Λευκή αλεπού…

Ο καθημερινός θόρυβος στους δρόμους, υπαινίσσεται ότι το μέτρο και η αρμονία αφορούν εκείνους που σκέφτονται πιλοτικά για την εγκαθίδρυση της φιλοσοφικής επανάστασης· ελέω όχλου, αναζητείται η αστραπή εν μέσω κραυγών για την διατήρηση του μουμιοποιημένου μεταπολιτευτικού status quo.

Δύο χιλιάδες γκρουπούσκουλα θα τα καταφέρουν καλύτερα.

Πόσο κολακευτική είναι η πίστη στις ευγονικές αρχές της ισότητας, με το βλέμμα να χάνεται στο υποσχόμενο κόκκινο πρόσωπο ενός σοβιετικού ναύτη στην πρώτη γραμμή της Κροστάνδης;

Με την γλώσσα να αναλύει τις λευκές νύχτες στα κείμενα του Feuerbach;

Με το σώμα να συμμετέχει στα καλέσματα μίας άλκης στο παιχνίδι της μυϊκής δύναμης των ιδεών;

Με την σιγουριά ότι τα μαρξιστικά κείμενα αφορούν τον 21ο αιώνα;

Με την ψευδαίσθηση ότι ο τρόμος της πρόσληψης του κόσμου δεν ήρθη;

Γιατί ψήνουμε αρνιά το Πάσχα;

Τα γιδοπρόβατα γεννούν συνήθως τον Ιανουάριο.

Αυτός είναι ο λόγος που αναφέρεται και ως «Γενάρης».

Οι κτηνοτρόφοι, επειδή εκείνη την εποχή συχνά υπάρχουν χιόνια, δεν μπορούν να βγάλουν τα κοπάδια για βοσκή, οπότε τα ζώα πεινούν. Έτσι αναγκάζονται να τα σφάζουν, για να ελαττώσουν τον αριθμό τους.

Δεν υπήρχαν τότε επιδοτούμενες κτηνοτροφές και βαμβακόπιτες.

Με την αναγκαστική μείωση του αριθμού των γιδοπροβάτων υπήρχε προσφορά κρέατος που έπρεπε να καταναλωθεί (δεν υπήρχαν και ψυγεία) και η παράδοσή μας συντονίστηκε.

Οι πέντε τοξικές νόρμες του φασισμού μας.

Κάθε κοινωνία έχει τις νόρμες της. Είναι αυτές οι σταθερές που κρατούν τις ισορροπίες και ορίζουν τη συνοχή των μελών της.

Αυτά τα σημεία αναφοράς που βοηθούν στη διαλεκτική, στην ωρίμανση των ταυτοτήτων και στη σύγκλιση προς τη συνεννόηση.

Κι εμείς έχουμε. Κι οι Γάλλοι κι οι Αμερικάνοι κι οι Ιταλοί.

Στη δικιά μας περίπτωση όμως, τα πράγματα είναι κάπως άσχημα.

Κι αυτό, γιατί δεν τις παραδεχόμαστε.

Δεν θέλουμε βασικά, να τις γράψουμε στη συνείδησή μας ως νόρμες, μήπως και τις βελτιώσουμε.

Απλά τις ακολουθούμε ως «δόγματα» και δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να τις διεκδικήσουμε ως ελεύθερες στάσεις ζωής.

Κι έτσι αφήνουμε τις εξουσίες να τις καθορίζουν και να μας τις επιβάλλουν αυταρχικά.

Περί 21ης Απριλίου…

 Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 δεν συνέβη ως κεραυνός εν αιθρία.

Επί δύο σχεδόν χρόνια νωρίτερα, η Ελλάδα βρισκόταν σε βαθιά κρίση.

Η σύγκρουση του Γεωργίου Παπανδρέου με τα Ανάκτορα το καλοκαίρι του 1965 είχε οδηγήσει στην αποχώρηση δεκάδων βουλευτών από την Ένωση Κέντρου, η οποία είχε κερδίσει τις εκλογές του 1964 με 53%, και στο σχηματισμό κυβερνήσεων «αποστασίας».

Η αίσθηση πως οι βουλευτές εξαγοράζονταν από μυστικές υπηρεσίες ή και από επιχειρηματικά συμφέροντα και ότι ήταν γενικά διεφθαρμένοι στο έπακρον είχε καταβαραθρώσει την υπόληψη του πολιτικού κόσμου.

Πέραν της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου (ο οποίος σίγουρα δεν υπήρχε), οι πραξικοπηματίες ισχυρίζονταν πως τερμάτισαν την κυριαρχία των «φαύλων».

Το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης κάθε άλλο παρά αποκλειόταν από τους γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα.

Συνηθισμένα λάθη στις έννοιες λέξεων και εκφράσεων…

·       Η φράση «εξ απαλών ονύχων» σημαίνει παιδιόθεν, από την παιδική ηλικία (και όχι: «με το μαλακό», ακροθιγώς).

·       «επί τούτω» σημαίνει ειδικά γι’ αυτό και όχι επίτηδες (το θέμα λύθηκε με μια επί τούτω ρύθμιση)

·       «επί τούτου» σημαίνει επ’ αυτού, επάνω σ’ αυτό, σχετικά με αυτό και όχι ειδικά γι’ αυτό. (παρουσίασε το θέμα και συζητήθηκαν προτάσεις επί τούτου)

·       «κατ΄ αρχήν» ή «καταρχήν» (=στα βασικά σημεία), Κατ΄ αρχάς (=αρχικά). Π.χ. «Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε κατ’ αρχήν», «Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε…»

Jesus...

The Brian Jonestown Massacre

Οι φαιδρότητες του φετινού Πάσχα…

Αν και οι άγιες αυτές ημέρες δεν προσφέρονται για πολλά πολλά αστεία, εν τούτοις δεν μπορώ παρά να ασχοληθώ με μερικές από τις πρόσφατες εξελίξεις, που κάθε άλλο παρά σοβαρές είναι.

Φαιδρές θα έλεγα.

Η χώρα βγήκε στις αγορές, πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα, διανέμει μοίρασμα σε κοινωνικά ευπαθείς ομάδες, και γενικά οι δείκτες και οι αριθμοί άρχισαν δειλά δειλά να βελτιώνονται.

Επιβεβαιώνοντας όλους εκείνους που πίστεψαν στη μεγάλη προσπάθεια.

Πλην των γνωστών αγνώστων, συνήθων υπόπτων, π.χ. Παπαδημούληδες, Δραχμαζάνηδες και σία…

Ποιους θα φάνε οι συριζοταλιμπάν…

Ανάμεσα στα άπειρα αρνητικά που βγήκαν στον αφρό στην Ελλάδα της Κρίσης ξεχωρίζει η εμφάνιση μιας νέας κατηγορίας ανθρώπων: Των «συριζοταλιμπάν». Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω πως ο χαρακτηρισμός αυτός δεν αφορά σε καμία περίπτωση το σύνολο των οπαδών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ.

Έχει να κάνει με μια ομάδα συγκεκριμένων ατόμων που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια στο κόμμα της Κουμουνδούρου και κάνουν αισθητή την παρουσία τους με κάθε ευκαιρία.

Ανάμεσά στους «συριζοταλιμπάν» μπορείς να βρεις βετεράνους ακραίους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, απολιτίκ τύπους που ψάχνουν εναγωνίως ένα (πολιτικό) νόημα στην ζωή τους αλλά και ακραιφνή αντιμνημονιακά εθνίκια.

Τον κανόνα, όμως, αποτελούν πρώην στελέχη και πρώην οπαδοί του ΠΑΣΟΚ. Μιλάμε για ΠΑΣΟΚ πιο βαθύ κι από το λαρύγγι της Λίντα Λάβλεϊς...

Για τη Βούλα ρε γαμώ το…

Το καλοκαίρι του 1992, η Βούλα Πατουλίδου, ένα κορίτσι με νεύρο από τον Τριπόταμο Φλώρινας, κέρδισε εντελώς απροσδόκητα (έπεσε η αθλήτρια που θεωρούνταν φαβορί) το χρυσό μετάλλιο των 100 μέτρων γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης.

Ντυμένη την ελληνική σημαία και πανηγυρίζοντας, φώναξε το ηρωικό «Για την Ελλάδα, ρε γαμώ το».

Ηταν η φράση με την οποία η πτωχή πλην τιμία Ελλάς βγήκε στις αγορές του αθλητισμού και άρχισε να σαρώνει μετάλλια ενόψει της δικής της αθλητικής γιορτής, των Ολυμπιακών του 2004, που στο συλλογικό υποσυνείδητο καταγράφηκε ως η χρονιά κατά την οποία θριάμβευσε το ελληνικό DNA.

Πάσχα στο χωριό…

Τέτοιες μέρες που η βοή του χρόνου, εξασθενημένη, αλλά παντός κυρίαρχη εντός μου, με κάνει να επιστρέφω σε ωφέλιμα φορτία, στην αιώνια πατρίδα της παιδικής ηλικίας, η εικόνα ενός ανθρώπου με καταδιώκει.

Ο παππούς μου, πατριάρχης του παλιού καιρού, δημιουργός μιας οικογένειας οκτώ παιδιών και ενός στρατού εγγονών και δισέγγονων, χρησιμοποιούσε πάντα την προστακτική για να μιλήσει για το κέντρο της επικράτειας του.

Το Πάσχα θα έρθετε όλοι πρόσταζε και τα μέσα μαζικής μεταφοράς των ‘70ς, πρωτόγονα στα σημερινά μας μάτια, επιστρατεύονταν για να μας μεταφέρουν.