Από τότε που πρωτοάρχισα να καταλαβαίνω πέντε πράγματα,
και να γεμίζω με απορίες επί παντός του επιστητού, υπήρχε μία που ήταν δευτερεύουσας
σημασίας μεν, αλλά με απασχολούσε δε.
Είχε να κάνει με την ανεξήγητη σπατάλη ανθρώπινου
δυναμικού, που χαρακτηρίζει τις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, όταν
πρόκειται για τις κρίσεις των προαγωγών των στελεχών τους.
Μιλάμε για κανονική σφαγή, όπου θυσιάζονται … στο κενό πάμπολλοι
(άξιοι κατά τα άλλα) αξιωματικοί, προκειμένου να προαχθεί ένας νεότερός τους.
Η όλη αυτή διαδικασία μου φαίνονταν παράλογη.
Και μάλλον είναι.
Και ακόμη απορώ που την συνεχίζουμε.









