Ο ανεπαρκής γόνος, η καταιγίδα, και ο ψηλός που ήξερε να πετάει αεροπλάνα…

Ήταν ένα από εκείνα τα αεροπλάνα που έχουν τόση ιστορία στην πλάτη τους, ώστε όταν απογειώνονται δεν ξέρεις αν πρέπει να κοιτάξεις τον γαλάζιο ουρανό από τα φινιστρίνια, να παραγγείλεις σαμπάνια, ή να διαβάσεις πρώτα το μουχλιασμένο και αραχνιασμένο βιβλίο συντήρησης, και τις οδηγίες, που είναι συμπληρωμένες στη… καθαρεύουσα.

Παλιό, ιστορικό, δοξασμένο. Ένα ιπτάμενο μνημείο… που όμως ακόμη πετούσε.

Στο πιλοτήριο, όμως, η ιστορία είχε πάρει μια κάπως διαφορετική τροπή.

Χειριστής ήταν ένας σχετικά νεαρός πιλότος, που έδειχνε ανέμελος, και σίγουρος για τον εαυτό του. 

Ήταν γιος παλιού, έμπειρου, και μπαρουτοκαπνισμένου πιλότου. Και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως π.χ. και στην πολιτική, είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του όχι μόνο το επώνυμο, αλλά και τη θέση του αρχιχειριστή!

Τα βασικά της δουλειάς τα ήξερε περίπου όπως ένας άνθρωπος, που έχει δει δυό τρία επεισόδια μιας ξένης ιατρικής σειράς, και νομίζει πως ξέρει να κάνει εγχείρηση, πλασμαφαιρέσεις, υδροθεραπείες, κλπ.

Θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να πει πως πρόκειται για… κβαντικό πιλότο! Ξέρει να πετάει, αλλά δεν ξέρει… ταυτόχρονα!!!!!!!!!!

Εκεί όμως που πραγματικά «πετούσε», ήταν στην εικόνα που πουλούσε, καθώς όχι μόνο  είχε ειδικευτεί στην επικοινωνία, αλλά τον στήριζε και ολόκληρη επικοινωνιακή ομάδα από την Αμερική, που βεβαίως δεν την πλήρωνε ο ίδιος, αλλά η εταιρία που εκμεταλλεύονταν το αεροπλάνο. Μιλούσε ωραία. Πολύ ωραία…

Και αν εξαιρέσουμε τα διάφορα τικ του, και τα συνήθως γουρλωμένα μάτια του, ήταν γυμνασμένος, ήξερε εγγλέζικα, και είχε άποψη για τα πάντα, θερμό χαμόγελο για όλους, και εκείνη την ακατανίκητη αυτοπεποίθηση ανθρώπου που δεν έχει χρειαστεί ποτέ να αποδείξει στην πράξη όσα διακηρύσσει, μιας και τα βρήκε όλα έτοιμα, και παιδιόθεν έτρωγε με χρυσά κουτάλια, προορισμένος να γίνει κυβερνήτης αεροσκαφών.

Και μετά ήρθε η καταιγίδα…

Όχι μια ψιλή βροχούλα για να χρειαστούν οι υαλοκαθαριστήρες…

Καταιγίδα από εκείνες που ο ουρανός μαυρίζει, και μπουμπουνίζει,  ο ορίζοντας χάνεται, και το αεροπλάνο μας θυμίζει ότι είναι απλά ένα μεταλλικό κουτί που δεν έχει κανέναν λόγο να βρίσκεται εκεί πάνω.

Έτσι, το εν λόγω  αεροσκάφος μπήκε σε σφοδρές αναταράξεις.

Τρέμουλο.

Βουτιά.

Ξανά άνοδος.

Και πάλι βουτιά…

Οι επιβάτες άρχισαν να προσεύχονται σε όλες τις γνωστές και άγνωστες γλώσσες. Μερικοί αγκάλιαζαν τα παιδιά τους, και τους διπλανούς τους, ενώ άλλοι κρατούσαν τα μωρά τους σαν να μπορούσαν να τα προστατεύσουν από τη βαρύτητα με μια… αγκαλιά.

Ακόμη και οι έμπειρες αεροσυνοδοί έκλαιγαν σαν μωρά παιδιά, την ώρα που οι χειραποσκευές από τα ντουλάπια έπεφταν στα κεφάλια των επιβατών…

Κόλαση!

Και ο άνθρωπος στο πιλοτήριο;

Έκλαιγε…

Όχι μεταφορικά… έκλαιγε κανονικά, σκυμμένος πάνω από το χειριστήριο, με τις μανέτες ανεξέλεγκτες, και με το αεροσκάφος να κατεβαίνει με ορμή προς εκείνο το σημείο του ορίζοντα όπου τελειώνουν οι δημόσιες σχέσεις και αρχίζει η… φυσική.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η ιστορία, το σύμπαν, ο Θεός, το κάρμα… ποιος ξέρει,  αποφάσισε να βάλει στο αεροσκάφος έναν άνθρωπο που ήξερε τη δουλειά.

Ανάμεσα στους επιβάτες βρισκόταν ένας παλιός, έμπειρος, πανύψηλος  πιλότος.

Ένας από εκείνους τους παλιομοδίτες τύπους, που δεν χρειάζονται πέντε κάμερες, δέκα συνεντεύξεις, και δεκαπέντε επικοινωνιολόγους για να πείσουν τον κόσμο ότι ξέρουν να πιλοτάρουν.

Είχε μάλιστα σώσει στο πρόσφατο παρελθόν, πριν συνταξιοδοτηθεί, το ίδιο αεροσκάφος από μια πολύ πιο δύσκολη κατάσταση…

Σηκώθηκε.

Προχώρησε προς το πιλοτήριο.

Άνοιξε την πόρτα.

Κοίταξε τον έντρομο πιλότο, που έτρεμε σαν κουτσουμούρα…

Δεν χρειάστηκε διάλεξη. Δεν χρειάστηκε τριμελής επιτροπή. Δεν χρειάστηκε επικοινωνιακή στρατηγική…

Απλά του είπε «σήκω, και πάνε να κλάψεις κάπου αλλού»!

Και ανέλαβε τα πηδάλια.

Οι κινήσεις του ήταν χειρουργικές.

Έλεγχος.

Διόρθωση.

Αντιστάθμιση.

Νέα διόρθωση…

Το αεροσκάφος έπαψε σιγά-σιγά να συμπεριφέρεται σαν φύλλο στον άνεμο, και άρχισε ξανά να υπακούει στην αεροδυναμική.

Η καταιγίδα συνέχιζε με την ίδια ένταση. Οι αναταράξεις το ίδιο. Ο κίνδυνος παρέμενε πραγματικός…

Αλλά τώρα στο πιλοτήριο υπήρχε κάποιος που ήξερε τι έκανε.

Και τελικά, το αεροσκάφος προσγειώθηκε, με ασφάλεια.

Οι τροχοί ακούμπησαν στον διάδρομο.

Σιωπή… ένα δευτερόλεπτο.

Και μετά χειροκρότημα.

Όχι από ευγένεια, αλλά εκείνο το αυθόρμητο χειροκρότημα, που βγαίνει όταν κάποιος μόλις σε έβγαλε από μια κατάσταση στην οποία είχες αρχίσει να αποχαιρετάς τη ζωή σου, και να στέλνεις sms στη μαμά σου!

Οι επιβάτες αγκαλιάζονταν, έκλαιγαν από ανακούφιση, και κοιτούσαν τον ψηλό που είχε κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει.

Ο άλλος, ο γόνος, είχε ήδη εξαφανιστεί… μεταμφιεσμένος, λένε, σε εργάτη… βαλιτσά!

Και σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες  πληροφορίες, και απόρρητες εκθέσεις ξένων πρεσβειών, κατευθύνθηκε με τους προσωπικούς του κολαούζους και φωτογράφους προς μία από τις επαύλεις του, εκείνη στη Γενεύη.

Εκεί όπου οι καταιγίδες είναι σπανιότερες, και τα χειριστήρια χρησιμεύουν μόνο για να παίζει κανείς τον πιλότο στο… Playstation 5!

Και κάπου εκεί βρίσκεται και το πραγματικό μάθημα της εν λόγω ιστορίας.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που κληρονομούν ένα όνομα, και νομίζουν ότι κληρονόμησαν και την ικανότητα…

Άλλοι κληρονομούν μια θέση, και πιστεύουν ότι μαζί της κληρονόμησαν και την επάρκεια.

Και υπάρχουν και εκείνοι που, αν και αυτοδημιούργητοι, όταν έρθει η καταιγίδα, όταν έρθει η δύσκολη η ώρα, δεν χρειάζεται να πουν τίποτα.

Απλά μπαίνουν στο πιλοτήριο, απομακρύνουν τον ανεπαρκή γόνο, και πετούν το αεροπλάνο... 

Strange Attractor