Με αυτούς που μπλέξαμε…

H κρίση ξεκίνησε από την αδυναμία των τραπεζών να παράσχουν ρευστότητα στην οικονομία και θα τελειώσει με την άρση αυτής της αδυναμίας”. Η δήλωση αυτή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα μετά την συνάντηση του με το προεδρείο της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών είναι, κατά τη γνώμη μου, η σημαντικότερη είδηση της εβδομάδας. Διότι αποδεικνύει περίτρανα ότι όταν η ιδεοληψία, η ασχετοσύνη κι η έλλειψη γνώσεων συνδυάζονται στο πρόσωπο ενός ανθρώπους που φτάνει στο ύπατο αξίωμα, μετατρέπονται σε ταφόπλακα για την χώρα και την οικονομία.

Όταν διάβασα την πρωθυπουργική δήλωση δεν πίστευα στα μάτια μου. Ο άνθρωπος, που έκλεισε τις τράπεζες, που επέβαλλε τα capital controls, που καθυστερεί την αξιολόγηση και ενισχύει τον κίνδυνο ενός bail in, νομίζει ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι τραπεζική. Κι ότι αν με κάποιο «μαγικό», προφανώς, τρόπο αποκατασταθεί η ρευστότητα των τραπεζών, όλα θα τελειώσουν ευοίωνα κι η χώρα θα επιστρέψει στην (δανεική) ευημερία του 2009 και των προηγούμενων ετών…

Από το ευρώ στη δραχμή…

Να λοιπόν που ξανάρχισε η συζήτηση για τη δραχμή. Εκτός από τους ειδικούς και τους ενημερωμένους, συμμετέχουν σε αυτή και συμπατριώτες μας που δεν γνωρίζουν τα στοιχειώδη για τους μηχανισμούς της οικονομίας, συχνά με απλοϊκά επιχειρήματα, τα οποία παραδόξως "περνάνε" σε πολύ κόσμο: "Με τη δραχμή ζούσαμε καλύτερα","μπορεί να είναι δύσκολα στην αρχή αλλά θα απογειωθούν οι εξαγωγές", "θα απαλλαγούμε από τα χρέη μας" κλπ. Κάπου άκουσα το αμίμητο: "Αν έχεις δραχμές, τις μετατρέπεις σε όποιο νόμισμα θέλεις και αγοράζεις ότι παράγεται σε ολόκληρο τον κόσμο". Διάβασα και αυτό: "Μας λένε ότι θα υποτιμηθεί η δραχμή και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα. Μα αυτά δεν θα τα αγοράζουμε με δραχμές αλλά με ευρώ και δολάρια".

Αυτά λέγονται όταν έχουμε τα πράγματα μπερδεμένα στο μυαλό μας, όταν έχουμε πέσει στην παγίδα της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης, όταν δεν θέλουμε να δεχθούμε την πραγματικότητα, όταν ζητάμε παρηγοριά στα παραμύθια του καθενός, όταν η απελπισία μας κάνει να πιστεύουμε σε σωτήρες και θαυματουργές λύσεις (βλ. Σώρρας)…

Θριαμβοπανωλεθρία…

Τα όσα διαδραματίζονται στον δημόσιο βίο της χώρας σε σχέση με την κατάσταση της οικονομίας και τα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν στο εξής, μάλλον παραπέμπουν στην παραψυχολογία ή στην ψυχιατρική παρά στην κοινή λογική.

Τα ψεύδη πάνε κι έρχονται και ο ελληνικός λαός νομίζει κάπου στο… βάθος ότι υπάρχουν οι κακοί ξένοι που εξακολουθούν να μας καταδυναστεύουν και οι καλοί Έλληνες που θέλουν να αποφύγουν το… χειρουργείο!

Grexit ή Alexit;

Αυτός ήταν ο πιο δύσκολος χειμώνας της κρίσης. Όχι μόνο μετεωρολογικά, καθώς το κρύο ήταν για σχετικά μεγάλα διαστήματα τσουχτερό και εξάντλησε τους πολίτες με τα κρύα σπίτια, αλλά συνολικά από πλευράς οικονομικών και ψυχολογικών αντοχών, όπως και από πλευράς εύρυθμης λειτουργίας της καθημερινής ζωής.

Η υπερφορολόγηση, που εφαρμόστηκε μαζί με τη στάση πληρωμών προς προμηθευτές του δημοσίου, ώστε να εμφανιστεί δημοσιονομικό πλεόνασμα, έφερε την απόλυτη κατήφεια στην πραγματική οικονομία. Χωρίς επιχειρήσεις και ελεύθερα επαγγέλματα, η όποια ανάπτυξη ασφυκτιά και είναι στην ουσία πλαστή. Και μαζί με τη γενικότερη διάλυση του κράτους, όπως αυτή εκφράζεται με την επαπειλούμενη χρεοκοπία δημοσίων οργανισμών, τις ελλείψεις στα νοσοκομεία, την πλήρη διάλυση στους στόλους οχημάτων έκτακτης ανάγκης και τα γιουρούσια στα μέσα μεταφοράς, ολοκλήρωσε την εικόνα της διολίσθησης προς ένα failed state…

Φόβος για το σήμερα και το αύριο…

 Π​​ριν από επτά χρόνια η χώρα θύμιζε κάτι τύπους που βγαίνουν από ολονύχτια χαρτοπαιξία κατά τα ξημερώματα. Η γραβάτα τους είναι λυμένη, η όλη εμφάνιση τσαλακωμένη, το κεφάλι σκυφτό και το βλέμμα τους σαρώνει το πεζοδρόμιο. Ολη νύχτα έπαιζαν, κάπνιζαν και έπιναν. Τα έχασαν όλα και το μόνο που σκέφτονται είναι πού θα βρουν χρήματα για να ρεφάρουν. Δανείζονται, βάζουν ενέχυρο το χρυσό τους ρολόι και τους τίτλους εκείνης της γκαρσονιέρας που αγόρασαν κάποτε και τώρα έμεινε ξενοίκιαστη.

Πριν επτά χρόνια, όταν ο τότε πρωθυπουργός ανακοίνωσε την πτώχευση που την είπαμε κρίση για να την εξορκίσουμε, όπως λέμε επάρατος νόσος, η χώρα πίστευε πως αν της δώσουν τα χρήματα που έλειπαν απ’ τα ταμεία της σε ένα, άντε δύο χρόνια το πολύ, όλα θα γίνουν όπως ήσαν πριν. Οπως στα «années folles» πίστευαν πως δεν πρόκειται να ξαναγίνει πόλεμος…

Το μη χείρον...

Αίφνης μάθαμε δια στόματος πρωθυπουργού πως η επόμενη σημαντική για το κλείσιμο της αξιολόγησης ημερομηνία, μετά την 20ή Φεβρουαρίου, κατά την οποία –όπως όλοι περιμέναμε– δεν έγινε απολύτως τίποτα, είναι η 20ή Μαρτίου. 

«Βρισκόμαστε στη φάση εντατικών διαπραγματεύσεων, είναι απολύτως εφικτό να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση σε τεχνικό επίπεδο μέχρι το επόμενο Eurogroup στις 20 Μαρτίου, εργαζόμαστε σκληρά για αυτό», είπε κατά λέξη ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον πρωθυπουργό της Μάλτας.

Άφησε όμως και ένα παραθυράκι, το οποίο με βάζει σε σοβαρές υποψίες πως την 20ή Μάρτη, δηλαδή σε καμιά δεκαπενταριά μέρες, θα έχουμε πάλι… δηλώσεις. Όπως κομψά διοχετεύτηκε στον τύπο, ο Αλέξης Τσίπρας «εξέφρασε προβληματισμό εάν επαρκεί ο χρόνος για να κλείσει και η τελική συμφωνία -που θα αφορά και πλεονάσματα και χρέος– μέχρι τις 20 Μαρτίου»…

Kill Adonis…

Είναι πρωτοφανές το μίσος με το οποίο κτυπούν καθημερινά τον Άδωνι Γεωργιάδη. Στελέχη της κυβέρνησης και λαϊκοδεξιές περιθωριακές ιστοσελίδες ανακαλύπτουν κάθε ημέρα «σημεία και τέρατα» σε οτιδήποτε πει ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό που μπορεί κανείς να διαπιστώσει είναι ότι το μίσος για τον Άδωνι ενώνει τους φαινομενικά ασύνδετους αυτούς κόσμους! Της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Λαϊκής Δεξιάς.

Στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να αναρωτηθεί το εξής: Ο Άδωνις δεν είναι δεξιός; Διότι για αριστερό δεν τον κάνεις. Ούτε και φιλελεύθερος είναι, αν και στα θέματα της Οικονομίας είναι πιο φιλελεύθερος από αρκετούς που δρουν εν ονόματι της φιλελεύθερης Οικονομίας και οι οποίοι στο τέλος καταλήγουν να υπερασπίζονται τα στενά συμφέροντα των πολυεθνικών και των μεγάλων ελληνικών ομίλων…

Εχετε ανέβει σε μηχανή, κύριε Αρεοπαγίτα;

Aναρωτιέμαι αν υπάρχει Αρεοπαγίτης που έχει καβαλήσει ποτέ μοτοσικλέτα. Που έχει αισθανθεί τους κινδύνους αλλά και την ελευθερία του μέσου. Που καταλαβαίνει πόσο ανόμοια είναι η συνθήκη όταν υπολείπεται κατά δύο ρόδες από το όχημα που έχει συνηθίσει εκείνος.

Η ανυπαρξία επαφής με το σύμπαν μοτοσυκλέτα είναι η μόνη εξήγηση που δίνω για το σκεπτικό της απόφασης του Αρείου Πάγου με την οποία επέρριψε την ευθύνη στη μοτοσικλετίστρια για τη σύγκρουσή της με νταλίκα. Προσοχή, δεν εννοώ καθαυτήν την υπόθεση, τις λεπτομέρειες της οποίας δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να κρίνω, αλλά τη γενική απόφανση ότι οι μοτοσικλετιστές είναι υποχρεωμένοι να οδηγούν σε στοίχους...

Η ταξική πάλη στην Εθνική Οδό και το … Μνημόνιο.

Οι κοινωνίες που αναπτύσσονται ταχύτητα- με μη φυσιολογικό τρόπο- εμφανίζουν ατομικές ή συλλογικές διαταραχές -που πολλές φορές παίρνουν τον χαρακτήρα ψύχωσης. Πέρα από συλλογικές ψευδαισθήσεις και αυταπάτες εμφανίζονται παραληρηματικές συμπεριφορές -παρά-λογες, κυκλοθυμία ή τάσεις φυγής μέσω της ταχύτητας- που εν προκειμένω είναι ένας τρόπος να βιώσουμε συναισθήματα σε ένα κόσμο που δεν μας ανήκει ή αισθανόμαστε πως δεν μας ανήκει.

Η Ελλάδα του ΄60 βγαίνει από την φτώχεια με δυο βασικές καταναλωτικές επιθυμίες- όπως δείχνουν οι έρευνες. Το μοσχαρίσιο κρέας και το …αυτοκίνητο. Η έξοδος από την φτώχεια εμφανίζεται με την επιθυμία αλλαγής τρόπου ζωής -πέρα από τις ¨καθυστερημένες” παραδοσιακές αξίες που οδηγεί σε ένα καταναλωτισμό και ατομισμό με μορφές ανταγωνισμού που δεν υπάρχουν στην παλιότερη κοινωνία της αλληλεγγύης. Η ταχύτητα με την οποία η στερημένη και φτωχή Ελλάς μετατρέπεται σε νεόπλουτη με βουλιμία μετατρέπει τόσο το κρέας, όσο και το αυτοκίνητο σε αυτοκτονικά ή φονικά όπλα...

Ταξική ανοησία…

Ο Νίκος Μανιός είναι αυτό που λέμε «ήρωας του Πολυτεχνείου». Στην πρώτη γραμμή των αγώνων, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε, πήγε στη Γυάρο, γενικώς ήταν από αυτή τη γενιά που αγωνίστηκε κατά της Χούντας και σε οργάνωση με ένοπλη δράση.

Χρόνια στο ΚΚΕ Εσωτερικού, γιατρός και συνδικαλιστής, δεν ήταν από αυτούς που κεφαλαιοποίησαν αμέσως τους αγώνες που έκαναν όταν ήταν νέοι. Το έκανε πολύ αργότερα, με τον ΣΥΡΙΖΑ καθώς το 2009 ο Τσίπρας του έδωσε θέση στο Επικρατείας κι έκτοτε πήρε το δρόμο της πολιτικής για να αποδείξει τον στίχο που λέει «που ’σαι νιότη που ’λεγες πως θα γινόμουν άλλος»...