Το ΚΚΕ παραλίγο να ρίξει τον καπιταλισμό…

Άκρως ειρωνικό το σημερινό δημοσίευμα των Financial Times απέναντι στους ευρωβουλευτές του ΚΚΕ.

Ο δημοσιογράφος των FT καλύπτοντας την ψηφοφορία της Ευρωβουλής για το πλαφόν στα μπόνους των υψηλά αμοιβόμενων  του χρηματοοικονομικού κλάδου κάνει λόγο για «σταλινικούς» ευρωβουλευτές που «παραλίγο να ρίξουν τον καπιταλισμό» και υποστηρίζει πως βοήθησαν σε μια μεγάλη νίκη του τραπεζικού κλάδου. 

Συγκεκριμένα το δημοσίευμα αναφέρει πως «οι διαχειριστές κεφαλαίων της Ευρώπης θα πρέπει σε τελική ανάλυση να ευχαριστήσουν τους δυο “σταλινικούς” Έλληνες ευρωβουλευτές για το γεγονός ότι γλίτωσαν από την επιβολή πλαφόν στην παροχή μπόνους», καθώς στην σχετική ψηφοφορία οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ δεν ψήφισαν ούτε υπέρ, ούτε κατά της επιβολής πλαφόν, ενώ στη συνέχεια προστίθεται:
«Οι δύο κομμουνιστές ευρωβουλευτές, Γιώργος Τούσσας και Χαράλαμπος Αγγουράκης, θα συνέτριβαν τον καπιταλισμό και τις όποιες διατάξεις που θα μπορούσαν να προστατέψουν τους επενδυτές. Αντίθετα κατέληξαν να αντιστοιχούν στο ήμισυ των ψήφων των αναποφάσιστων, με αποτέλεσμα την πολιτική νίκη ορόσημο της χρηματοοικονομικής βιομηχανίας καθώς απετράπη η επιβολή του σχεδίου για την επέκταση των αυστηρών κανόνων στις αμοιβές πέρα από τον τραπεζικό κλάδο.».

Δάσκαλε που δίδασκες….

Μπορεί όλοι ανεξαιρέτως οι Ευρωπαίοι να δηλώνουν πυρ και μανία για τις

παρακολουθήσεις των επικοινωνιών από πλευράς ΗΠΑ, αλλά όπως προκύπτει, κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη Γαλλία.

Έτσι, η Αμερική δεν είναι ο μόνος ένοχος.

Η γαλλική κυβέρνηση παρακολουθεί τα τηλέφωνα, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, και την διαδικτυακή δραστηριότητα των πολιτών της, όπως αναφέρει η εφημερίδα Le Monde.

Η υπηρεσία πληροφοριών της Γαλλίας DGSE υποκλέπτει τα τηλεφωνήματα αλλά και και τους Η/Υ, τα στοιχεία των οποίων αποθηκεύει για χρόνια ολόκληρα, σε μια γιγαντιαία βάση δεδομένων, γνωρίζοντας έτσι ποιος μιλάει σε ποιον.

Όπως όμως και στις ΗΠΑ, έτσι και στη Γαλλία δεν καταγράφεται το περιεχόμενο των τηλεφωνικών συνομιλιών.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, «όλες οι επικοινωνίες των Γάλλων πολιτών παρακολουθούνται, και αυτό είναι παράνομο».

Από την πλευρά της, η γαλλική κυβέρνηση διαψεύδει το ρεπορτάζ.

Κάτι ψήνεται στον φούρνο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς.

Η πολιτική αυτοκτονία της ΔΗΜΑΡ διευκόλυνε τόσο τη ΝΔ όσο και το ΣΥΡΙΖΑ να ανασυνταχθούν πριν τη μεγάλη σύγκρουση.

Έδωσε κι ένα φιλάκι ζωής στο Βενιζέλο μικρής, διάρκειας.

Η υπόθεση της Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς επανέρχεται με άλλους όρους και σε πιο δυσμενές γι αυτήν πολιτικό περιβάλλον. Αλλά επανέρχεται επιτακτικά.

Η αρθρογραφία των ημερών το αποδεικνύει.

Στην επόμενη φάση, η ΝΔ θα προσπαθήσει να αποδείξει ότι κόμματα όπως η ΧΑ και οι ΑΝ.ΕΛ έχουν ασύμβατα μεγάλα ποσοστά για την ποιότητα του πολιτικού λόγου που εκπέμπουν ακόμα και σε μια τριτοκοσμική πολιτικά χώρα.

Αν η κυβέρνησή της επιβιώσει, και το οικονομικό κλίμα βελτιωθεί έχει ελπίδες να φτάσει στις Ευρωεκλογές έχοντας επανεντάξει μεγάλο μέρος της κέντρο και άκρο - δεξιάς παράταξης.  

Στις εσωτερικές παρυφές αυτού του χώρου μπορεί να είναι και ένα τμήμα του εναπομείναντος περιβάλλοντος ΠΑΣΟΚ.

Γενικά, η πολιτική μεταρρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων από τη μια και η πυγμή του «Νόμος και Τάξη» από την άλλη είναι ελκυστικές για μεγάλες μάζες του Δεξιού και Κεντρώου χώρου.

Αρκεί να έχει απτές επιτυχίες και να βελτιώνει την καθημερινότητα.

Αβαντάζ η πολιτική ηγεμονία του Αντώνη Σαμαρά.

Μπανάνες και σημαίες!

«Και στο ζωολογικό κήπο αν δώσετε σε έναν χιμπατζή μια μπανάνα ή μια σημαία θα την σηκώσει», ήταν το λόγια του προέδρου της Χρυσής Αυγής, Νίκου Μιχαλολιάκου, όταν ρωτήθηκε για την κίνηση του Γιάννη Αντετοκούνμπο και του αδερφού του Θαναση να πανηγυρίσουν την επιλογή του πρώτου στο «draft» του ΝΒΑ με την Ελληνική σημαία. 

Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η Χρυσή Αυγή ανοίγει μέτωπο με έναν παίκτη της εθνικής, αφού το ίδιο είχε συμβεί πριν από ένα χρόνο με τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη που όπως είχαν δηλώσει τότε δεν τον θεωρούσαν Έλληνα λόγω του χρώματος του.

Μόρσι… τέλος!

Καταιγιστικές οι εξελίξεις στην Αίγυπτο όπου η μια επανάσταση έριξε την κυβέρνηση που ανέδειξε ο προηγούμενος λαϊκός ξεσηκωμός.

Και στις δυο περιπτώσεις και στο άνθισμα της Αραβικής Άνοιξης και τώρα στο πραξικόπημα που ήρθε ως επιστέγασμα της λαϊκής οργής και των μαζικών διαδηλώσεων ένα χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Μοχάμετ Μόρσι, κομβικό ρόλο έπαιξε ο στρατός. 

Η κοσμοπλημμύρα της γιορτής, που έχει κατακλύσει την πλατεία Ταχρίρ και με τα βεγγαλικά δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στους πραξικοπηματίες, αφήνει μικρό χώρο για ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων που οδήγησαν στη θορυβώδη πτώση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του Μοχάμετ Μόρσι από την εξουσία.

Η ζωντανή εμφάνιση στην κρατική τηλεόραση του επικεφαλής του αιγυπτιακού στρατού, στρατηγού Αμπντουλφατάχ Αλ Σίσι, που παρουσίασε οδικό χάρτη προς νέες πρόωρες προεδρικές εκλογές ήταν προσεκτικά χορογραφημένη.

Ο Άδωνις και ο Χόρστ…

Τον Άδωνη, το ομολογώ χωρίς να ντρέπομαι, δεν το μπορώ (ή μάλλον δεν τον μπορούσα),

καθόλου μα καθόλου, ιδίως όταν τον άκουγα στην τηλεόραση.

Παρόλα αυτά, στην σύντομη θητεία του σαν υφυπουργός Ναυτιλίας, σε ένα από τους πρόσφατους κυβερνητικούς ανασχηματισμούς, είχε κριθεί πολύ θετικά στην θέση του, από ανθρώπους του ναυτιλιακού χώρου, και όχι μόνο.

Τώρα έρχεται η χαριστική βολή εναντίον της αρνητικής μου στάσης εναντίον του Άδωνη. 

 Και η αιτία είναι ότι η τηλεόραση έδειξε τον Άδωνη να παρουσιάζει τον Χόρστ Ράιχενμπαχ και να παρουσιάζει στα ελληνικά ΜΜΕ το σχέδιό του να συνεργαστεί στενά με τον κ. Ράιχενμπαχ στην αναδιαμόρφωση του άρρωστου τομέα της δημόσιας υγείας.

Ήταν ίσως μία ιστορική πρωτιά, παρακαλώ διορθώστε με εάν κάνω λάθος να βλέπεις έναν έλληνα υπουργό, να στέκεται δίπλα δίπλα με ένα Γερμανό εμπειρογνώμονα, και ειδικά τον σημαντικό κ. Ράιχενμπαχ, και να δηλώνει ο έλληνας υπουργός ότι θα συνεργαστεί στενά με τον Γερμανό στην εξυγίανση του υπουργείου και του δημοσίου τομέα για τον οποίο το υπουργείο είναι υπεύθυνο.

Είσαι νέος μηχανικός? Δούλεψε μαύρα!

Όχι. Δεν το λέει κάποιος βετεράνος του κινήματος "Δεν πληρώνω" ούτε κάποιος ινστρούχτορας του αναρχορεβιζιονιστικού αριστερού μετώπου (ή πως στο καλά τα λέτε αυτά τα περίεργα). Όχι, αυτό λέει κατάφατσα στους νέους μηχανικούς το ταμείο τους το ΤΣΜΕΔΕ!

Σας έλειψε η Κλάρα Μπελ;

Κωμικοτραγικές σκηνές έζησαν βουλευτές και υπάλληλοι στη Βουλή, όταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ -μέλη της προανακριτικής για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ- βγήκαν στο διάδρομο του πρώτου ορόφου και ζήτησαν να ματαιωθεί η συζήτηση για το πόρισμα αφού δεν τους είχε δοθεί.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ βγήκαν από την αίθουσα φωνάζοντας, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να λέει «ούτε η χούντα δεν τα έκανε αυτά», ενώ μόλις είδε την υπάλληλο της Βουλής που μετέφερε το πόρισμα της ζήτησε επιτακτικά να της το δώσει.

Σε εκείνο το σημείο παρενέβη ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Ρήγας, ο οποίος της είπε «είσαι νούμερο, τώρα απειλείς και τους υπαλλήλους της Βουλής;».

Οι κίνδυνοι της γραφικότητας.

Η Ελλάδα κάποτε σταδιοδρομούσε στο διεθνές στερέωμα με τις γραφικότητές της.

Τα γαϊδουράκια που ανηφόριζαν στην αιγαιοπελαγίτικη ξεραΐλα, τα ασβεστωμένα σπίτια, η ρετσίνα και η greek salad ήσαν μερικά από τα ιερογλυφικά που έκαναν τον ευρωπαϊκό χειμώνα να ονειρεύεται.

Μαζί και ένας λαός που, κατά τον Ζορμπά και τη Μελίνα, ήταν έτοιμος ανά πάσα στιγμή να το ρίξει στο χορό και το τραγούδι.

Το «έξω καρδιά» ήταν πηγή του πολυπόθητου συναλλάγματος και, ως εκ τούτου, χάριν της βαριάς βιομηχανίας μας, του τουρισμού, οφείλαμε να μην παίρνουμε τον εαυτό μας και πολύ στα σοβαρά.

Ανωνυμία και ψευδώνυμα στο διαδίκτυο.

Σήμερα θα πιάσω ένα θέμα που σηκώνει πολύ συζήτηση, και που  θα στενοχωρήσει κάποιους, και που  έχει να κάνει με τη χρήση ψευδωνύμου, και την ανωνυμία του διαδικτύου γενικότερα.

Ένα θέμα που είναι, αν μη τι άλλο, αμφιλεγόμενο, και «καίει».

Κι αυτό θα το κάνω διότι το τελευταίο διάστημα, εντελώς συμπτωματικά, δέχθηκα δυο τρεις διαφορετικές «επιθέσεις», επειδή δεν γράφω αυτά που γράφω επώνυμα.

 Κάποιοι μάλιστα χρήστες του facebook, αυτόκλητοι θεματοφύλακες της σοβαρότητας (μάλλον σοβαροφάνειας), ενοχλήθηκαν βλέποντας άρθρα του Ορθογράφου με την υπογραφή μου σε νεοδημοκρατικές σελίδες, όχι για αυτά που γράφω, αλλά για το γεγονός ότι γράφω «ανώνυμα».

Λες κι αν έγραφα επώνυμα, θα ήμουν πιο «σοβαρός».

Σε σελίδες μάλιστα που με ενέταξαν από μόνες τους, χωρίς καν να το ζητήσω.

Κάποιοι δηλαδή, ποιος ξέρει γιατί, αντί να ασχοληθούν με αυτά που γράφω, καλά ή κακά, ασχολούνται με το γιατί τα γράφω «κρυμμένος» πίσω από ψευδώνυμο.

Ένας μάλιστα, σε άσχετη ανάρτηση φίλης, με αποκάλεσε και δειλό, επειδή ειρωνεύτηκα τον … Ρουβά, κρυμμένος στην ανωνυμία μου!

Και από τη πλευρά του, μπορεί να έχει και δίκιο….

Άλλωστε, αν θύμωνε ο Σάκης, και ήξερε ποιος είμαι,  μπορεί να μου έστελνε κανέναν Ψινάκη, και να είχαμε άλλα μετά…