Ή αλλιώς: Η χώρα πάει κατά διαόλου, αλλά οι δείκτες ευημερούν!
Επτά χρόνια «υπαρκτού μητσοτακισμού», και η χώρα έχει καταφέρει ένα πραγματικό οικονομικό και πολιτικό θαύμα… να αισθάνεται ο πολίτης ότι ζει σε σύγχρονη χώρα σε πλήρη ανάπτυξη, αρκεί όμως να μην πληρώνει λογαριασμούς, να μην ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ, να μην ψάχνει σπίτι, να μην αρρωσταίνει, να μην ταξιδεύει και, ει δυνατόν, να μη παρακολουθεί τις ειδήσεις.
Γιατί η χώρα προοδεύει, και όλα είναι ζάχαρη! Το λένε οι κυβερνώντες, οι άριστοι δηλαδή, το επιβεβαιώνουν τα αδέκαστα τηλεοπτικά παράθυρα, και το σφραγίζουν οι πάντα αξιόπιστες δημοσκοπήσεις.
Αν, πάλι, η καθημερινότητα διαφωνεί, τόσο το χειρότερο για την καθημερινότητα, που μάλλον είναι προσκείμενη σε τίποτα… τροτσκιστές σαμποτέρ της προόδου.
Στο πεδίο της διαφάνειας, η επικαιρότητα μοιάζει με κινέζικο πολυκατάστημα, που τα έχει όλα. Κυρίως σκάνδαλα…
Π.χ. υποθέσεις που αφορούν σε κυκλώματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων, καυτά ερωτήματα για τη διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών, και καταγγελίες περί συγκάλυψης, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις περίφημες βαρβάτα επιδοτούμενες μπανανοφυτείες στις απάτητες κορφές του… Ολύμπου, αποκαλύψεις για δήθεν ιατρεία και κβαντικές κλινικές, υποθέσεις διαφθοράς μεγαλόσχημων παραγόντων στον αθλητισμό, και δη στο «εθνικό» μας άθλημα, ζητήματα αισχρής φοροδιαφυγής διάσημων αλυσίδων εστίασης, και επιδοτήσεις αλιείας σε… κυβερνητικό βουλευτή, φαρμακοποιό!!!!!!
Σε μια χώρα όπου ο απλός πολίτης χρειάζεται τρία πιστοποιητικά, δύο υπεύθυνες δηλώσεις, και την ευλογία του… Αγίου Πρωτοκόλλου για να πάρει ένα επίδομα, αν βέβαια είναι χαμηλού εισοδήματος, και αυτό τελικά το παίρνει, αν το πάρει, του… Αγίου Φούφουτου ανήμερα. Με τους άριστους του επιτελικού κράτους, να πετάνε αετό…
Κι αν κουραστήκατε από τα σκάνδαλα, περάστε στην πραγματική οικονομία. Εκεί όπου το καλάθι του σούπερ μάρκετ έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά επενδυτικού χαρτοφυλακίου υψηλού ρίσκου.
Βάζεις μέσα λάδι, τυρί, κρέας, και φρούτα, και βγαίνεις με την αίσθηση ότι μόλις αγόρασες μετοχές… πολυεθνικής.
Στα καύσιμα, κάθε επίσκεψη στο πρατήριο συνοδεύεται από θλίψη, και μοιάζει με μνημόσυνο, ή με τελετή αποχαιρετισμού ενός σημαντικού μέρους του μισθού σου.
Στα δε ενοίκια, η στεγαστική κρίση έχει μετατρέψει το δικαίωμα σε κατοικία σε διαγωνισμό αντοχής τύπου Iron Man.
Για να νοικιάσεις ένα αξιοπρεπές σπίτι, χρειάζεσαι εισόδημα τουλάχιστον δύο ανθρώπων, εγγυήσεις τριών, και ψυχραιμία μοναχού Σαολίν στο… Θιβέτ.
Τόση ψυχραιμία φερ’ ειπείν, που έχει μόνο ο ανέμελος γόνος που μας κυβερνά, μιας και δεν ζει στο νοίκι, όντας ιδιοκτήτης πάνω από 40 ακινήτων, και όντας… μισθωτός!!!!!! Απίστευτο; Και όμως…
Ο πληθωρισμός βέβαια, μπορεί κάποτε να επιβραδυνθεί. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι τιμές θα επιστρέψουν εκεί όπου ήταν. Κάθε άλλο. Το έχουμε ξαναδεί το έργο πάμπολλες φορές. Οι Χούθι άλλωστε καραδοκούν… έτσι μας λένε οι άριστοι.
Η ακρίβεια παραμένει, ο μισθός εξαφανίζεται πριν τελειώσει ο μήνας, και η κυβέρνηση μάς μιλάει για ανάπτυξη, και δείκτες. Μπλα μπλα μπλα…
Προφανώς αναπτύσσονται οι τιμές, γιατί οι μισθοί δεν δείχνουν την ίδια προθυμία.
Στη δημόσια υγεία, οι πολίτες μαθαίνουν να είναι υπομονετικοί, δημιουργικοί και, αν γίνεται, απολύτως υγιείς.
Γιατί το να αρρωστήσεις χωρίς οικονομικό απόθεμα και γνωριμίες, μπορεί να εξελιχθεί σε άθλημα υψηλού κινδύνου.
Η εγκληματικότητα προκαλεί συνεχή ανασφάλεια, ειδικά όταν σχεδόν κάθε κακοποιός που συλλαμβάνεται αφήνεται ελεύθερος εντός ωρών…
Η λαθρομετανάστευση συνεχίζεται αμείωτη, άσχετα αν οι αριθμοί των «παράτυπων» μειώνονται, μιας και νομιμοποιούνται άπαντες… και τέλος η «περήφανη» εξωτερική μας πολιτική γεννά συνεχή ερωτήματα διπλωματικής ανεπάρκειας, και εθνικής… μειοδοσίας!
Εν ολίγοις, ΚΕΡΔΑΜΕ παντού!
Και μετά έρχονται οι υποδομές…
Οι εθνικές οδοί είναι ιδιωτικές, με τα διόδια ακριβότερα και από την 100αρα βενζίνη, τα λιμάνια μας βρίσκονται υπό κινεζικό έλεγχο, οι σιδηρόδρομοι υπό ιταλικό, τα 14 μεγαλύτερα αεροδρόμια υπό γερμανική διαχείριση (έρχεται και το 15ο στην Κρήτη οσονούπω), εκείνο της Αθήνας από παλιά ιδιωτικό, και οι αερομεταφορές εσωτερικού αφήνουν συχνά τον επιβάτη να αναρωτιέται αν αγοράζει εισιτήριο, ή μερίδιο σε ιδιωτικό τζετ, μιας και δεν υπάρχει ανταγωνισμός, παρά ένα ιδιότυπο μονοπώλιο από δυο κρητικές (τυχαίο;) αεροπορικές εταιρίες.
Ναι, αλλά έχουμε μπόλικες επιλογές.
Ο καταναλωτής είναι ελεύθερος να επιλέξει ανάμεσα σε πολλές (πανάκριβες) λύσεις.
Πως το έλεγε ο Μαρκούζε; Το δικαίωμα που έχουν οι δούλοι να επιλέγουν αφεντικό δεν σημαίνει ότι παύουν να είναι δούλοι…
Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, το κεντρικό σύνθημα κυβέρνησης και χειροκροτητών παραμένει το ίδιο… σταθερότητα, ανάπτυξη, ευημερία!
Σταθερότητα όμως για ποιον; Για τον εργαζόμενο που μετράει κέρματα πριν από το ταμείο;
Για τον νέο που δεν μπορεί να νοικιάσει ούτε ημιυπόγειο;
Για την οικογένεια που περιμένει μήνες για ραντεβού σε δημόσιο νοσοκομείο;
Ή για όσους έχουν την οικονομική άνεση να παρακολουθούν την κρίση από απόσταση ασφαλείας; Χμ;
Επτά χρόνια είναι αρκετός χρόνος ώστε να κριθούν οι προτεραιότητες, οι δεσμεύσεις και τα αποτελέσματα. Και η ευθύνη μιας κυβέρνησης είναι να απαντά στα προβλήματα, όχι να αλλάζει το λεξιλόγιο με το οποίο τα περιγράφει, ούτε να επαίρεται για την δυσωδία που επικρατεί.
Όσο για τα μέσα ενημέρωσης και τις δημοσκοπήσεις, ας κάνουν επιτέλους τη δουλειά τους.
Τα ΜΜΕ οφείλουν να ελέγχουν την εξουσία, όχι να τη γλείφουν (με το αζημίωτο), και οι δημοσκοπήσεις να αποτυπώνουν, με τις μεθόδους και τους περιορισμούς τους, τις πραγματικές διαθέσεις της κοινωνίας, και όχι αυτές που επιθυμούν εκείνοι που τις παραγγέλνουν.
Κανένα τηλεοπτικό πάνελ δεν μπορεί να μετατρέψει έναν απλήρωτο λογαριασμό σε ευημερία, ούτε κανένα ποσοστό δημοφιλίας του Κυριάκου να γεμίσει ένα άδειο ψυγείο.
Αν λοιπόν όλα πηγαίνουν τόσο καλά, γιατί τόσοι πολίτες αισθάνονται ότι πηγαίνουν τόσο άσχημα;
Γιατί βάσει των (στημένων) δημοσκοπήσεων το 70% των ερωτηθέντων δεν θέλει τη ΝΔ στο πηδάλιο; Ερώτημα…
Ίσως επειδή η πολιτική επιτυχία δεν μετριέται μόνο με δείκτες, επενδύσεις και επικοινωνιακές παρουσιάσεις. Μετριέται με το αν ο πολίτης μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς, να εμπιστευτεί τους θεσμούς, και να πιστέψει ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους.
Κάτι που στον «υπαρκτό μητσοτακισμό» δυστυχώς δεν ισχύει.
Γιατί η δήθεν σταθερότητα χωρίς λογοδοσία είναι απλά στασιμότητα.
Η όποια ανάπτυξη χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα είναι απλά στατιστική.
Και η ευημερία που χρειάζεται κυβερνητικό εκπρόσωπο για να αποδειχθεί, αλλά δεν φαίνεται στο πορτοφόλι, στο σπίτι, και στο νοσοκομείο, μοιάζει περισσότερο με καλοπληρωμένο διαφημιστικό σποτ, παρά με πραγματικότητα.
Κάτι, λοιπόν, δεν πάει καλά.
Και το ερώτημα δεν είναι αν το βλέπουμε, αλλά το πόσο ακόμη θα μας ζητούν να χειροκροτούμε, και να «τον πίνουμε», ενώ πληρώνουμε τον λογαριασμό (χωρίς απόδειξη μάλιστα, κάτι σαν κέρασμα)…
Strange Attractor
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου