Υπομονή, έρχονται τα Νεφελίμ…

Οι αποδοκιμαστικές δηλώσεις του Προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν προς συμπατριώτες του επιχειρηματίες που έχουν στόχο να επενδύσουν στην Ελλάδα και η χθεσινή ρητή εκδήλωση ενόχλησης της ελληνικής κυβέρνησης από αυτές, καταστρέφει ίσως το ζωτικότερο όραμα της ανά την Ελλάδα κουλτούρας της συνωμοσιολογίας, όλης αυτής που κατοικοέδρευε μπροστά στην τηλεόραση, σε κρεβάτια, ντιβάνια, καναπέδες, σκαμπό, καρέκλες.

Καταστρέφει το όνειρο ότι, μια μέρα, θα μας σώσει η «ξανθή φυλή» του Βορρά.

Για να είμαστε ειλικρινείς, το όνειρο αυτό κατέρρευσε πρώτα στην Κύπρο - εκεί όπου η «ξανθή φυλή» έχασε τον τραπεζικό και φορολογικό παράδεισό της, οπότε, αφού οι λογής επενδυτές έσωσαν ό,τι ήταν δυνατόν να σώσουν, στη μεγάλη πλειονότητά τους την έκαναν με μικρά πηδηματάκια για άλλους πιο εξωτικούς φορολογικούς παραδείσους.

Η διάψευση των κύπριων πολιτικών από το ρωσικό κράτος, παρά την αρχική ψυχρολουσία, συνέβαλε στην προσγείωση των Κυπρίων στην οδυνηρή αυτογνωσία. Καλύτερη από τα παραμύθια.

Μια απλή πρόταση για τον Κυριάκο!

«Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατ’ επανάληψη έχει αναφερθεί στην ανάγκη, ξεπερνώντας τις μνημονιακές υποχρεώσεις του υπουργείου, να δημιουργηθεί ένα νέο Δημόσιο, ποιο αποτελεσματικό και το κυριότερο περισσότερο φιλικό προς τον πολίτη, ο οποίος εν τέλει είναι αυτός που πληρώνει και κατά συνέπεια απαιτεί υψηλού επιπέδου παροχή υπηρεσιών», ανέφεραν χθες πηγές του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης.

Και λέω εγώ ο κακός:

Ο δημόσιος τομέας της Ελλάδας έχει πολλά στραβά, τα οποία συσσωρεύτηκαν δεκαετίες τώρα, με αποτέλεσμα σήμερα, που το αυγό μπήκε στον κώλο, να τρέχουμε και να μη φτάνουμε, προσπαθώντας να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα.

Το μεγαλύτερο κακό του δημοσίου δεν είναι, όπως θα νόμιζαν οι περισσότεροι, η μονιμότητα.

Όχι.

Το μεγαλύτερο κακό, μετά την κομματοκρατία, είναι η ατιμωρησία.

Διότι, όπως έχουμε πει και άλλοτε, ακόμη και ένοπλη ληστεία να κάνει ο δημόσιος υπάλληλος, δύσκολα θα απολυθεί, αφού ακόμη κι αν αποφασίσει το σύστημα να  ασχοληθεί με την περίπτωσή του, μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση (και στα δικαστήρια), θα έχουν σίγουρα περάσει πάνω από δέκα χρόνια, οπότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει μέχρι τότε;

Αφήστε που, όπως είδαμε (και πρόσφατα μάλιστα), ακόμη και φυλακισμένοι επίορκοι συνέχιζαν να εισπράττουν τη μισθοδοσία τους στην ψειρού!

Και όλα τα ίδια μένουν…

To  Σαββατοκύριακο που μας πέρασε τρία περιστατικά μου επιβεβαίωσαν ότι τίποτε απολύτως δεν μας δίδαξε η κρίση, πως μεγαλύτερη παπαριά από τον εκσυγχρονισμό του κράτους και την απαλλαγή του από τον εναγκαλισμό των κομμάτων και των διαπλοκών δεν έχει ακουστεί και πως αν κάποτε η κρίση αρχίζει να περνά η κατάσταση θα επιστρέψει στο γνωστό πρότερο βίο.

Περιστατικό πρώτο: Πριν λίγες μέρες τελείωσαν οι αιτήσεις για τη Δημόσια Τηλεόραση. Αυτή που διαδέχθηκε την κομματική αμαρτωλή άρρωστη ΕΡΤ.  Αυτή που θα αποτελούσε το απαύγασμα της εγκυρότητας, της ανεξαρτησίας και της διαφάνειας. Κομματικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εξομολογήθηκε εντός του Σαββατοκύριακου ότι έκανε αίτηση για το νέο φορέα.

Μπροστά στα έκπληκτα αυτιά των ακροατών του και στην ερώτηση μα εσύ δεν ήσουν που βγήκες από τα ρούχα σου όταν έκλεισαν την ΕΡΤ απάντησε.

Αυτό δεν αλλάζει, αλλά με πίεσαν πολύ από το κόμμα διότι πάνε να μπούνε μόνο οι νεοδημοκράτες και πρέπει να υπάρχει ισορροπία!

Οι ρίζες της πολιτικής βίας.

Πολιτική βία εμφανίστηκε παντού στον κόσμο.

Ακόμη και στην Ευρώπη, όπου σε πολλές χώρες αναπτύχθηκε μαύρη ή κόκκινη τρομοκρατία.

Ο Δημήτρης Κ. Ψυχογιός στο βιβλίο του «Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία» (εκδ. Επίκεντρο) περιγράφει τη «μακρά δεκαετία του ’70, που αρχίζει από το 1968 και είναι για την ηπειρωτική Δυτική Ευρώπη η δεκαετία του αριστερισμού, της εξτρεμιστικής αντικοινοβουλευτικής Αριστεράς, σε διαφορετικό βαθμό σε κάθε χώρα και με διαφορετικό τρόπο εμφάνισης. Όμως από τη δεκαετία του ’80 και μετά, ο βίαιος αντικοινοβουλευτισμός αρχίζει να περιθωριοποιείται, οι τρομοκρατικές πρακτικές σταδιακά εγκαταλείπονται...».

Όχι όμως παντού στην Ευρώπη.

Υπάρχει πάντα η «ελληνική εξαίρεση».

Στη χώρα μας το τρομοκρατικό φαινόμενο επιζεί· ακόμη και σήμερα είναι ενεργές τρομοκρατικές ομάδες: «Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει τόσο μακρά και συνεχής παράδοση ένοπλης δράσης από οργανώσεις της Ακρας Αριστεράς».

Ο εισπράκτωρ…

Απόσπασμα από πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο Antinews, σχετικά με το ζήτημα που προέκυψε πρόσφατα για τους ελεγκτές, και την αποφυγή αγοράς εισιτηρίων στα ΜΜΜ από πλευράς πολλών πολιτών.

Ο εισπράκτορας :
Πρώτον, χορηγούσε εισιτήριο και ρέστα, με τη διαδικασία αυτή βέβαια να δημιουργεί συνωστισμό, ιδίως από αυτούς που σκόπιμα ήθελαν να “χαλάσουν” χαρτονομίσματα.

Δεύτερον, έκανε αναγγελία της επόμενης στάσης, ώστε οι επιβάτες να χτυπήσουν το κουδούνι εφόσον ήθελαν να αποβιβαστούν. “Αγγελοπούλου”, “Ζέρβα”, “Λυσσιατρείον”.

Αυτό που σήμερα κάνει μαγνητοφωνημένα μια λάγνα φωνή στα μεγάφωνα του μετρό και οι Ασιάτες τουρίστες ακούγοντας νομίζουν ότι βρίσκονται στο Τόκιο : “Νεξτ στέησιον Κα-τε-χα-κι”...

Έχει μια ταραχή!

Άστραψε και βρόντηξε ο Λευτέρης Πανταζής.

Γνωστός και ως ο Μπραντ Πιτ της νύχτας!

Αιτία;

Η έφοδος του ΣΔΟΕ σε νυχτερινό κέντρο  της Θεσσαλονίκης όπου  τραγουδούσε ο δημοφιλής καλλιτέχνης, που είχε ως αποτέλεσμα το μαγαζί να σφραγιστεί για δυο ημέρες εξαιτίας της ασύστολης φοροδιαφυγής που διαπιστώθηκε.

Πιο συγκεκριμένα, οι ελεγκτές ανακάλυψαν ότι σε πάρα πολλά τραπέζια, όπου η μέση φιάλη κοστίζει περί τα €200, και άλλα τόσα τα λουλούδια και τα «ξηροκάρπια», δεν είχε κοπεί καμία απόδειξη!

Κλασικά και νεοελληνικά δηλαδή…

Το ξανθό γένος, και άλλα παραμύθια της Χαλιμάς…

Αυτή η «διαχρονική» ιστορία, που επανέρχεται κάθε τόσο, ότι δηλαδή η Ελλάδα δεν έχει ποτέ τίποτα να φοβάται, διότι την αγαπά και την προστατεύει η ομόδοξος Ρωσία, και ότι το ξανθό γένος θα μας σώσει, αφού έτσι  λέγανε και οι γέροντες, έχει αρχίσει να καταντά αηδία.

Από την εποχή των Ορλωφικών, ακόμη περιμένουμε το ξανθό γένος που όλο έρχεται και όλο την κάνει…

Μάλιστα, η ρωσική ναυτική επέμβαση που έγινε στο Αιγαίο εκείνη τη περίοδο, στα πλαίσια του ρωσοτουρκικού πολέμου, λίγο έλειψε να μας αφανίσει ως έθνος, αφού με την αποχώρηση των Ρώσων, ο τότε Σουλτάνος και το Διβάνι, πρότειναν την γενική σφαγή των Ελλήνων, αδιακρίτως φύλου κι ηλικίας.

Όλοι συμφώνησαν εκτός ευτυχώς από τον Τούρκο αρχιναύαρχο Χασάν Τζεζαϊρλή, ο οποίος κατόρθωσε τελικά να επιβάλει την άποψή του με το ακαταμάχητο επιχείρημα «Εάν φονευθώσιν όλοι οι Έλληνες, ποίος θα πληρώνη το χαράτσι»;

Θεσσαλονίκη: Σκυλούπολη…

Το καλοκαίρι του 2002 πήγα μέσα σ’ ένα βράδυ σε όλα τα νυχτερινά κέντρα – ελληνάδικα της Θεσσαλονίκης.

Για ρεπορτάζ, φυσικά.

Διαφορετικά, δεν είχα κανένα λόγο να υποβάλω τον εαυτό μου σε τέτοιο βασανιστήριο.

Όλη τη νύχτα, με τον φωτογράφο, πηγαίναμε (με μηχανάκι, φυσικά, για να μην έχουμε και το μέλημα του παρκαρίσματος), χτυπούσαμε και φεύγαμε.

Θυμάμαι ότι είχα συναντηθεί και μιλήσει, μέσα σε ένα βράδυ, μεταξύ άλλων, με την Πέγκυ Ζήνα, τη Δώρα του Big Brother και τον Τάσο Μπουγά.

Μα καλά, μέσα σ’ ένα βράδυ πρόλαβες να πας παντού; θα ρωτήσετε – και με το δίκιο σας.

Ναι. Επειδή τότε ήταν 5-6 τα όπα όπα μαγαζιά, συγκεντρωμένα όλα στην περιοχή του αεροδρομίου.

Τα σκυλιά είναι υγεία και αγάπη!

Αφιερωμένη στον σκύλο η 26η Αυγούστου: τυχερός όποιος έχει σκύλο γιατί σε αγαπάει 24 ώρες τη μέρα, 7 μέρες τη βδομάδα και για μια ζωή!

Ανάμεσα στα σκυλιά και στους ανθρώπους, υπάρχει μία ειδική χημεία, που οι ρίζες της βρίσκονται πίσω στα βάθη του χρόνου.

Η σχέση αγάπης, αφοσίωσης και εμπιστοσύνης που αναπτύσσεται ανάμεσα στους ιδιοκτήτες και τα σκυλιά τους, είναι μία δυνατή σχέση που έχει γίνει αντικείμενο πολλών ερευνών αλλά και ειρωνικών σχολίων.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει σχόλια του τύπου: «Κοίτα τι κάνει για το σκύλο του, ούτε παιδί να ήταν»;

Τι είναι αυτό όμως, που κάνει τους ανθρώπους να ενδιαφέρονται τόσο πολύ για ένα μέλος εκτός της «ράτσας» τους;

Προς μια τελική φάση του ελληνικού ζητήματος…

Η Γερμανία έχει εισέλθει στην τελευταία φάση της προεκλογικής της αναμέτρησης με το ελληνικό ζήτημα να κυριαρχεί εντυπωσιακά σε όλα τα επίπεδα: από την… ιστορία (διαμάχη Μέρκελ – Σρέντερ για το ποιος «φταίει» που η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ), την οικονομία και την πολιτική (τι θα γίνει με το κούρεμα και το νέο ελληνικό πρόγραμμα) ως την πιο φαιδρού επιπέδου λαϊκιστική παραπολιτική (η Μέρκελ να δηλώνει ότι μια γερμανική ομάδα δεν θα έχανε από μία ελληνική αν εκείνη ήταν παρούσα στο γήπεδο).

Την ίδια ώρα, στην Αθήνα, η κυβέρνηση αδυνατεί να κάνει χρήση πολύ ισχυρών «χαρτιών» που πέφτουν στο τραπέζι: το ΔΝΤ παραδέχεται εκ νέου μοιραία λάθη του ελληνικού προγράμματος καρφώνοντας μάλιστα τους ευρωπαίους και την «υπεραισιοδοξία» τους για την ελληνική οικονομία ως υπεύθυνους γι αυτά, ενώ το Βερολίνο παραδέχεται επισήμως υπερκέρδη 41 δισ. ευρώ για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, από τη «διάσωση» της Ελλάδας!