Ποιος έφερε τους πρόσφυγες στην Ελλάδα;

Σε κάθε πάνελ, φόρουμ ή καφενειακή συζήτηση, όταν κάποιος αναφέρει πως φταίνε οι πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ και της κυρίας Τασίας περί ανοικτών συνόρων και «ηλιοθεραπείας» και «μαγικής εξαφάνισης» για την ραγδαία αύξηση των ροών των προσφύγων / μεταναστών, η αυτόματη απάντηση από το στόμα των συριζαίων συνομιλητών είναι πως το 2015 τα πράγματα άλλαξαν στην Συρία, η Ρωσία άρχισε να βομβαρδίζει, η Μέρκελ μίλησε για ανοικτά σύνορα και οι τρομοκράτες χτύπησαν το Παρίσι στο Μπατακλάν.

Ας δούμε όλες αυτές τις δικαιολογίες μία – μία, αφού υπενθυμίσουμε πως ο εμφύλιος πόλεμος στην Συρία είχε ήδη αρχίσει από το 2011 - 2012:

Η Ρωσία άρχισε τους βομβαρδισμούς στην Συρία στις 28 Σεπτεμβρίου και τις χερσαίες επιχειρήσεις τον Νοέμβριο του 2015.

Η κ. Μέρκελ, πρώτη φορά αναφέρθηκε σε ανοικτά σύνορα σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Rheinische Post στις αρχές Σεπτεμβρίου 2015.

Η επίθεση ισλαμιστών στο Μπατακλάν στο Παρίσι, έγινε την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2015. Μετά άρχισαν οι γαλλικοί βομβαρδισμοί στην Συρία.

Σιωπηλά, όλα γύρω μοιάζουν να καταρρέουν σε αργή κίνηση ...

Τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων: Νέες προκλητικές δηλώσεις του Αυστριακού υπουργού, ο βαλκανικός διάδρομος πρέπει να σταματήσει, είπε, τα σύνορα θα κλείσουν οριστικά. Σχόλιο οργισμένου τηλεπαρουσιαστή για την κατάντια της Ευρώπης, της ανάλγητης, της νεοφιλελεύθερης, που δεν δέχεται τους πρόσφυγες στο έδαφός της.

Επόμενη είδηση: Προκλητικές δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν, ο Τούρκος πρόεδρος ειρωνεύτηκε την Ευρώπη η οποία δυσανασχετεί με τους πρόσφυγες που περνάνε το Αιγαίο προς τις ελληνικές ακτές. Οργισμένο σχόλιο δημοσιογράφου, «με την ανοχή και ενθάρρυνση της Τουρκίας, οι δουλέμποροι στέλνουν τους πρόσφυγες στην Ελλάδα». Τέλος του δελτίου...

Mrs. Lennon...

Yoko Ono

Χαίρε Αλέξη…

Το έχω ξαναγράψει: Του βγάζω το καπέλο του Αλέξη. Τον παραδέχομαι.  Όταν εγώ ήμουν ήδη τριαντάρης και δούλευα απ το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα φέρω βόλτα, αυτός ως ανεύθυνος 16αρης ζούσε το όνειρο, κάνοντας καταλήψεις, πίνοντας μπίρες, και καταγγέλλοντας το σύστημα, μπορεί και το σύμπαν, το οποίο η γενιά του θα άλλαζε .

 

Επίτηδες το κάνει άραγε;

Σήμερα, είκοσι και βάλε χρόνια μετά, εγώ εξακολουθώ να δουλεύω σαν μακάκας για να τα φέρω βόλτα, και ο Αλέξης έχει ήδη γίνει … πρωθυπουργός. Μετεωρική άνοδος…

Η αυτογελοιοποίηση της χώρας…

Οι επιτυχίες του κ. Μουζάλα είναι γνωστές τοις πάσι. Από τις λάσπες της Ειδομένης ώς τα στρατόπεδα ανοιχτού τύπου και την πλατεία Βικτωρίας το Παλμαρές του περιλαμβάνει έναν μακρύ κατάλογο λαμπρών επιτευγμάτων στη διαχείριση του προσφυγικού.

Τις προάλλες μόλις αποδείχθηκε, εκτός από πρακτικός, και θεωρητικός νους. Επινόησε την κομψή διατύπωση της συριζαίικης θεωρίας της σχετικότητας. Για όλα ευθύνεται η Ιστορία. Ακόμη και ο τόσο απαιτητικός από τους συνεργάτες του πρωθυπουργός της χώρας του απένειμε εύσημα. Δεν θυμάμαι αν, μετά τους ύμνους στον κ. Βαρουφάκη, ο κ. Τσίπρας είχε φερθεί με τόση γενναιοδωρία σε άλλον υπουργό του…

Έτσι έχει η κατάσταση αδέρφια…

Μέχρι πριν από ενάμιση χρόνο, τότε που στο Μαξίμου κατοικοέδρευε η μοχθηρή συμμορία του ανθέλληνα Σαμαρά και του «οβριού» Μπένι, ναι μεν υπήρχε πόλεμος σε πλήρη εξέλιξη στην Συρία, όμως δεν είχαμε «ροές» προσφύγων να κατακλύζουν την χώρα μας. Πως γίνονταν αυτό; Μάλλον ίσχυε εκείνο που κατήγγειλαν καθημερινά οι ανθρωπιστές του Σύριζα, ότι το Λιμενικό μας έχει εντολές «άνωθεν» να απωθεί και να βυθίζει τις βάρκες και τα φουσκωτά, που μετέφεραν τα κακόμοιρα γυναικόπαιδα στα νησιά μας. Αλλιώς δεν εξηγείται.

 

Περιμένοντας την Τζολί (και την Μπουρδόλη)

Εξ ου και οι άπειροι θάνατοι αθώων δυστυχισμένων προσφύγων στα παγωμένα νερά του Αιγαίου… ή τουλάχιστον έτσι μας έλεγαν οι συνιστώσες, τα κανάλια, και έτσι έγραφαν το ΧΩΝΙ, η Αυγή,  και το ΜΑΚΕΛΕΙΟ…

Τα μυστικά της Ειδομένης…

Από την πρώτη στιγμή, πριν καν αρχίσουν να συγκεντρώνονται εκεί οι πρόσφυγες, πριν καν υπάρξει η υποψία ότι οι Σκοπιανοί θα έκλειναν τα σύνορα, το ελληνικό κράτος έπρεπε να ήταν εκεί. Και αν δεν μπορούσε να είναι εκεί στηρίζοντας οικονομικά τους άμοιρους αυτούς ανθρώπους, έπρεπε να είναι εκεί οι υπηρεσίες πληροφοριών, θα είχαμε τουλάχιστον μια έστω και αμυδρή εικόνα για το καραγκιοζιλίκι με το σημειώμα και το χάρτη…»

Ο άνθρωπος που μιλά είναι πρώην στέλεχος κρατικών υπηρεσιών που έχει περάσει από πολλά και με τον τρόπο του διατηρεί, ακόμα, πολλές επαφές με ενεργούς συναδέλφους του. «Αυτό που έγινε στην Ειδομένη είναι κάτι μεταξύ ηλίθιου ακτιβισμού κι επικίνδυνης ιδεοληψίας» θα πει…

Μια Τζολί μας σώζει…

Τον Μάιο του 2005, όταν η Ελενα Παπαρίζου πήρε το πρώτο βραβείο στη Γιουροβίζιον, ο Δημήτρης Δανίκας, καλεσμένος ως σχολιαστής σε δελτίο ειδήσεων, είχε πει την περίφημη ατάκα: «Μέχρι τώρα η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης Καραμανλή είναι το βρακί της Παπαρίζου».

Σήμερα, ένδεκα χρόνια και τρία Μνημόνια μετά, η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ύστερα από δεκατέσσερις μήνες στην εξουσία, είναι η αλογοουρά της Αντζελίνα Τζολί ανάμεσα στους πρόσφυγες στον Πειραιά και στον Ελαιώνα. Και βέβαια, η επίσκεψή της στου Μαξίμου...

Περί Φαήλου και… ΚΟΔΗΣΟ…

Όταν πήγα φαντάρος στα 24 μου, με τα μεταπτυχιακά μου, με τα εξωτερικά μου, με την αλαζονεία της νιότης μου, συνειδητοποίησα από τις πρώτες κιόλας μέρες ότι όλα αυτά που εγώ είχα σαν εφόδια δεν μετρούσαν μία εκεί μέσα. Μπορεί να είχα διαβάσει εκατοντάδες βιβλία, να είχα δει χιλιάδες ταινίες, να ήξερα διάφορα για την ξένη μουσική, να είχα πάρει ένσημα από μπαράκια και ρεμπετάδικα… όμως δεν ήξερα ούτε να κόβω ξύλα, ούτε να ανάβω σόμπα,  ούτε να ξυρίζομαι στεγνά στην σκοπιά, ούτε να κάνω την ανάγκη μου στα χωράφια ή στην καλύτερη σε αλά τούρκ τρύπες, απ όπου ξεμύτιζαν κάτι ποντίκια ίσαμε τη γάτα Ιμαλαίων του Ψυχάρη . Και αν τυχόν έβλεπα κανένα φίδι, έτρεχα σαν τρελός.

Εν ολίγοις, εκεί συνειδητοποίησα ότι καλώς ή κακώς, ο στρατός χρειάζεται σκληροτράχηλα παιδιά, μαθημένα στις κακουχίες, που στην περίπτωση πολέμου θα τα βγάλουν πέρα, υπερασπιζόμενα ή σώζοντας κάποιους φιρφιρίκους σαν κι εμένα, που μπορεί να ήξεραν τον Bowie, ή να είχαν μελετήσει τον Μαρκούζε, αλλά στα ορύγματα, και στα χαρακώματα δεν άξιζαν μία. Γι αυτό και αργότερα όταν διετέλεσα επιλοχίας μάχιμου λόχου, από τους νέους που έρχονταν κάθε δυο μήνες επέλεγα τα χωριατόπαιδα, αυτά που ήξεραν (και ήθελαν) να ανταποκριθούν στις δυσκολίες του στρατού. Διότι είχα καταλάβει πολύ καλά, ότι αν γίνονταν ποτέ το μπαμ (ήταν η εποχή του Μάρτη του ’87, και όλα ήταν πιθανά), τέτοια παιδιά θα ήθελα δίπλα μου στις λάσπες του Έβρου (όπου πέρασα δυο μήνες ζώντας σε σκηνάκι), και όχι κάποιον σαν κι αυτό που ήμουν ο ίδιος πριν από μερικούς μόνο μήνες.

Η σκάφη του Κυριάκου και του Αλέξη…

Ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο λόχος προπαγάνδας του, έτσι την θέλουν την Δεξιά: Ή ενοχική, σκυφτή και φοβισμένη, ένα μπλε θολό Ποτάμι ή με ξυρισμένο κεφάλι κι άρβυλα, να νοσταλγεί χούντες και να νομίζει πως θα λύσει το μεταναστευτικό με κλωτσομπουνίδια. Και στην μία και στην άλλη περίπτωση ωφελημένη είναι η πιο ανίκανη και μηδενιστική αριστερά σε όλη την Ευρώπη, διότι και οι δύο αντίπαλοι της είναι πεπερασμένα σύνολα κι ουσιαστικά ακίνδυνοι.

Οι μεν πρώτοι είναι ακίνδυνοι, διότι είναι από τα αποδυτήρια ευνουχισμένοι από την «πολιτική ορθότητα» και τις εκπτώσεις τους στις εθνικές αστικές ιδέες, οι δε δεύτεροι διότι ο εναγκαλισμός τους με τον ολοκληρωτισμό και τον πρωτόγονο κεντροευρωπαϊκό φυλετισμό τους έχει μονίμως κλεισμένο ραντεβού με το περιθώριο...