Bachelorette...

Bjork

Ρασοφόροι…

«Η Εκκλησία στέκεται δίπλα στο ποίμνιο της», θα έλεγε κάποιος καλόβουλος χριστιανός.

Ιερείς σε ρόλο καλού Σαμαρείτη συντονίζουν το εξαιρετικό φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος, και συντηρούν τη θεάρεστη δημόσια εικόνα της.

Σε μια περίοδο ανθρωπιστικής κρίσης, η υποκρισία διαφεντεύει και οι πλέον αδιάφοροι προς την ουσία των πραγματικών αναγκών του κόσμου, είναι αυτοί οι ρασοφόροι που παραβαίνουν κάθε εντολή και ασελγούν κυριολεκτικά, ψυχικά και σωματικά σε όσους ανήκουν στις αδύναμες κοινωνικές μάζες.

Πράξη πρώτη, πράξη οργής…

Μια πρόταση ελπίδας (για να βγούμε από την στενωπό).

Σε μια χώρα όπου ένας πρώην υπουργός κυκλοφορεί σαν κοινό κλεφτρόνι με πλαστές πινακίδες, και ένας άλλος (νυν αυτός)  κάνει ζημιά ίση με τρία μηνιάτικά μου μέσα σε δυο ώρες σε σκυλάδικο, κάτι σίγουρα δεν πάει καθόλου καλά.

Χώρια ότι και οι δυο αποτελούν μέλη της διακομματικής αυτής κατηγορίας Ελλήνων πολιτικών, γνωστών ως «οι γόνοι» (κάτι σαν τους πάλαι ποτέ Φαναριώτες).

Και όλα αυτά σε περίοδο πρωτοφανούς κρίσης, με την ανεργία στα ουράνια…

Και τα μαγκάλια να παίρνουν ζωές ανήμπορων αθώων συνελλήνων.

Για αυτό, ίσως ήρθε η ώρα να συμβεί αυτό που λέω εδώ και χρόνια.

Να γίνει ένα ολικό reboot, πριν μας προλάβουν οι εξελίξεις και πάμε σε ηλεκτροσόκ, και μας καεί η μητρική.

Και για να γίνει αυτό, χρειάζεται να σοβαρευτούμε, να αφήσουμε τα μίση, τα πάθη,  και τις μικροκομματικές ίντριγκες, να διώξουμε από πάνω μας τις ιδεοληψίες, να κοιταχτούμε κατάματα, να αναγνωρίσουμε ότι είμαστε ανάδελφοι και μόνοι στον μάταιο αυτό κόσμο, και να προχωρήσουμε στις απαραίτητες διορθώσεις της κοινωνίας και του κράτους μας.

Και για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε μια νέου τύπου κυβέρνηση…

Μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων από ολόκληρο το πολιτικό μας φάσμα.

Τότε μόνο θα μας σεβαστούν οι δανειστές, θα λυγίσει η Άγγελα, και θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν να κάνουν με Έλληνες, πραγματικούς απόγονους του Λεωνίδα…  όπως τότε με την Παπαρίζου…χικ.

Για αυτό και υποβάλλω την δική μου πρόταση, ελπίζοντας πως θα ληφθεί σοβαρά υπόψη από τα υψηλά κλιμάκια της πολιτικής μας τάξης, ακόμη και από τον ίδιο τον Κάρολο, τον πρόεδρο που έβλεπε τα γιαούρτια να περνούν.

Αναξιοκρατία παντού…

Δύσκολος καιρός για «πρίγκιπες» και «πριγκίπισσες»...

Ωραία φράση, θα έλεγα, με περιεχόμενο ρεαλιστικό, που ίσως τρομάζει. 

Ζοφερές, λοιπόν, είναι οι μέρες για νέους και νέες, ανεξάρτητα από τα εφόδια που διαθέτουν.

Όλοι μας έχουμε όνειρα και φιλοδοξίες, που ακόμη και εάν είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, μας δίνουν κίνητρα στη ζωή, μας εμψυχώνουν, έτσι ώστε να καταφέρουμε να «επιβιώσουμε» ψυχολογικά, παρά τις αντίξοες συνθήκες.

Η πολυτέλεια της μιζέριας.

Δεν υπάρχει χώρα στην Ευρώπη που να ευδοκιμεί τόσο πολύ το εμπόριο μιζέριας και ο δημόσιος λόγος να διακατέχεται από τόσο αρνητισμό όσο εδώ.

Εκπομπές με αποκλειστικό περιεχόμενο την έκφραση της λαϊκής οργής, «αποκαλυπτικά» σάιτ και «μαχητικοί» δημοσιογράφοι, πολιτικές συζητήσεις απίστευτης οξύτητας, κόμματα ή πολιτικά στελέχη που μιλάνε για «προδότες», «κοινωνικούς δολοφόνους», «ηθικούς αυτουργούς» σε θανάτους, διχαστικά πολιτικά συνθήματα, κ.α., συνιστούν ένα πλαίσιο δημόσιου διαλόγου που σε τίποτα δεν θυμίζει δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα.   

Και δίπλα σε όλα αυτά, τα social media, τα οποία εκ της φύσεως τους αποτελούν το πιο «επιθετικό» και «γκρινιάρικο» μέσο που έχουμε γνωρίσει ως τώρα, να λειτουργούν πολλαπλασιαστικά ως προς την προβολή του πρωτογενούς (πολιτικού) προϊόντος.

 Ένα μέσο του οποίου η κατάχρηση – όπως έχουν δείξει πολλές έρευνες – δημιουργεί εμμονές που σταδιακά επικαθορίζουν το σύνολο της συμπεριφοράς.   

Έτοιμος να αναλάβει (και με τη βούλα της διαπλοκής).

Είναι πια σίγουρο. Ο Τσίπρας πάει φουλ για πρωθυπουργός.

Διότι όταν αρχίζουν οι αγιογραφίες και τα αφιερώματα για το που πήγε, τι έκανε, με ποιους έφαγε και πώς ήταν τα «κοψίδια» που προτίμησε, τότε είναι δεδομένο ότι κάποιοι του στρώνουν το χαλί.

Ειδικά αν αυτοί είναι και οι μέχρι πρότινος υβριστές του που «πιάνουν πόρτα για το χειμώνα» ή κάνουν δημόσιες σχέσεις για παν ενδεχόμενο.

Life in the Foodchain....

Tonio K

Νέο εκλογικό σύστημα: Μια πρόταση έξω απ’ το κουτί…

Πόσες φορές δεν ακούσαμε και διαβάσαμε για τα κακά του υφιστάμενου εκλογικού συστήματος; Αλλά και των προηγούμενων;

Και πόσες φορές δεν ακούσαμε και διαβάσαμε για την ανάγκη ενός νέου που θα προωθεί τη διαφάνεια, το βάθεμα της δημοκρατίας αλλά (και κυρίως) την ποιότητα αυτής;

Και που ταυτόχρονα (αν και εδώ υπάρχουν ενστάσεις κυρίως από τους οπαδούς της απλής αναλογικής) θα συνεχίσει να πριμοδοτεί σε λογικά πλαίσια τη δυνατότητα σταθερών κυβερνήσεων;

Άπειρες φορές.

Αλλά σχεδόν ποτέ δεν ακούσαμε ούτε διαβάσαμε για ολοκληρωμένο σχέδιο.

Εκτός βέβαια από κάποιες διαρροές σχεδίων που έμειναν σχέδια.

Για να μην τα πολυλογώ, εγώ έχω μια ολοκληρωμένη πρόταση και είναι πλέον ώρα να επιχειρήσω να τη θέσω υπόψη όλων των ενδιαφερομένων: Κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, δημοσιογράφων και απλών πολιτών.

Όχι χωρίς δισταγμό, καθόσον έχω πλήρη συνείδηση της δικής μου μικρότητας και συνακόλουθα της απειροελάχιστης πιθανότητας να ληφθεί σοβαρά από τα λεγόμενα «υψηλά» κλιμάκια της ελληνικής πολιτικής ζωής, ωστόσο έχω εμπιστοσύνη στην ίδια την πρόταση, η οποία θεωρώ ότι σε τελική ανάλυση ΔΟΥΛΕΥΕΙ.

Να λοιπόν ποια είναι λοιπόν η πρόταση για την οποία μιλάω:

Και όμως…

Ζούμε σε δύσκολους αλλά συνάμα και ενδιαφέροντες καιρούς.

Κάθε μέρα που περνάει, σκάει κι από μια ακόμη «μπόμπα».

Οι αποκαλύψεις των σκανδάλων διαδέχονται η μία την άλλη, και όλα αυτά την ώρα που ήδη αρκετοί πρώην μεγαλόσχημοι κατοικοεδρεύουν στα κελιά του Κορυδαλλού και των Διαβατών.

Αποδεικνύοντας τελεσίδικα ότι τα χρόνια της επίπλαστης ευμάρειας, φτιάχτηκαν περιουσίες στο σβέρκο του λαού, την ώρα που  αυτός ζούσε το όνειρο, χειροκροτώντας και ψηφίζοντας τους «σωτήρες» με την κουτάλα στο χέρι, αρκούμενος στην λίγη χρυσόσκονη που έπεφτε από τις ράβδους χρυσού που άλλαζαν χέρια στα κυβερνητικά και άλλα γραφεία.

Ζούμε δηλαδή εποχές που ποτέ δεν ξαναζήσαμε στην μπανανία μας, με το σύνθημα «ατιμωρησία τέλος» να γίνεται επιτέλους πράξη.

Με αποτέλεσμα διάφοροι πρώην υπηρέτες του λαού να κεηλαδάνε, να μπαινοβγαίνουν στα ανακριτικά γραφεία, και άλλοι να ετοιμάζουν τα διαβατήριά τους για την μεγάλη φυγή.

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι επαγγελματίες γκρινιάρηδες δεν χορταίνουν, και ζητάνε συνεχώς αίμα, βρίζοντας παράλληλα τον … Σαμαρά!

Ξεχνώντας ότι επί δικής του πρωθυπουργίας μπαίνουν τα λαμόγια φυλακή, ή τουλάχιστον παραπέμπονται αρμοδίως.

Το ρίσκο της δραχμής.

Για όλους αυτούς που θέλουν να δουν δραχμές, νομίζοντας ότι τυπώνοντας δραχμές θα μας λυθεί το πρόβλημα, δεν έχουν πάρα να δουν παραδείγματα χωρών που έχουν δικό τους νόμισμα, αλλά δεν τους έχει βοηθήσει ούτε στο ελάχιστο.

Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας υποτίμησε το νόμισμά της κατά 44% πριν μερικές μέρες, έπειτα από μια υποτίμηση 32% τον περασμένο Φεβρουάριο.

Πολύ χοντρικά, με αυτές τις δυο υποτιμήσεις η αγοραστική δύναμη των κατοίκων της χώρας μέσα σε ένα χρόνο έχει υποστεί ανεπανόρθωτη μείωση.