Το διαρκές failure story…

Τελικώς, εκλογές στην Ελλάδα είναι μια διαδικασία που ακόμη κι αν δεν πέσει η κυβέρνηση τα σπασμένα πληρώνει ο υπουργός Οικονομικών.

Αντε και ο Γενικός Γραμματέας Εσόδων.

Για να είμαστε ακριβείς δεν χρειάζεται καν να γίνουν εκλογές για να θυσιαστεί το οικονομικό επιτελείο.

Οπως έγινε στις περιπτώσεις των κ. Γιώργου Αλογοσκούφη και Γιώργου Παπακωνσταντίνου οι υπουργοί μπορεί να αλλάξουν για χάρη εσωκομματικών ισορροπιών.

Κι όλοι γνωρίζουμε πόσο κράτησαν οι κυβερνήσεις του κ. Κώστα Καραμανλή μετά τον Ιανουάριο του 2009 και του κ. Γιώργου Παπανδρέου μετά τον Ιούνιο του 2011, αφού έκαναν τους ανασχηματισμούς.

Η θυσία Θεοχάρη δεν αρκεί...

Στην κυβέρνηση μόλις τώρα κατάλαβαν πως ο δρόμος που ακολουθούσαν τα δυο τελευταία χρόνια ήταν αδιέξοδος και για τη χώρα και για τα κόμματα της συγκυβέρνησης από τη σκοπιά της εξασφάλισης της πολιτικής επιβίωσης.

Διέλυσαν τον ιδιωτικό τομέα και τη μικρομεσαία τάξη με τις φοροεπιδρομές για να μπορέσουν να μοιράζουν εφάπαξ σε πρόωρα συνταξιοδοτηθέντες πελάτες και να μην απολύσουν κανέναν από τους αργόμισθους του δημοσίου και αυτοί σε ανταπόδοση κατά 43% ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ.

Η κρίση και η μιζέρια είναι μέσα μας…

 Ξυπνάς το πρωί με μούτρα.

Σέρνεις τα πόδια σου στην κουζίνα.

Φτιάχνεις καφέ βιαστικά και βρίζεις .

Μηχανικές κινήσεις, μισοτελειωμένο τσιγάρο ,- έτοιμος για τη δουλειά-.

Σκυφτός , προσπερνάς τους περαστικούς, αναθεματίζεις την κίνηση και την κακή σου τύχη .

Όλα σου φταίνε.

Κάθε μέρα τα ίδια.

Μονοτονία και επανάληψη.

Για χαμόγελο, ούτε λόγος, έχεις τα δικά σου.

Χίλιες δυο σκοτούρες….

Αφήστε τα να ρημάξουν…

«Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα τα τελευταία, πολλά, χρόνια;

Η ραγδαία υποχώρηση της αξιοπιστίας του.

Τα κυβερνητικά κόμματα πλειοδοτούν σε υποσχέσεις όταν είναι στην αντιπολίτευση και ψελλίζουν δικαιολογίες όταν έρχονται στην κυβέρνηση.

Τα μικρότερα κόμματα δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό: λένε «ναι» σε όλους και για όλα…

Into my Arms...

Nick Cave...

Αν ο λαός ήθελε τον Αλέξη, θα του έδινε 40%...

Νομίζω ότι η ψυχολογία της χώρας συμπυκνώνεται στη μετεκλογική  διαπίστωση του Προέδρου του Eurogroup. «Δοκιμάστε να πείτε σ’ έναν ΄Ελληνα που αγωνίζεται ότι υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα…».

Αυτή η  δήλωση τα λέει όλα.

Μπορεί τα δύσκολα να πέρασαν για την Ελλάδα, αλλά τα καλύτερα δεν ήρθαν ακόμα!

Και αυτό καταγράφηκε στις κάλπες!

Η ακτινογραφία της ευρωκάλπης…

Τι ψήφισαν οι ψηφοφόροι των εθνικών εκλογών του Ιουνίου του 2012 στις ευρωεκλογές;

Ποια κόμματα αποδείχθηκαν μπετόν;

Ποια έχασαν σοβαρές δυνάμεις και προς ποια κατεύθυνση;

Τι ψήφισε ο κόσμος ανά ηλικίες;

Αυτά και άλλα, της ίδιας λογικής, αποτελούν τα κρισιμότερα από τα ερωτήματα των ευρωεκλογών της 25ης Μαΐου, αφού, εκτός του ότι ακτινογραφούν την ψήφο μας, μπορούν να μας διαφωτίσουν και ως προς τις πολιτικές τάσεις που διαμορφώνονται στην ελληνική κοινωνία.

Ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα…

Πριν λίγο καιρό πέθανε ένας γνωστός μου γιατρός, μια ξεχωριστή προσωπικότητα, ιδιαίτερα αγαπητή μεταξύ των συναδέλφων του και κυρίως των ασθενών του και με σημαντικό κλινικό και ερευνητικό έργο.

Στην κηδεία του υπήρχαν πολλοί άνθρωποι, κανένας επίσημος ή δημοσιογράφος, ενώ ο Τύπος και τα κόμματα δεν ασχολήθηκαν.

Στην αρχή του χρόνου πέθανε ένας συνταξιούχος Πανεπιστημιακός που γνώριζα, εξαιρετικός και ως επιστήμονας και ως πολυσχιδής προσωπικότητα, με πλούσιο συγγραφικό έργο και μαθητές που τον αγαπούσαν ιδιαίτερα.

Και αυτός στο ξόδι του συνοδεύτηκε από τους δικούς του ανθρώπους μόνο, χωρίς δημόσια κατευόδια.

Το σωστό το στάτο το φω-ψεκασμένο

Ελάτε να σας δείξω πώς γράφουμε σωστά μεταμοντέρνα στάτα που παρωδούν ψεκασμένους, συνωμοσιολάγνους και άλλους ανορθόγραφους αποφοίτους τρίτης δημοτικού που γυρνοβολούν στο διαδίκτυο.

Έχουμε τον ακτιβισμό που μας αξίζει;

Ανέκαθεν είχα να λέω ότι η Ελλαδίτσα μας των 8-9 εκατομμυρίων (άντε 10 μαζί  με τους Γεωργιανούς παλινοστούντες  και τους λαθρομετανάστες), έχει δυο πρωτιές:

Τους καλύτερους πιλότους μαχητικών αεροσκαφών, και τους πιο έμπειρους ΜΑΤατζήδες!

Κι αυτό διότι οι πρώτοι καθημερινά ζουν αληθινές καταστάσεις (αερομαχίες) που ακόμη και ο πιο καλά εκπαιδευμένος … Γάλλος δεν θα δει ποτέ, ενώ οι δεύτεροι έχουν να αντιμετωπίσουν σε τακτά διαστήματα από οργισμένους μπαχαλάκηδες, μέχρι χαπακωμένους χούλιγκαν.

Καταστάσεις δηλαδή που σε άλλες χώρες της Δύσης είναι πολύ πιο σπάνιες, και πολύ πιο ήπιες…