάτα!
Strange Attractor
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου