Κι αν χάσει τον πόλεμο η Αμερική;

Τα προηγούμενα χρόνια ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν «ειρηνιστής» και λάβρος κατά των Αμερικανών προέδρων που κατά καιρούς ενέπλεκαν τη χώρα τους σε μακρινούς πολέμους, και ορκίζονταν πως ο ίδιος δεν θα το κάνει ποτέ. Μέχρι που εξελέγη για δεύτερη φορά, και άρχισαν τα όργανα…

Από τη μέρα της έναρξης του πολέμου κατά του Ιράν οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν πάνω από 8.000 πυραυλικές επιθέσεις εναντίον του, χώρια εκείνες του Ισραήλ, και κατέστρεψαν περίπου 150 ιρανικά σκάφη διαφόρων τύπων.

Παρ’ όλα αυτά, και παρά τον αρχικό ενθουσιασμό του, τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς για τον Αμερικανό πρόεδρο. Εξ ου και οι «παρακλήσεις» για βοήθεια προς τους «απρόθυμους» Ευρωπαίους προκειμένου να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ.

Τώρα, ο Τραμπ σκέφτεται ακόμη και να στείλει πεζοναύτες στο έδαφος, να καταλάβουν νησιά, αν και αυτό θα προκαλούσε σφοδρές αντιδράσεις εκ μέρους των Αμερικανών πολιτών, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήδη διαφωνούν με την σύρραξη, και το μόνο που βλέπουν είναι η αυξανόμενη τιμή στις αντλίες, σε μια χώρα όπου λόγω αποστάσεων κλπ. χωρίς όχημα είσαι «κλινικά νεκρός»...

 

Ο μεγάλος κίνδυνος λοιπόν από την τελμάτωση του πολέμου, με τα Στενά κλειστά, και το πετρέλαιο να κοστίζει όλο και πιο πολύ, εκτός από την οικονομική ύφεση σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι και η απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας, από «εν υπνώσει» ομάδες-πυρήνες  που ελέγχει το Ιράν, και που θα μπορούσαν να σπείρουν το χάος και τον πανικό στην Δύση, ίσως και στην ίδια την Αμερική.

Υπάρχει όμως στο τραπέζι και ένα καθαρά θεωρητικό σενάριο, το οποίο κανείς δεν αναφέρει, ούτε αγγίζει, έστω επιδερμικά.

Να χάσει δηλαδή η Αμερική τον πόλεμο, ήτοι να αποσυρθεί, μη αντέχοντας, και  μη εξαφανίζοντας οριστικά το Ιράν και το καθεστώς του.

Τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο; Ότι το Ιράν θα παρέμενε πυραυλική δύναμη, που ελέγχει τα Στενά, και που διατηρεί τις πυρηνικές του φιλοδοξίες, όντας υπαρκτή απειλή για το Ισραήλ και τα  γειτονικά ισλαμικά κράτη, που επί δεκαετίες ζούσαν το όνειρο, βασιζόμενα στην αμερικανική στρατιωτική βοήθεια και στήριξη.

Έτσι, η περιοχή του Περσικού Κόλπου θα είναι υπό την επιρροή της Τεχεράνης, η οποία θα προσεγγιστεί εκ νέου από τη Ρωσία και τη Κίνα, αφήνοντας απ’ έξω την Αμερική, που θα κλειστεί στον εαυτό της και την περιοχή της, και ακάλυπτους ενεργειακά (και στρατιωτικά) τους «απρόθυμους» Ευρωπαίους.

Όσον αφορά στο Ισραήλ, πόσο να αντέξει, αν αποσυρθεί η Αμερική;

Στον δε Ειρηνικό, η Ταϊβάν θα κινδυνεύει από τη Κίνα, η οποία θα αναθαρρήσει από την αδυναμία της Αμερικής να «τελειώσει» το Ιράν, και στο μέλλον εκείνη θα είναι η «μεγάλη δύναμη» του Ειρηνικού, και όχι οι ΗΠΑ.

Στην Ευρώπη, τα πάντα όλα θα αλλάξουν, ειδικά αν οι ΗΠΑ αποσυρθούν και από το ΝΑΤΟ.

Κερδισμένη θα βγει μόνο η Ρωσία, η οποία θα κάνει ότι θέλει με την Ουκρανία, και ίσως ξεκινήσει μια νέα «σφαίρα επιρροής» στην ανατολική Ευρώπη, θυμίζοντας εποχές Συμφώνου Βαρσοβίας.

Στην Αμερική, θα αλλάξουν τα πάντα. Δεν θα καταρρεύσει μόνο ο «τραμπισμός», αλλά και όλο το αφήγημα της MAGA, κάτι που θα συμπαρασύρει και τους «τραμπικούς» της Ευρώπης (π.χ. ο δικός μας ανέμελος, και όψιμος τραμπίστας).

Τι θα μείνει ως αποτύπωμα; Ότι ο λαϊκισμός από πλευράς δημαγωγών νάρκισσων εκατομμυριούχων πλέι μπόι οδηγεί αναπόφευκτα στο χάος και στις ανακατατάξεις. Χωρίς όμως κάτι τέτοιο να διορθώνει τα πράγματα, μιας και θα βρουν ευκαιρία να αναδυθούν άλλες, πιο ακραίες πολιτικές δυνάμεις, με ριζοσπαστικές λύσεις, τις οποίες θα χειροκροτούν οι μελανιασμένοι πολίτες, μέχρι που οι δυνάμεις αυτές θα πάρουν την εξουσία, και θα προχωρήσουν σε κατάργηση της δημοκρατίας όπως την ξέρουμε, κάτι που έχει γίνει και στο παρελθόν (π.χ. Ναζί, κ,ά.).

Όλα τα παραπάνω θεωρητικά προϋποθέτουν την «ήττα» της Αμερικής, κάτι που μοιάζει σχεδόν αδύνατο, αλλά όχι απίθανο αν οι συνέπειες μιας μακροχρόνιας σύρραξης γίνουν ανυπόφορες για τους λαούς (ειδικά των ΗΠΑ).

Οπότε, μήπως οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να αναθεωρήσουν, και να συνταχθούν, και να βοηθήσουν τον Τραμπ, άσχετα αν μέχρι πρότινος τους λοιδορούσε, τους υποτιμούσε, και τους απειλούσε;

Μπορεί ο πόλεμος να ήταν καθαρά αμερικανική (και ισραηλινή) επιλογή, όμως η πιθανότητα να μην πάει καλά για αυτούς σημαίνει πως το πρόβλημα που θα προκύψει θα αφορά άμεσα και όλους τους υπόλοιπους, ειδικά τους Ευρωπαίους, οι οποίοι θα χάσουν την (τεχνητή) ευμάρειά τους, θα έχουν να αντιμετωπίσουν άλλα αφεντικά (βλ. Πούτιν) και άρα ο κόσμος τους θα είναι εντελώς διαφορετικός από εκείνον που ήταν πριν πέσει ο πρώτος πύραυλος…

Προς το παρόν ο πόλεμος καλά κρατεί, και το Ιράν ανθίσταται μεν, διαλύεται όμως μέρα με τη μέρα, με τις ΗΠΑ να αναγκάζονται να τον συνεχίσουν, ακόμη και με το ενδεχόμενο χερσαίων επεμβάσεων προκειμένου να μην ισχύσει το παραπάνω δυστοπικό σενάριο.

Οι μεγάλοι ηττημένοι προς το παρόν είναι τα κράτη του Κόλπου, που από λούνα πάρκ των ελίτ μετατράπηκαν σε «killing zones», με τον τουρισμό τους να εξαϋλώνεται, και οι όχι και τόσο αναπτυγμένες χώρες της ευρύτερης περιοχής, και της Αφρικής, που πλέον αντιμετωπίζουν ενεργειακή και ανθρωπιστική κρίση.

Ποιος είναι ο μεγάλος νικητής;

Ο Πούτιν που λέγαμε, και  ο οποίος κερδίζει απλά παρακολουθώντας τους πυραύλους να πέφτουν…

Μέχρι πριν από λίγους μήνες η ρωσική οικονομία οδηγούνταν στα τάρταρα, λόγω της μείωσης των κερδών από το πετρέλαιο και το αέριο, και των πολλών κυρώσεων. Αυτό, σε συνδυασμό με το βαρύ κόστος του πολέμου εναντίον της Ουκρανίας, είχε ρίξει το βιοτικό επίπεδο των Ρώσων σε καταστάσεις προηγούμενων εποχών και καθεστώτων.

Και μετά έπεσαν οι αμερικανικοί πύραυλοι, και το οικονομικό σκηνικό για τη Ρωσία άλλαξε άρδην.

Το βαρέλι του Brent, από τα 55 περίπου δολάρια σήμερα έχει ξεπεράσει τα 110, και η Ρωσία διαθέτει άφθονα βαρέλια, οπότε ο Πούτιν έπαψε πλέον να ανησυχεί για το μέλλον του. Είναι πολλά τα λεφτά, ειδικά όταν ο ίδιος ο Τραμπ χαλάρωσε τις κυρώσεις επιτρέποντας στη Ρωσία να πουλάει στην τεράστια αγορά της Ινδίας, και να μεταφέρει πετρέλαιο δια θαλάσσης.

Η Αμερική, καλώς ή κακώς,  χρειάζεται την ελεύθερη ροή του ρωσικού πετρελαίου προκειμένου να σταθεροποιηθούν οι αγορές, όσο τα Στενά παραμένουν κλειστά, κάτι που ωφελεί τη Μόσχα η οποία δεν αισθάνεται πλέον την καυτή ανάσα της Ε.Ε. στο σβέρκο της…

Τι θα κάνει η Ε.Ε; Θα ακολουθήσει τον Τραμπ (και τον δικό μας τον ανέμελο) στην προσπάθεια να γονατίσει το Ιράν, στέλνοντας στρατιωτικές δυνάμεις, και κάνοντας «ντιλς» με τη Μόσχα, ή θα κάτσει πίσω και θα μετράει τους πυραύλους που πέφτουν περιμένοντας το δικό της νέο, και σαφώς διαφορετικό μέλλον;

Θα δούμε… 

Strange Attractor