Χωρίς χρόνο, χωρίς λεφτά, χωρίς επιλογές…

Η συμφωνία δύσκολα –αν όχι αδύνατον– θα ολοκληρωθεί εντός αυτού του πλαισίου που έχουν ορίσει οι δύο πλευρές.

Σε πείσμα αρκετών, ακόμα, αναλύσεων και ρεπορτάζ που επιμένουν στη χίμαιρα της συμφωνίας στο παρά 5, είτε γιατί οι θεσμοί θα λυγίσουν τελικά μπροστά στην αβέβαιη εξέλιξη και τους κινδύνους που θα έχει μία τυχόν έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη είτε γιατί η Ελλάδα θα κάνει πίσω μπροστά στο χάος μίας ενδεχόμενης ρήξης, μία συμφωνία χωρίς σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις είναι δύσκολο να επιτευχθεί. 

Φαίνεται, όμως, ότι και τα δύο μέρη δεν θέλουν συμφωνία.

Αφενός, οι εταίροι στην ευρωζώνη δεν δείχνουν να επιθυμούν, να προσπαθούν, να αναζητούν, όπως θέλετε πείτε το, να κάνουν μία συμφωνία με τον Σύριζα.

Δεν πιστεύουν ότι ο Σύριζα θα προβεί στο απονενοημένο της εξόδου από το ευρώ και γιατί οι Έλληνες δεν το επιθυμούν, αλλά και γιατί ακόμα και αν το επιθυμήσουν αυτό δεν θα κλονίσει ανεπανόρθωτα το νόμισμα.

Εκτιμούν ότι ο Σύριζα μπλοφάρει και αυτό τους συγκρατεί από το να προβούν σε μεγαλύτερες παραχωρήσεις προς την ελληνική κυβέρνηση…

Καμένη γη…

Το επιχείρημα το οποίο χρησιμοποιούν πολύ συχνά οι εκάστοτε κυβερνώντες είναι πως παρέλαβαν «καμένη γη» από τους προκατόχους τους.

Το επιχείρημα αυτό καλύπτει ψυχολογικά για κάποιους μήνες τους απατημένους οπαδούς της νέας κατάστασης, που αρνούνται να αποδεχτούν το συνήθως ασύνετο της επιλογής τους και δεν θέλουν να παραδεχθούν πως θα πρέπει να γίνουν «κοψοχέρηδες».

Το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιείται για χρόνια ολόκληρα στις κοκορομαχίες των ανεγκέφαλων πολιτικών στις τηλεοράσεις.

Ακούει κανείς ακόμα τον δόλιο βλάκα να επαναλαμβάνει πως παρέλαβε «καμένη γη» το 2009 και γι’ αυτό οδήγησε τη χώρα στη μνημονιακή καταστροφή.

Εγώ «σκέφτομαι να πρωτοτυπήσω», και παρότι δεν συμμετέχω ούτε συμμετείχα ποτέ σε κάποιο μηχανισμό εξουσίας –ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό– να μην εκφραστώ ως «Επιμηθέας», δηλαδή κατόπιν εορτής, αλλά ως αγγελιαφόρος επερχομένων –και εν μέρει ήδη συντελεσθέντων– δεινών.

Δυστυχώς, είμαι πεπεισμένος ότι η παρούσα «κυβέρνηση»(!) θα παραδώσει καμένη γη κατά την αποχώρησή της, οποτεδήποτε αυτή επισυμβεί.

Βέβαια, μετά από τις 130 ημέρες της στην εξουσία, έχω μάλλον εύκολο έργο, διότι «εξ όνυχος τον λέοντα»…

Η επόμενη μέρα του ΠΑΣΟΚ, και ο … κούκος!

Θυμάμαι  κάποτε  πως  κάθε φορά  που διεξαγόταν   συνέδριο  του  ΠΑΣΟΚ  τα  κανάλια αφιέρωναν  ολόκληρες εκπομπές σε αυτό  και διέκοπταν συχνά τη ροή του  προγράμματός τους για να συνδεθούν  απευθείας με το  χώρο του συνεδρίου.

Ίσως φανεί υπερβολικό  αλλά  θυμάμαι ως παιδί-πως είχα ταυτίσει  τη λέξη «συνέδριο» με  εκείνα των  κομμάτων και ειδικά του ΠΑΣΟΚ.

Θυμάμαι επίσης πως έστρεφαν τα αυτιά και τα μάτια τους  στις ομιλίες των υποψηφίων προέδρων του Κινήματος  ακόμη  και φανατικοί αντίπαλοί του, τόσο εκ δεξιών όσο και εξ Αριστερών…

Seven Nation Army...

The White Stripes

Η κούραση των άλλων…

Ο Προκόπιος, ιστορικός του Ιουστινιανού, εκτός από την επίσημη Ιστορία που έγραψε για να υμνήσει την πολιτεία του, παρέδωσε και την «Απόκρυφη».

Εκεί, αποδίδει και στον αυτοκράτορα και στην αυγούστα δαιμονικά χαρακτηριστικά, σαν να θέλει να βγάλει τα απωθημένα ενός συγγραφέα που δεν τον άφησαν να γράψει την αλήθεια.

Τους σέρνει τα εξ αμάξης, εκτός των άλλων δε εμφανίζει τον Ιουστινιανό ως έναν άνθρωπο που δεν κουραζόταν ποτέ, δεν κοιμόταν ποτέ και όλη νύχτα περιφερόταν στις αίθουσες των ανακτόρων μη αφήνοντας κανέναν να ησυχάσει.

Μια σχεδόν μεταφυσική αντίληψη για τις πέρα από τα ανθρώπινα δυνάμεις του δυνάστη…

Ανοιχτή επιστολή στον Σαμαρά...

Kύριε Πρόεδρε,

Πολλές φορές στη ζωή των ανθρώπων, αλλά και στην ίδια την Ιστορία των χωρών τα γεγονότα τρέχουν πιο γρήγορα απ'ό,τι θα περιμέναμε. Είναι αυτό, που λέμε “οι εξελίξεις μας προλαβαίνουν”.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πατρίδα μας τους τελευταίους μήνες.

Η πορεία των τελευταίων πέντε μηνών και οι δραματικές εξελίξεις που δρομολογούνται μπροστά μας επιτρέπουν κρίσεις και εκτιμήσεις που υπό άλλες, φυσιολογικές, συνθήκες θα ήταν τουλάχιστον πρόωρες.

Σε αυτή την κατεύθυνση, ο απολογισμός των πεπραγμένων της προηγούμενης, δικής μας, επιτρέψτε μου να πω, κυβέρνησης γίνεται πολύ πιο εύκολος και σαφής.

Τον Ιούνιο του 2012, η χώρα βρέθηκε στο χειρότερο ίσως σημείο όλων των χρόνων της περιπέτειας που βιώνουμε. Με τα κρατικά ταμεία άδεια, την αγορά παγωμένη από την έλλειψη ρευστότητας, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα να κυριαρχούν παντού και το ατύχημα να μοιάζει πιο πιθανό από ποτέ, το έργο της νέας κυβέρνησης ήταν τιτάνιο.

Πρώτος στόχος η σταθεροποίηση της χώρας και η αποκατάσταση της διεθνούς εικόνας και αξιοπιστίας της…

«Ποτέ ξανά Αριστερά»

Η ανώμαλη προσγείωση - και στην πολιτική - είναι πάντοτε επώδυνη. Αυτό που θεωρούσαμε όλοι όσοι παρακολουθούμε τις οικονομικές εξελίξεις της χώρας δεδομένο, έπιασε, αλίμονο, την κυβέρνηση εξ απήνης .

Τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και οι υπουργοί του «έπεσαν από τα σύννεφα»μόλις κατάλαβαν ότι τα μέτρα που ζητούν οι δανειστές τώρα είναι πολύ σκληρότερα από αυτά που ζητούσαν από την κυβέρνηση Σαμαρά -Βενιζέλου τον Νοέμβριο του 2014...

Η ιστορία διδάσκει…

Εδώ και εκατόν ενενήντα χρόνια, από την εποχή της επανάστασης εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Ελλάδα έχει κηρύξει πτώχευση τέσσερις φορές

Η πρώτη, όταν ακόμη η επανάσταση βρισκόταν σε εξέλιξη, το 1825, ένα μόλις χρόνο από τη σύναψη του πρώτου δανείου των 770 εκ. Γαλλικών Φράγκων από τα οποία στην Ελλάδα έφτασαν μόνο 464 εκ. Τα υπόλοιπα τα κράτησαν οι τοκογλύφοι…

Το ξεφούσκωμα της φούσκας!

Πώς κατάφερε ο κ. Ιωάννης Βαρουφάκης μέσα σε ένα τρίμηνο να βρεθεί από την κορυφή του Ολύμπου στα Τάρταρα;

Πώς φούσκωσε και ξεφούσκωσε το «φαινόμενο Βαρουφάκη» τόσο σύντομα;

Αφήνω στην άκρη τα χιλιοειπωμένα περί στυλιστικών επιλογών και άλλα παρόμοια, επειδή καταρχάς με ενδιαφέρει κάτι που είχε πάρει διαστάσεις στο μυαλό των συμπατριωτών μας, αλλά για το οποίο σίγουρα δεν ευθύνεται ο υπουργός Οικονομικών.

Αυτό ακουγόταν: η ανάθεση του υπουργείου Οικονομικών σε γνώστη της θεωρίας των παιγνίων αποτελεί τρόπον τινά εγγύηση ότι θα ευοδωθούν οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας…

Ο ηθικός θάνατος της Αριστεράς!

Οσο κι αν φαίνεται δύσκολο σε τέτοιες κρίσιμες ώρες, ας αφήσουμε για λίγο κατά μέρος το πολιτικό σκέλος. Δεν περίμενε άλλωστε κανείς -ούτε καν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ- να γίνουν τίποτα θαύματα...

Μια παρέα συντρόφων του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσ., γιατί περί αυτού πρόκειται, δέσμιων των πιο απίθανων προεκλογικών φαντασιώσεων και των εμμονικών τους ιδεοληψιών, δεν θα μπορούσε να κάνει και πολλά παραπάνω.

Οι άλλοι, οι πολλοί, εξουσία... μυρίστηκαν…