Εσείς ευρώ, εμείς … πολιτισμό!

Στις ουρές χθες στάθηκαν η αξιοπρέπεια, η ψυχραιμία, η υπομονή, η αυτοπεποίθηση, η ελπίδα.

Στις ουρές χθες στάθηκαν η περηφάνια, η δύναμη, η ευγένεια, η σιγουριά.

Στοιχεία όμορφα ενός λαού προδομένου από τη διαχρονική του ηγεσία.

Αυτή την ηγεσία που ακόμα και μέσα στις πιο δραματικές συνθήκες δεν μπορεί να ξεπεράσει το μικρό της μέγεθος και αναλώνεται εδώ και δύο εβδομάδες σε αντιπαραθέσεις, πρόκληση πανικού και ανέξοδες δηλώσεις.

Αυτή ήταν πάντα η Κύπρος.

Ένα όμορφο νησί με αληθινούς ανθρώπους που δεν κατάφεραν ποτέ όμως να έχουν μια ηγεσία που να τους αντιπροσωπεύει και να αγωνίζεται πραγματικά γι’ αυτούς.

 

Επιτέλους τέλος στους φορολογικούς παραδείσους!

Η κυπριακή κρίση έφερε στο φως το ειδικό φορολογικό καθεστώς αυτής της χώρας μέλους της ευρωζώνης.

Ένα καθεστώς που δεν διαφέρει πολύ από εκείνο και άλλων χωρών, όπως είναι το Λουξεμβούργο, και τα νησιά της Μάγχης.

Καθεστώτα που πρέπει επιτέλους να εκλείψουν.

Γιατί θα πρέπει κάποιες χώρες να υποφέρουν, την ώρα που άλλες όπως η βρετανική Isle of Man, ή η Guernsey, και το Λουξεμβούργο να τη βγάζουν καθαρή;

Χταπόδι με πατάτες στη γάστρα!

Όταν πρόκειται για χταπόδι, συνήθως προκύπτει το ερώτημα για χρήση φρέσκου ή κατεψυγμένου.

Το κατεψυγμένο συνήθως είναι πιο μαλακό καθώς η χαμηλή ψύξη σπάει τους ιστούς του και το μαλακώνει, ενώ δεν υστερεί και σε νοστιμιά.

Το φρέσκο χταπόδι για να είναι μαλακό, πρέπει να έχει χτυπηθεί καλά κι αυτό μπορούμε να το ξέρουμε

α) αν μας το επιβεβαιώσει ο ψαράς μας ή

β) αν το έχουμε πιάσει και το έχουμε χτυπήσει οι ίδιοι (εντάξει όχι ακριβώς οι ίδιοι, αλλά ίσως ο πατέρας, θείος, ξάδερφος, φίλος κτλ που τυχαίνει να ασχολείται με το άθλημα).

Y.Γ Θέλει προσοχή ειδικά στο βράσιμο για να μαλακώσει.

Αμφιβολίες…

Δεν μεγάλωσα με  την πολυτέλεια αναζήτησης ευρέτρων.

Η ικανότητα αυτή ανήκει στους Κοζάκους και στους Ρώσους τυχοδιώκτες όταν πάτησαν το πόδι τους στην Αλάσκα, στις δυτικές ακτές του Καναδά και στην ισπανική Καλιφόρνια.

Εφόρμησαν στο Μεξικό και στην Χαβάη, εκμεταλλεύτηκαν τον ζωικό πλούτο της Βόρειας Αμερικής κάτω από τον παγωμένο ουρανό που υποσχόταν την ευτυχία.

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος άλλαξε τα μυαλά των κατακτητών, πουλώντας τo χώμα και την πανίδα που πάτησε η μπότα των κυνηγών γούνας και των εμπόρων στις ΗΠΑ για μερικά εκατομμύρια δολάρια.

Αυτά να τα λέμε…

Το 1972 οι γονείς μου διατηρούσαν εργαστήριο ζαχαροπλαστικής στην Οδό Σπάρτης 10, (πίσω από το Γαλλικό ινστιτούτο, δίπλα στις πολυκατοικίες των αξιωματικών, Θεσ/νικη).

Κάθε Σάββατο, η κυρία του τάδε συνταγματάρχου, έκανε δεξιώσεις στο πολυτελές διαμέρισμά της και πήγαινε πάντα στο υπόγειο που στεγαζόταν το εργαστήριο των γονέων μου.

Ταψιά με γλυκίσματα, τραταρίσματα, πάστες κλπ. παράδοση τάδε ώρα στην πόρτα του διαμερίσματός της.

Slowly Goes the Night...

Slowly Goes The Night.....  by Nick Cave.

Πράσινα κοτέτσια, δεξιές κλώσες… ακροδεξιά αυγά!

Ακόμα γελάω με διάφορους συνομιλητές και φίλους όταν απορούν πως και γιατί ανέβηκε στο πολιτικό στερέωμα και λίγο-πολύ παγιώθηκε ως συστημική πλέον δύναμη η Χρυσή Αυγή.

Πως αφήσαμε να εκκολαφτεί το αυγό του φιδιού…

Ξεχνώντας φυσικά πως εδώ έχουμε να κάνουμε με την κότα που έκανε το αυγό.

Και όχι το αυγό την κότα.

Τι με έκανε να πιάσω πάλι αυτήν τη «φιλοσοφική» αναζήτηση στα όρια του σουρεαλισμού?

Μα η (ξανά μανά) σύλληψη του περιβόητου εκδότη κυρίου Κουρή.

Του συνεταίρου του γνωστού δεξιοτέχνη του τένις δημοσιογράφου.

Του δημιουργού του άκρως κυρίαρχου μεταπολιτευτικού θεσμού του "Αυριανισμού".

Η νέα ρωσική μαφία, και το «κούρεμά» της.

Καταλαβαίνω ότι αυτό που θα πω ακούγεται ως ανεύθυνο, αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί θα πρέπει να μας νοιάζει για το αν κάποιο Ρώσοι ολιγάρχες, και κάποιες ρωσικές επιχειρήσεις (και διεφθαρμένοι αξιωματούχοι) θα χάσουν χρήματα στη Κύπρο.

Ναι το ξέρω… η αρχική πρόταση της ΕΕ για την φορολόγηση όλων των κυπριακών καταθέσεων θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα.

Να προκαλέσει γενικευμένα bank runs σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Βασικά, μας θύμισε πως η ευρωπαϊκή κρίση συνεχίζει να υπάρχει.

Μύθοι περί ξανθών και άλλων σωτήρων….

Ένας από τους  πλέον κλασικούς διεθνοπολιτικούς μύθους αφορά τον 39ο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και κάτοχο του Νόμπελ Ειρήνης το 2002, Τζέιμς Ερλ «Τζίμι» Κάρτερ.

Σε μια προσπάθεια να κερδίσει τις ψήφους της ελληνικής ομογένειας, ο Κάρτερ μοίραζε αφειδώς υποσχέσεις ότι με την ανάληψη των καθηκόντων του θα λύσει το Κυπριακό και θα θέσει τέλος στην κατοχή του βόρειου τμήματος της νήσου από τα τουρκικά στρατεύματα.

Το μέγεθος της ταύτισης του πολιτικού με τον ομογενειακό αλλά και μητροπολιτικό Ελληνισμό ήταν τόσο μεγάλο, που την ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων του, το 1977, οι καμπάνες στη Μεγαλόνησο χτυπούσαν χαρμόσυνα!

Ευρωζωνικές σκόρπιες σκέψεις…

Επειδή κάποιοι τις τελευταίες μέρες προσπαθούν να προσομοιάσουν την Κύπρο με την Ελλάδα λέγοντας ότι επειδή η Κύπρος είπε το πρώτο ΟΧΙ και μετά το πήρε πίσω καλά κάνουμε κι εμείς που αποδεχόμαστε όλα τα μνημόνια, έχω να πω τα εξής:

Πρώτον, κανείς δεν αμφιβάλει ότι σε περίπτωση που η Ελλάδα πει, ή έλεγε ΟΧΙ στο μνημόνιο, στην προσπάθεια της να εξασφαλίσει καλύτερους όρους, θα μπορούσαν εύκολα οι εταίροι να την εκπαραθυρώσουν από την ένωση του ευρώ, ξέροντας πολύ καλά ότι αυτό θα σημάνει την διάλυση της ευρωζώνης.
Γιατί αλλιώς μια ελληνική υποχώρηση θα άνοιγε τον δρόμο για μια ισπανική και  μια ιταλική υποχώρηση, όπου τα απαιτούμενα ποσά θα ήταν και είναι αστρονομικά.