Η δημόσια ενημέρωση και οι οίκοι ανοχής…

Αγωνίζονται, λέει, οι κρατιστές υπέρ της ενημέρωσης, που όπως ισχυρίζονται πρέπει να είναι δημόσια και να προσφέρεται μέσα από μια δημόσια τηλεόραση.

Άλλο ένα από τα γνωστά φληναφήματα.

Οι εκφραστές της ακινησίας, είναι βέβαιο ότι ζουν πολλές δεκαετίες πίσω.

Διαφορετικά δεν εξηγούνται οι εμμονές τους σε ζητήματα που η παγκόσμια κοινότητα αλλά κι η ίδια η ζωή τα έχουν λύσει.

Από πού κι ως που  πρέπει ή οφείλει το Κράτος να παρέχει ενημέρωση;

Βλάκες είναι οι πολίτες και δεν μπορούν να τη βρουν μόνοι τους;

Από πού κι ως που πρέπει ή οφείλει το Κράτος να παρέχει ψυχαγωγία;

Ηλίθιοι είναι οι πολίτες του ή ζουν στην εποχή του τηλέγραφου και των Σοβιέτ;

Σήμερα, που η πληροφορία τρέχει με μεγαλύτερη ταχύτητα αυτής του ήχου, είναι αδιανόητο να την θέτουμε υπό…κρατική σκέπη, ως εγγύηση φερεγγυότητας και εγκυρότητας.

Την είδηση, την πληροφορία, την ψυχαγωγία, ο κάθε πολίτης την αναζητεί κατά το δοκούν.

Άλλος βλέπει την τηλεόραση Α, άλλος βλέπει τη Β, άλλος αγοράζει και διαβάζει την τάδε εφημερίδα, άλλος τη δείνα ή ανακαλύπτει με τα κουμπάκια του ραδιοφώνου, τι θέλει ν’ ακούσει.

2.000 καλά είναι; Να τους αφήσω;

Υπάρχει επιχείρηση που στήνεται (ή ξαναστήνεται) ξεκινώντας από μια θεμελιώδη και απαράβατη  «11η εντολή», από το πανίσχυρο  δόγμα του ορισμένου και υποχρεωτικού αριθμού εργαζομένων που θα απασχολήσει;

Τι είδους εταιρία μπορεί να είναι αυτή που λέει «δεν ξέρω ούτε τι, ούτε πώς, ούτε για ποιο σκοπό θέλω να λειτουργώ. Ένα ξέρω: Ότι, βρέξει χιονίσει, θα προσλάβω Χ υπαλλήλους».

Εξ όσων μπορώ να θυμάμαι, μόνο ο Όσκαρ Σίντλερ είχε αυτή τη λογική -και με βάση αυτή κατάρτισε τη θρυλική Λίστα του.

Εκείνος όμως δεν είχε ένα δημόσιο να εξυγιάνει -μάλλον ήθελε να το υπονομεύσει.

Zoolook....

Jean Michelle Jarre and Laurie Anderson!

Αλέξης: Πως λέμε Τσε; Καμία σχέση…

Για να ξεφύγουμε λίγο από τον ανασχηματισμό, και την ... Φώφη...
Λοιπόν, αυτό το παραμύθι με τον Αλέξη «Τσε», έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό.

Και προσβλητικό προς την μνήμη του ίδιου του Τσε.

Που ότι κι αν ήταν, για τον καθένα μας, ΔΕΝ ήταν Τσίπρας.

Κάθε άλλο.

Το μόνο κοινό σημείο που θα έβρισκε κανείς όσο κι αν έψαχνε, μεταξύ του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και του Αλέξη «Τσε Παπάρα», είναι το ότι και οι δυο είναι γιοι πολιτικών μηχανικών- εργολάβων.

Δατς ολ…

Από κει και πέρα… καμία σχέση.

Όσο και αν το πιέζει ο Αλέξης το ζήτημα.

Όσο κι αν αρέσκεται όταν κάποιοι ανιστόρητοι (Έλληνες και ξένοι) τον συγκρίνουν με τον μοναδικό σε όλα του Τσε.

Φθάνοντας μέχρι και στο σημείο να «ονοματοδοτήσει» τον γιο του Ερνέστο!

Κλείνοντάς μας το μάτι πονηρά…

Για να προκαλέσει συνειρμούς.

Για να μας δείξει τον θαυμασμό του στον μεγάλο αυτόν ήρωα!

Του οποίου σίγουρα θα τρίζουν τα κόκαλα εκεί που βρίσκεται.

Όπως θα έτριξαν και πριν από καμιά 20αριά χρόνια, όταν η ανερχόμενη τότε Ντόρα (μια είναι η Ντόρα) είχε κι αυτή εκφράσει τον μεγάλο της θαυμασμό στο πρόσωπο του Τσε, τον οποίο, όπως είπε τότε (νομίζω στην Ελευθεροτυπία),  μελέτησε συστηματικά!!!!

Τρεις μέρες έκανα να συνέλθω από τα γέλια!

 

Τι άλλο θα δούμε;

Επί πάρα πολλούς αιώνες, ή μάλλον χιλιετίες, η Κίνα ήταν ερμητικά κλεισμένη στον εαυτό της, και απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο.

Με αποτέλεσμα να αναπτύξει τον δικό της ιδιαίτερο, αν όχι ιδιόρρυθμο, πολιτισμό.

Τα τελευταία όμως χρόνια ανοίγεται προς τα έξω με ραγδαίους ρυθμούς, αναπτυσσόμενη οικονομικά, και «απειλώντας» να «κατακτήσει» τον πλανήτη, παρόλο που παραμένει… κομμουνιστική!

Πάνω που όλοι προσαρμοσθήκαμε στον δυτικό, ή μάλλον αμερικανικό τρόπο ζωής, την pax americana δηλαδή.

Η πελατειακή αριστερά.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην ΕΡΤ είχαν και ένα θετικό αποτέλεσμα.

Έδωσαν μία πρώτη γεύση σχετικά με το πώς σκοπεύει να κυβερνήσει την χώρα η Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ ΔΗΜΑΡ ΚΚΕ κ.λπ.) όταν ποτέ πάρει την εξουσία.

Μπορεί να πει κανείς πλέον με βεβαιότητα ότι το πελατειακό σύστημα το οποίο θα εφαρμόσει η Αριστερά θα ξεπερνάει κατά πολύ ό,τι διανοήθηκαν και εφάρμοσαν οι αστικές κυβερνήσεις.

Για να το πούμε πιο καθαρά: Το πελατειακό σύστημα που εφάρμοζαν οι συντηρητικές κυβερνήσεις χαρακτηριζόταν από ένα αίσθημα ενοχής.

Ακόμα και ο πιο παραδοσιακός Δεξιός πολιτικός θα προσπαθούσε κάπου να δικαιολογήσει τους διορισμούς του σε βάση (τάχα) αξιοκρατικών κριτηρίων.
Τέτοιου είδους ηθικές αναστολές δεν πρόκειται να βιώσουμε όταν έρθει η Αριστερά στην εξουσία.

Η αξιοκρατία θα καταδικασθεί ως «αστικός φορμαλισμός», ενώ το μόνο κριτήριο που θα μετράει θα είναι η πίστη και η προσήλωση στο Κόμμα.

Όπως ακριβώς γινόταν τη δεκαετία του '80.

Αυτό ακριβώς έδειξαν και οι τελευταίες εξελίξεις.

Παύλος Μελάς: Έλληνας!

«Παύλος Μελάς: ένας ήρωας με... βαρύ όνομα για την Ελλάδα. Το ίνδαλμα της νεότερης Ιστορίας μας. Με το αίμα του στέριωσε τον Μακεδονικό Αγώνα.

Ένας νέος άνθρωπος με πολλές ικανότητες και προσόντα, που έχασε τη ζωή του χωρίς να έχει εξακριβωθεί έως σήμερα πώς ακριβώς σκοτώθηκε.

Υποθέσεις κάνουμε μόνο για τον άδικο χαμό του».

Η ιστορικός Μίτση Πικραμένου, μετά το best seller της «Η κυρία με τα μαύρα» για τη ζωή της Πηνελόπης Δέλτα, επέστρεψε δυναμικά στα βιβλιοπωλεία με τη μυθιστορηματική βιογραφία ακόμη μιας σημαντικής προσωπικότητας της πατρίδας μας.

«Ωραίος ως Έλλην» είναι ο τίτλος του βιβλίου της για τον Παύλο Μελά, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τετράγωνο.

Το Πασόκ είναι εδώ!

Είναι η δεύτερη φορά που ο Ευάγγελος Βενιζέλος βγάζει το φίδι από την τρύπα.

Την πρώτη, τον Ιούνιο του 2011, όταν, αναλαμβάνοντας υπουργός Οικονομικών, ουσιαστικά διασφάλισε τη συνοχή του ΠΑΣΟΚ που μπόρεσε να υπερψηφίσει το αναθεωρημένο Μνημόνιο.

Και βέβαια προχθές που κράτησε στη ζωή την κυβέρνηση και απέτρεψε κατά πάσα πιθανότητα μια απροσδόκητη χρεοκοπία, αλλά και το ενδεχόμενο παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας.

Μπορεί να φανταστεί άραγε κανείς τι θα συνέβαινε αν στην επόμενη Βουλή αναδεικνυόταν η ακροδεξιά σε ρυθμιστικό παράγοντα;
Δεν ήταν δεδομένη εκ των προτέρων η στάση του κ. Βενιζέλου.

‘Ολοι θυμόμαστε ότι πέρυσι, μετά τις εκλογές του Μαΐου, το ΠΑΣΟΚ είχε θέσει ως όρο για να συμμετάσχει στην κυβέρνηση τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ.

Στα νούφαρα και τις καλαμιές…

Πριν 5 χρόνια ολοκληρώθηκε το πρώτο κομμάτι της ανάπλασης της Νέας Παραλίας της Θεσσαλονίκη.

Από τότε άλλαξε η ζωή χιλιάδων ανθρώπων. 

Τις πρώτες μέρες δεν το πιστεύαμε: από εκεί που είχαμε συνηθίσει σε μια παραλία με λευκές, μισοσπασμένες πλάκες και πάρκα με γρασίδι της κακιάς ώρας, βρεθήκαμε με μια από τις ωραιότερες αστικές αναπλάσεις της Ευρώπης.

Με ένα χώρο που έχει ζωή 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, 365 μέρες το χρόνο -καιρού επιτρέποντος.

Η ανάπλαση σχεδιάστηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο των Πρόδρομου Νικηφορίδη και Bernard Cuomo, οι οποίοι οραματίστηκαν θεματικούς κήπους και μια αλληλοδιαδοχή πράσινων «δωματίων».

Όσο κι αν είχαμε δει μακέτες, η υλοποίηση ήταν πέραν κάθε προσδοκίας και περιμένουμε με αγωνία την ολοκλήρωση της ανάπλασης και του υπόλοιπου τμήματος της παραλίας, σε λίγους μήνες - αν όλα πάνε καλά, πράγμα το οποίο ευχόμαστε.

Υπάρχει ακόμη ελπίδα για τον τόπο...

Προβάδισμα 1,1 μονάδας της ΝΔ έναντι του Σύριζα, βουτιά του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ (στα όρια της πολιτικής επιβίωσης) και επιθυμία της κοινής γνώμης (σε συντριπτικό ποσοστό) να λειτουργήσει η κρατική Ραδιοτηλεόραση αφού μειωθεί το προσωπικό της και εξορθολογιστεί, καταγράφει γκάλοπ της Rass.

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η τεράστια κρίση με την ΕΡΤ δε φαίνεται να κόστισε στη ΝΔ αλλά μόνο στους δυο μικρότερους εταίρους της στην κυβέρνηση, ενώ δεν άγγιξε τη δημοφιλία του ίδιου του Αντώνη Σαμαρά που εξακολουθεί να επιλέγεται ως καταλληλότερος πρωθυπουργός με μεγάλη διαφορά από τον Αλέξη Τσίπρα (46,8 έναντι 33,4%).