Ο χιουμορίστας κ. Δραγασάκης…

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος για την οικονομική πολιτική του κόμματος, Γιάννης Δραγασάκης, έχει προφανώς αίσθηση χιούμορ.

Αυτό αποκάλυψε σε πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή όταν ανέφερε ότι το κόμμα του θα προτείνει στους ευρωπαίους εταίρους ότι η αποπληρωμή του χρέους θα πρέπει να συνοδεύεται από ρήτρα ανάπτυξης με παράλληλο μορατόριουμ στις μεταρρυθμίσεις.

Με άλλα λόγια και σε απλά Ελληνικά η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ όταν έρθει στην εξουσία προς τους Ευρωπαίους πιστωτές και το ΔΝΤ θα είναι η εξής: «Δεν πρόκειται να σας δώσουμε δεκάρα ούτε πρόκειται να κάνουμε καμία μεταρρύθμιση αν δεν υπάρξει ανάπτυξη».

Εις υγείαν των κορόιδων…

Ή αλλιώς: Με την κουτάλα επ’ ώμου….

Έχοντας «φάει» δυο ολόκληρα σχεδόν χρόνια από τη ζωή μου στο στρατό, και μάλιστα στην καλύτερη μου ηλικία, έχω σχηματίσει άποψη για αυτόν.

Και δεν είναι και πολύ καλή.

Σε γενικές γραμμές οι ένοπλες δυνάμεις μας λειτουργούν όπως και το εν γένει δημόσιο μας.

Κοινώς μπάχαλο.

Απλά εκεί, η όποια ανικανότητα, δυσλειτουργία, ή αναποτελεσματικότητα, καλύπτονται πίσω από την λεγόμενη πειθαρχία… που στο δημόσιο δεν υπάρχει ούτε για δείγμα.

Και βέβαια τι να περιμένει κανείς όταν η πολιτική ηγεσία του στρατεύματος συμπεριλαμβάνει την … Φώφη;

Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

‘Όχι επειδή το λένε οι Financial Times...

 Τι μπορούσα να κάνω κι εγώ;

Κατέβαινα προς Φάληρο με τον ηλεκτρικό και, από το σύνηθες «ορφανό» των 35 ετών, που γκάριζε για τα τηλεοπτικά διαπιστευτήριά του από «τον κύριο Παπαδάκη» και πουλούσε «δύο στυλούς για μισό ευρώ», επειδή το αδελφάκι του δήθεν πρέπει να κάνει εγχείρηση στην Αμερική, προτιμούσα χίλιες φορές να ακούω ραδιόφωνο με τα ακουστικά από το κινητό μου.

«Ποια είναι, επιτέλους, αυτή η οικονομία, που προσπαθούν όλοι τους να τη σώσουν; Εχει αυτιά η οικονομία, έχει μάτια;».

Ηταν μια ηθοποιός που τα έλεγε αυτά, με άψογη άρθρωση του λόγου και λαγαρή φωνή που επάλλετο από συναίσθημα - μία ηθοποιός που έδινε το αντιμνημονιακό ρεσιτάλ της μέσω μιας συνέντευξης.

Γενικό συμμάζεμα… τώρα!

Κάποτε, επί χρυσής επταετίας που θα’ λεγε και ο Κασιδιάρης, το σύνθημα ήταν «κάθε χωριό και γήπεδο, κάθε πόλη και στάδιο».

Αργότερα, επί εποχής «πλέριας δημοκρατίας» του Ανδρέα, το σύνθημα άλλαξε, και έγινε «κάθε χωριό και ΤΕΙ, κάθε πόλη και πανεπιστήμιο».

Για τα χρόνια της «σημίτειας» ανάπτυξης δεν θα πω, αφού τότε, τα συνθήματα για   γήπεδα και ΤΕΙ αντικαταστάθηκαν από ένα και μόνο: «ΕΛΔΕ παντού».

Η κάθε εποχή δηλαδή, ανάλογα με τις ανάγκες της, ανάλογα με τις κυρίαρχες τάσεις, πρόσφερε και συγκεκριμένες λύσεις, προκειμένου να πάρουν μπροστά κάποιες τοπικές αγορές, να δοξαστούν κάποιοι τοπικοί πολιτικάντηδες, και εν πάση περιπτώσει να κυκλοφορεί το χρήμα…

Συνέβη κι αυτό….

Ένας κάτοικος της Κένυας που συνελήφθη να …. πηδάει μια κατσίκα, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλακή.

Αυτό όμως δεν είναι η είδηση.

Η κτηνοβασία ζει και βασιλεύει εδώ και χιλιάδες χρόνια, και μάλιστα ακόμη και στα καλύτερα σπίτια…

Η είδηση είναι ότι στη δίκη του μερακλή Κενυάτη παραβρέθηκε και η παθούσα.

Η οποία μπορεί να μην κατέθεσε, αλλά τον κοιτούσε στα μάτια….

Η (αναποτελεσματική πλέον) ΕΛ.ΑΣ δεν επαρκεί.

Σοκ και αποτροπιασμό προκαλεί στην Αχαΐα η ιδιαιτέρως ειδεχθής δολοφονία της 43χρονης Ναταλίας Βουτσινά στην Πάτρα, ενώ επαναφέρει με τον πλέον τραγικό τρόπο το ζήτημα της έλλειψης προσωπικού και υλικοτεχνικής υποδοχής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αχαΐας, όπως και πολλών άλλων περιφερειακών υπηρεσιών της Ελληνικής Αστυνομίας.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τις πρόσφατες μεταθέσεις της Ελληνικής Αστυνομίας μετατέθηκαν μόνο τρεις αστυνομικοί σε ολόκληρη την Αχαΐα, ενώ την ίδια στιγμή η εγκληματικότητα στην ευρύτερη περιοχή αυξάνεται δραματικά.

The Sad Mafioso...

Godspeed You Black Emperor

Μπάτε σκύλοι αλέστε…

Έχω γράψει πάμπολλες φορές, σε σημείο να γίνομαι κουραστικός, ότι πέρα από την κρίση και την οικονομική ανέχεια, υπάρχουν και χειρότερα πράγματα, όπως είναι η ανομία και η εγκληματικότητα.

Καλώς ή κακώς, η φτώχια συνηθίζεται, και κάποτε μάλιστα ξεπερνιέται.

Ο φόβος όχι.

Και αυτά τα τελευταία χρόνια, η εγκληματικότητα στη χώρα μας έχει φουντώσει, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μέρους της αστυνομίας.

Και λέω μέρους, διότι πέρα από την ΔΙΑΣ και μερικούς άλλους, οι περισσότεροι αστυνομικοί πετάνε αετό…

Τι όνειρο κι’ αυτό….

Σήμερα το πρωί ξύπνησα με ένα περίεργο συναίσθημα.

Ένα ψυχικό μπούκωμα.

Κάτι με έπνιγε…

Δεν μπορούσα να το προσδιορίσω.

Στην αρχή το απέδωσα στον παστουρμά που είχα φάει από βραδίς.

Στη συνέχεια όμως, και μετά από έναν δυνατό καφέ και δυο τρία στριφτά τσιγάρα… μου ήρθε!

Αφήνοντάς μου μια άσχημη γεύση σαν… τσουνάμι στα χείλη.

Ήταν ένα όνειρο που είχα δει, και που το είχα ξεχάσει όταν ξύπνησα.

Άλλωστε, θα ξέρετε φαντάζομαι, πως τα όνειρα μας, όσο ζωντανά ή μακρόσυρτα μας φαίνονται, στην πραγματικότητα κρατάνε μόλις μερικά λεπτά.

Είναι η περίφημη φάση REM (rapid eye movement), που λένε και οι επιστήμονες….

Πλειστηριασμοί και εκλογικά μαθηματικά…

Η πρόσφατη ιστορία με τους πλειστηριασμούς αναδεικνύει για μια ακόμη φορά τον γνωστό κανόνα ότι δηλαδή στις δημοκρατίες οι οικονομικές αποφάσεις που λαμβάνονται δεν ευνοούν κατ' ανάγκη την πλειοψηφία αλλά κυρίως μικρές συμπαγείς ομάδες συμφερόντων.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το κόστος μιας οποιασδήποτε απόφασης που ευνοεί μια μικρή ομάδα διαχέεται (στην ευρύτερη κοινωνία) ενώ τα οφέλη συγκεντρώνονται (στην ομάδα).

Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα μέλη της ωφελούμενης ομάδας έχουν ισχυρότερα κίνητρα να ενεργοποιηθούν και να υποστηρίξουν την πρόταση σε σχέση με τα κίνητρα που έχουν τα μέλη της ευρύτερης κοινωνίας να ενεργοποιηθούν για να την καταπολεμήσουν.