Η καμπούρα των άλλων…

Τ​​ελικώς, το μάθαμε κι αυτό. Ο δημοσιογράφος κ. Αρης Δαβαράκης δήλωσε σε συνέντευξή του ότι είχε κάνει έναν δικτυακό τόπο για να προωθήσει τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η συνεργασία του (και η πληρωμή από τον κ. Νίκο Παππά) σταμάτησε ξαφνικά και χωρίς εξηγήσεις, όταν έγραψε ένα άρθρο υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα.

Στην σημαντική αυτή αποκάλυψη πολλοί θα σκεφτούν και κάποιοι θα απαντήσουν με τη ρητορική ερώτηση: «ναι, αλλά και οι άλλοι δεν τα έκαναν αυτά;». Εδώ, με βάση τα πραγματικά στοιχεία, η σωστή απάντηση είναι «πιθανώς», με τη λέξη «πιθανώς» υπογραμμισμένη. Δεν υπάρχουν στοιχεία, ούτε ομολογία κάποιου ότι «και οι άλλοι τα έκαναν αυτά». Υπάρχει μια γενική αίσθηση ότι «οι άλλοι» έκαναν γενικώς κακά πράγματα, και συνεπώς θα έκαναν κι αυτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας τη γίδα στην πλάτη, μεταφέρει τη συζήτηση σε υποθετικές καταστάσεις για άλλες γίδες που πιθανώς να είχε ο «επάρατος δικομματισμός».

Επιτέλους… Ανάσταση για τη Θεσσαλονίκη!

Χαράς ευαγγέλια στην ηρωική συμπρωτεύουσα! Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος κατενθουσιάστηκε πριν από λίγο καιρό, όταν ο Αλέξης ανακοίνωσε την ίδρυση-σύσταση γραφείου πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, την αδικημένη αυτή κατ όνομα συμπρωτεύουσα, που ήρθε η κρίση και την αποτελείωσε.

 

Η μεγάλη ελπίδα της πόλης μας!

Δεκάδες μεγαλοϋπουργοί που ψηφίζονταν στην πόλη μας όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα γι αυτήν, αλλά απλά πέρασαν χωρίς να ακουμπήσουν. Μέχρι που ο Θεός της Ελλάδας μας έφερε τον Αλέξη στο τιμόνι, και έτσι επιτέλους μπαίνουν κάποια πράγματα στη θέση τους…

Πάμε για εκλογές; Μπα… μάλλον για εγκεφαλικό!

Κυκλοφορεί έντονα αυτό τον καιρό μια φήμη που θέλει τον Αλέξη να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές την άνοιξη. Υπάρχει μια βάση σε αυτό, αφού ακόμη και η εκλογή Τραμπ δεν του έκατσε, μιας και ήλπιζε στην στήριξη Ομπάμα-Χίλαρι για το χρέος. Να μη ξεχνάμε ότι ο Τραμπ έχει νίψει τας χείρας του στο ελληνικό ζήτημα, δηλώνοντας πως ο Σόιμπλε κάνει κουμάντο και τα σκυλιά δεμένα. Άρα μαύρα τα μαντάτα για την οικονομία, μαύρα και για τον Αλέξη, που κάποιες άλλες κακόβουλες φήμες τον θέλουν να είναι μονίμως ξάπλα και με κομπρέσες από τη μέρα που έφυγε ο Ομπάμα.

Από κει και πέρα, ξέχωρα από την εκλογή Τραμπ, με την αλαφιασμένη συγκυβέρνηση συριζανέλ να έχει χάσει προ πολλού την μπάλα, και όλα μα όλα τα μέτωπα τα οποία έχει ανοίξει να έχουν καταρρεύσει, είναι φυσικό κι επόμενο πολλοί να θεωρούν ότι ήγγικεν η ώρα ο Αλέξης να παραδοθεί άνευ όρων, πετώντας την καυτή πατάτα της διακυβέρνησης της μπανανίας μας στα χέρια άλλων…

Αγαπητέ Αλέξη, με έκανες να νιώθω μαλάκας!

Aγαπητέ Αλέξη, πριν σου πω αυτά που θέλω, να σου ξεκαθαρίσω ότι δεν σε ψήφισα, ούτε μπήκα ποτέ στη διαδικασία να προβληματιστώ με τα διλήμματα που μας έβαλες τύπου «ναι ή όχι», «εμείς ή οι άλλοι», «πρώτη φορά αριστερά» και άλλα τέτοια ωραία -δε λέω- τσιτάτα…

Σε θυμάμαι και σε παρακολουθώ, από τότε που έβαλες υποψηφιότητα για τη δημαρχία της Αθήνας… Θυμάσαι; Ήταν το 2006, που αποφάσισες (εσύ; κάποιοι άλλοι; θα σε γελάσω…) να αφήσεις τις καταλήψεις και να διεκδικήσεις την πόλη των Αθηνών…

Ιδια και χειρότερη μνημονιακή πολιτική…

Ο Γιωργάκης Παπανδρέου, λάτρης της αμερικανιάς, καθιέρωσε τα υπουργικά συμβούλια σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Η ιδέα άρεσε και στους πρωθυπουργούς που ακολούθησαν (περισσότερο στον Τσίπρα, λιγότερο στον Σαμαρά) κι έτσι η «ώρα του πρωθυπουργού στην TV» έγινε… θεσμός. Κάθε φορά που ο πρωθυπουργός θέλει να κάνει ένα προπαγανδιστικό διάγγελμα, στήνει τους υπουργούς σαν γλάστρες γύρω από το οβάλ τραπέζι και τους βγάζει λόγο.

Στα δυο περίπου χρόνια της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το υπουργικό συμβούλιο συνεδρίασε ελάχιστες φορές (οι αποφάσεις παίρνονται σε άτυπες συσκέψεις μερικών ατόμων, στις οποίες δεν κρατιούνται πρακτικά, όπως στο υπουργικό συμβούλιο). Συγκλήθηκε, όμως, κάμποσες φορές προκειμένου ο Τσίπρας να έχει ένα πρόσχημα για να απευθυνθεί στο τηλεοπτικό κοινό...

Γιατί ο Τσίπρας πιστεύει ότι θα παραμείνει!

Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν πρόκειται να πέσει σύντομα, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μία από τις χειρότερες κυβερνήσεις που πέρασαν ποτέ. Δεν θα πέσει επειδή έχει την απεριόριστη στήριξη των δανειστών. Αυτοί οι οποίοι έβριζαν τους άλλους ως «γερμανοτσολιάδες», οι οπαδοί του «όχι», είναι εκείνοι που σήμερα λένε «ναι» σε όλα! Ακόμη και για εκείνα που δεν του το ζητάνε!

Είναι εντυπωσιακό το πόσο αγαπητός είναι ο κ. Τσίπρας στους δανειστές. Οι ξένοι «έριξαν» τον Παπανδρέου για πιο ασήμαντο λόγο! Τον Σαμαρά τον καθάρισαν, επίσης, εν ψυχρώ. Τι τους έχει υποσχεθεί ο Αλέξης Τσίπρας και απολαμβάνει της εμπιστοσύνης τους, όταν έχουν συμπεριφερθεί με σκαιότατο τρόπο σε ανθρώπους που αν μη τι άλλο είχαν έναν σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό στην πολιτική τους; Ποιο είναι το αντίτιμο γι αυτή την σχέση στοργής και που μπορεί αυτή να καταλήξει;

Τέλος εποχής στα κρατικά μονοπώλια…

Οι δανειστές το επανέλαβαν ξεκάθαρα. Θέλετε κρατικές επιχειρήσεις; Τολμήστε το. Αλλά μετά την αποκρατικοποίηση. Βάλτε πρώτα τέλος στα κρατικά μονοπώλια. Και ανοίξτε τις αγορές ηλεκτρισμού, φυσικού αερίου, νερά, μεταφορές. Η κυβέρνηση φαίνεται πως μέτρησε τις δυνάμεις της και (όπως μαθαίνω) θεωρεί ότι αντέχει το γκρέμισμα των κρατικών μονοπωλίων. Ίσως επειδή βλέπει πως δεν υπάρχει άλλη δίοδος για επενδύσεις.

Φθάσαμε στο αμήν με το αποτυχημένο κράτος "επιχειρηματία". Ένα αλλοπρόσαλλο και ανίκανο "επιχειρηματία" που όχι μόνο παρεμβάλλεται αρνητικά στην αγορά αλλά στρεβλώνει και την οικονομία…

Εκλογή Τραμπ: Μύθοι, ψέματα, και κοροϊδίες…

Τα ΜΜΕ και τα κόμματα της Αμερικής έχουν να λένε για την «πρωτοφανή» προσέλευση των ψηφοφόρων στις τελευταίες εκλογές. Στην πραγματικότητα όμως, το 48% των ψηφοφόρων δεν προσήλθαν στις κάλπες.

Με άλλα λόγια, το μισό εκλογικό σώμα απείχε.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι αυτό, όπως η γενικευμένη «αηδία» προς τους δυο υποψηφίους, καθώς και η αδυναμία των εναλλακτικών υποψηφίων. Να προσθέσουμε και τους απογοητευμένους οπαδούς του Bernie Sanders, που τα έχουν με το Δημοκρατικό κόμμα εξαιτίας της άτσαλης χειραγώγησης των διαδικασιών εκλογής υποψηφίου στην προκαταρκτική φάση…

Η λατρεία του «ψόφου»…

Ζούμε κατά καιρούς βίαιες περιόδους στα σόσιαλ μίντια. Περιόδους που οι χρήστες εκτονώνουν την πίεση της πολιτικής γλίτσας, της κοινωνικής συμφοράς, της απολίτιστης και μακάβριας ατμόσφαιρας που έχει στο κεφαλάκι παπαρουνόσπορο φόρων, ανεργίας αλλα  και μπόλικης μισαλλοδοξίας. Το γεγονός ότι υπάρχει αυτό το ρημάδι το μέσο και λέμε τα κακεντρεχή μας, τα ηλίθιά μας, τα τεκμαρτά μας, τα δολοπλόκα μας, τα συναδελφικά μας, τις παγίδες μας και τα ανασφαλή μας δεν είναι κάτι απλό πια.

Το «μας» είναι δύσκολο να μην εκφράζεται. Είμαστε πολύ επιθετικά όντα οι άνθρωποι για να ζούμε κάτω από την ασφάλεια της εξουσίας των υπολοίπων και το υποζύγιο που μας έχουν φορέσει θέλει λίγο λάσκα στους φρονιμίτες. Αποτέλεσμα το διαυγές και συμπιεσμένο γάργαρο ποτάμι από σοφίες, θυμιάματα και αναμνήσεις στους τοίχους μας. Όλα κατανοητά. 

Αλλά ψόφους, ρε παιδιά;

Μη διαγράφετε και μην πλοκάρετε πολιτικούς αντιπάλους…

Το να «πλοκάρεις» ή να διαγράφεις φίλους στο φέισμπουκ, με τους οποίους δεν συμφωνείς πολιτικά, είναι μεγάλο λάθος! Αυτό ισχυρίζεται η γνωσιακή νευροεπιστήμονας του Duke University Rosa Li, προσθέτοντας πως αυτό δεν φιμώνει εκείνους, απλά κουφαίνει εσάς.

Σύμφωνα με την Rosa Li, ειδικά τώρα, μετά το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, το μόνο που δεν χρειάζεται είναι η ιδεολογική απομόνωσή μας στα σόσιαλ μίντια.  Ίσα ίσα που το αποτέλεσμα των εκλογών μας δείχνει το πόσο χρειαζόμαστε περισσότερο και όχι λιγότερο διάλογο, λέει...