Η Ελλάδα της Αττικής...

Ελλάδα δεν είναι μόνον η Αττική.

Ελλάδα δεν είναι μόνον η Αθήνα.

Ελλάδα δεν είναι μόνον ο Πειραιάς.

Και ως Σαλονικιός θα γράψω ότι Ελλάδα είναι και η Θεσσαλονίκη και η Μακεδονία.

Και ως Σαλονικιός θα θυμίσω στον Αντώνη Σαμαρά, πόσο πίστεψε η Μακεδονία σε αυτόν, το 2009, τι ποσοστά του έδωσε, ακόμη και όταν από τη Μακεδονία κατέβαινε κι άλλος ανθυποψήφιος…

Η Ν.Δ., το λάθος, ο Χαϊκάλης, ο Μπέος, ο …Γραμματικάκης…. κι οι αποτυχημένοι σωτήρες μας…

Η Νέα Δημοκρατία έκανε χθες αυτό που δεν έκανε στην αρχή της προεκλογικής περιόδου.

Δήλωσε τη στήριξή της στους Σγουρό και Καμίνη.

Αν το είχε πράξει στην αρχή της προεκλογικής περιόδου, όπως ήταν και το λογικότερο, θα είχε αποφύγει το κυριακάτικο βατερλώ με την διασπορά ψήφων ανάμεσα στους Σπηλιωτόπουλο - Κακλαμάνη και τον αποκλεισμό υποψηφίου της από τον δεύτερο γύρο των εκλογών στον δήμο της Αθήνας και μάλιστα για πρώτη φορά από το 1974.

Το διάτρητο άλλοθι της πλάνης…

Η αυτοαθωωτική φόρμουλα «ο όφις ηπάτησέν με, και έφαγον» συνοδεύει εξαρχής την ανθρωπότητα, σύμφωνα τουλάχιστον με την αφήγηση της Βίβλου, που οι καθ’ ημάς ναζιστές θα την πετούσαν σίγουρα στην πυρά.

Κι όχι από το αρχαιοελληνοπρεπές φρόνημα που παριστάνουν πως έχουν, κρατώντας πυρσούς και ασκώντας συστηματικά την κρυπτεία.

Αλλά επειδή, κατά το α λα «Μάιν Καμπφ» πιστεύω τους, οτιδήποτε εβραϊκό είναι περίτριμΤο τέχνασμα της μετακύλισης των ευθυνών πάνω σε οποιονδήποτε όφι δεν ερμηνεύει και δεν δικαιολογεί τίποτα.

Η πρώτη Κυριακή πήγε καλά. Να δούμε και την δεύτερη…

Γιορτή της αντιπροσώπευσης πάντα οι εκλογές, και μάλιστα αυτή τη φορά απλόχερη, double bill, σε δύο instalments – δηλαδή μπόλικη λαϊκή έκφραση! Χοντρό, ατέλειωτο γέλιο με «τας εκλογάς».

Και τελικά, παραδόξως, στον πρώτο γύρο απογοήτευση στους ζηλωτές της ιερής ψήφου που θέλουν – και μπορούν – να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους και να δώσουν λύσεις, αφού μονίμως ξεχνούν ότι σε τελική ανάλυση το πρόβλημα δεν είναι οι τσαρλατάνοι του κομματικού τσίρκου αλλά οι ίδιοι οι εκλογείς και η ουσιαστική άρνησή τους να κυβερνηθούν, σ’ αυτό το δυσεπίλυτο πρόβλημα διακυβέρνησης· με το ένα μισό του εκλογικού σώματος να κατηγορεί, με πικρία, το άλλο μισό ως ανόητο, ανάλογα με την ορθοδοξία του καθενός· και με όλους μαζί να λιθοβολούν τους απέχοντες.

Έζησαν τον εφιάλτη…

Θα νόμιζε κανείς ότι τέτοιου είδους νοσηρές καταστάσεις συμβαίνουν μόνο στο σινεμά, και ότι αποτελούν προϊόντα του ευφάνταστου μυαλού των σεναριογράφων θρίλερ…

Και όμως!

Συμβαίνουν και στη πραγματική ζωή.

Δείτε λοιπόν τι έπαθε μια οικογένεια στην Αμερική, που έζησε τον εφιάλτη…

Φρούτα εποχής…

Ένα χαρακτηριστικό κι αυτής της εκλογικής αναμέτρησης, ήταν η εκλογή προσώπων, που ως μόνο χαρακτηριστικό τους, είναι η αναγνωρισιμότητά τους.

Επειδή ήταν διάσημοι, τα κόμματα τους πλησίασαν και τους πρότειναν να είναι υποψήφιοι στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Κι όσους δεν τους πλησίασε κανένας αλλά είναι αναγνωρίσιμοι, κατέβηκαν από μόνοι τους.

Are Friends Electric?

Gary Numan...

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κυβερνήσει...

Την εβδομάδα που πέρασε οι φήμες για κάποιες (άνευ ταυτότητας) δημοσκοπήσεις που έδιναν σημαντικό προβάδισμα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στάθηκαν ικανές να προκαλέσουν πανικό στο ελληνικό χρηματιστήριο και να εκτοξεύσουν τα spreads των ελληνικών ομολόγων κατά 100 μονάδες βάσεις...

Στη μνήμη επέστρεψαν σκηνές από την Άνοιξη του 2012 όταν μεταξύ δυο εκλογικών αναμετρήσεων το χρηματιστήριο προσγειώθηκε στις 470 μονάδες και τα spreads είχαν εκτοξευθεί στο 30%.

Ήτοι, συνθήκες χρεοκοπίας...

Ο Αποστόλης της καρδιάς μας…

Και εκεί που νόμιζα ότι τα είδα όλα, έσκασε μια νέα είδηση, που μπορεί να μη βάζει φωτιά στο ήδη ρευστό πολιτικό σκηνικό, αλλά σίγουρα βγάζει γέλιο.

Τουλάχιστον για όσους έχουν χιούμορ, διότι για κάποιους άλλους, η συγκεκριμένη είδηση ήδη προκαλεί ενθουσιασμό, και … εθνικά ρίγη.

Επειδή όμως εγώ είμαι κατά βάθος ελαφρύς, τέτοιες ειδήσεις με προγκάνε.

Αναφέρομαι στη δήλωση του (πολλά βαρύ) Απόστολου Γκλέτσου ή Γλέτσου να ιδρύσει και αυτός κόμμα, βαδίζοντας στα χνάρια άλλων εξίσου μεγάλων Ελλήνων, που το αποτόλμησαν πριν από αυτόν.

Και γιατί να μη το κάνει;

Στο ποτάμι κατούρησε;

Οι άλλοι καλύτεροι είναι μήπως;

Μια άβολη αλήθεια…

Έρχεται μια ώρα που πρέπει να πάρεις μια απόφαση: να πεις μια αλήθεια που πιθανόν να σου κοστίσει ή να το αφήσεις να πάει το παλιάμπελο προκειμένου να έχεις μαζί σου την «κοινή γνώμη»;

Αποφασίζω το πρώτο.

Το θέμα μου είναι το «δημοψήφισμα για την ιδιωτικοποίηση του νερού της Θεσσαλονίκης», για τη διεξαγωγή του οποίου έκανε ένα καλό ρεπορτάζ ο Γιάννης Παπαδημητρίου προχθές εδώ.