O δρόμος της άρνησης (σε τεντωμένο σχοινί).

Στο προηγούμενο κείμενο μου περιέγραψα τον τρόπο που βίωσα τα γεγονότα που μας οδήγησαν στο μνημόνιο, καθώς και τις σκέψεις μου.

Σε αυτό το κομμάτι με ανάλογο τρόπο θα περιγράψω τα γεγονότα που μεσολάβησαν από την είσοδο μας στο μνημόνιο μέχρι τις δημοτικές εκλογές και την αρχή της διαδικασίας που οδηγεί στον μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας. 

 

Η είσοδος μας στο μηχανισμό στήριξης συνέβη στις 23 Απριλίου του 2010 όταν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου από το Καστελόριζο επέλεξε να το ανακοινώσει. Ο λαός έδειξε την οργή του σε μια μαζική διαδήλωση στις 5 Μαΐου η οποία σημαδεύτηκε με τη δολοφονία από αγνώστους 3 υπαλλήλων μιας τράπεζας.

Στις 6 Μαΐου το μνημόνιο ψηφίστηκε στη Βουλή.

Ρουσφέτι, αναξιοκρατία, και Άγιος ο Θεός….

Προσλήψεις με αδιαφανείς διαδικασίες εξυπηρετώντας την εκλογική «πελατεία» της εκάστοτε κυβέρνησης είναι η πάγια τακτική που ακολουθήθηκε όλα τα χρόνια λειτουργίας του μετρό.

Η έκθεση του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή για τις προσλήψεις που έγιναν στο μετρό από το 2007 έως και το 2009 αποδεικνύει ότι ακολουθήθηκαν διαδικασίες «κάτω από το τραπέζι» και οι επιλογές γίνονταν με κριτήρια περισσότερο πελατειακά και λιγότερο με βάση τις πραγματικές ανάγκες της επιχείρησης σε εξειδικευμένο προσωπικό.

Οι δήθεν επαναστάτες καλλιτέχνες….

Πολύ κουβέντα γίνεται για την τέχνη του γκράφιτι, και την επαναστατικότητά της.

Οι καλλιτέχνες των τοίχων ηρωποιούνται, ως ένα είδος ανήσυχων πνευμάτων που «απελευθερώνουν» και ομορφαίνουν «δημόσιο» χώρο!

 

Η άποψη είναι ότι πολεμάνε με τον τρόπο τους το κατεστημένο.

Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που κάνουν είναι να στηρίζουν το σύστημα!

Ο κοινός νους, και οι … Κινέζοι.

Η πρώτη πολιτιστική επανάσταση συντελέστηκε στην αχανή Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, στη δεκαετία του '60.

Μεγάλος Τιμονιέρης στην Αυτοκρατορία του Μέσου ήταν ο ποιητής Μάο Τσε Τουνγκ, κοινωνικός μοχλός δε της επανάστασης ήταν η νεολαία. 

Οι επονομαζόμενοι και ερυθροφρουροί επιτέθηκαν σε όλες τις «παλιές ιδέες» και τους φορείς τους, ξεκινώντας ως γνωστόν από τους ίδιους τους δασκάλους τους.

Ήθελαν να πολεμήσουν όλους τους Κινέζους «που θέλουν να προκόψουν εις βάρος της ισότητας» και στόχευαν στην έμπρακτη αποδόμηση της κομφουκιανικής φιλοσοφίας.

Διά του όρου «έμπρακτη» εννοώ ότι ξεκαθάριζαν τους φιλοσοφικούς τους λογαριασμούς με τα όπλα.

Rolling Stones!

Rolling Stones, in Waiting on a Friend...

Τέρμα τα ψέματα των συνδικαΛΗΣΤΩΝ.

Είναι καιρός να καταλάβουν όλοι αυτοί οι λαϊκοί εργατοπατερούληδες των πραγματικά εργαζόμενων ότι μαζί με τον τριτοκοσμικό σοσιαλισμό και την αλά-γκρέκα ροζ αριστερά καταρρέει και το δικό τους παιχνίδι.

 

Και ως υπεύθυνοι της αγανάκτησης όλων των πολιτών θα οδηγήσουν συντομότερα τις κρατικές επιχειρήσεις, που ακόμη λυμαίνονται, στα χέρια των ξένων επενδυτών. 

Η επανάσταση μπορεί να περιμένει.

Σε γενικές γραμμές, καταλαβαίνω την οργή και την αγανάκτηση πολλών συμπατριωτών μας, που εκτόξευσαν τα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στο 15-17%, από το παραδοσιακό 3-4% στο οποίο ήταν συνηθισμένος ο εν λόγω πολιτικός συνασπισμός.

 

Καταλαβαίνω επίσης την πικρία και τον φόβο όλων αυτών των ανέργων, των υποαπασχολούμενων, αλλά και των ανασφαλών πλέον δημοσίων υπαλλήλων, κλπ που του δίνουν δημοσκοπικά ένα 30%.

Ο "πολιτισμός των αστικών λεωφορείων".

Ώρες ώρες με πιάνουν οι «θύμισες», και μου ’ρχονται στο μυαλό διάφορα, τα οποία τα εξορκίζω μοιραζόμενός τα μαζί σας.

Θυμήθηκα λοιπόν πως τη δεκαετία του ’70, όταν ήμουν μαθητής γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη, έπαιρνα κάθε μέρα τέσσερα λεωφορεία.

Δυο για να πάω και να έρθω στο σχολείο, και δυο το βραδάκι για να πάω και να έρθω στο φροντιστήριο. 

Και μάλιστα μιλάω για εκείνα τα παλιά τα καπνογόνα ερείπια του ΟΑΣΘ, που αγκομαχούσαν στην ευθεία, με τον κόσμο παστωμένο σαν σαρδέλες, και τον εισπράκτορα να φωνάζει από το μικρόφωνο «προχωράτε πιο μέσα παρακαλώ…».

Απ’ την ελιά του Πλάτωνα, ως το μετρό.

Μα τώρα είναι εποχές αυτές για να ασχολούμαστε με την ελιά του Πλάτωνα;

Σιγά να μην είχε φτιάξει και ελαιοτριβείο στην περιοχή!

Άσε βρε αδερφέ, υπάρχουν τόσα σημαντικότερα ζητήματα να μας απασχολούν στην καθημερινότητα μας! 

 

Αρκετά πια και μ’ αυτούς τους φιλοσόφους!

Όλο λόγια, ιδέες και θεωρίες, εκ του ασφαλούς, είναι!

Στα πρακτικά θέματα σε θέλω που μιλάει η εμπειρία της ζωής!

Όχι στη χούντα του Σαμαρά.

Προσοχή: Ακολουθεί πολιτική δυσφήμηση

Δεν πάει  άλλο.

Αυτή η κατάσταση δεν αντέχεται.

Αυτή η μαϊμού δημοκρατία.

Αυτό το στρατιωτικό καθεστώς, και η ξένη κατοχή συγχρόνως.

 

Ποιος είναι αυτός ο Σαμαράς, και τι θέλει από εμάς;

Που μας κατσικώθηκε στο κεφάλι, μαζί με τους δυο άλλους εγκάθετους της «τριαρχίας», και μας κυβερνάει με την ισχύ που του δίνουν οι ξιφολόγχες;

Με διάφορα «Αποφασίζομεν και Διατάζομεν»;

Χωρίς να δίνει λόγο στον λαό;

Σαν άλλος μαύρος καβαλάρης;

Που θέλει και να μας ντύσει στο χακί;