Τετέλεσται…

Τώρα τα βλέπετε… Αυτά που καιρό τώρα, έγραφα και επέμενα. Η αξιολόγηση, που μέχρι στιγμής έχει «κλείσει»… καμιά δεκαριά φορές από τον περασμένο Νοέμβριο, τελικά δεν κλείνει! Με τον ήλιο τη βάζουν – με τον ήλιο τη βγάζουν, τι έχει η έρμη και ψοφάει;

Κι όλοι όσοι ήταν σίγουροι και διαβεβαίωναν τους πάντες γύρω τους, ότι «τα έχουν συμφωνήσει όλα», τώρα δεν μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει…

Δεν τολμούν να πιστέψουν ότι ουσιαστικά σέρνεται η χώρα σε εκλογές.

Όχι γιατί το «επιλέγει» ο ίδιος ο Τσίπρας – που σίγουρα ΔΕΝ τις θέλει…

Αλλά γιατί του τις επιβάλουν απ’ έξω! Δεν πάει σε εκλογές από «επιλογή»! Πάει από ανάγκη…

Κάλος στον (αριστερό) εγκέφαλο…

Λένε ότι «το δις εξαμαρτείν ουκ  ανδρός σοφού». Τι πρέπει να πούμε όταν το «δις» έχει γίνει «τρις» ή και «τετράκις»; Δύσκολο να πούμε κάτι χωρίς να καταφύγουμε στην (πολιτική) ψυχιατρική.

Μήπως ο ισχυρισμός είναι ανέρειστος και υπερβολικός; Ή μήπως είναι η γυμνή αλήθεια, την οποία (είναι απορίας άξιον γιατί) δεν μπορούν να κατανοήσουν, με αποτέλεσμα να έχουν οδηγηθεί σε δρόμο χωρίς επιστροφή και κινδυνεύουν να πέσουν ακόμα και σε μονοψήφια ποσοστά, αν συνεχίσουν έτσι;

Ας το δούμε από την αρχή, «αμαρτία» με «αμαρτία»:

Survivor: Κωμωδία ή δράμα;

Δεν πέρασε και λίγα ο κόσμος της τηλεόρασης τον τελευταίο χρόνο. Αυτοί βέβαια που την πλήρωσαν ήταν, όπως πάντα σε κάθε εποχή και σε κάθε πολιτική συγκυρία, οι εργαζόμενοι, αλλά ας μην το ανοίξουμε το θέμα, ξέρουν τα βουνά από χιόνια.

Ποιος θα ξεχάσει το θρίλερ ή το “ριάλιτι” της απομόνωσης των διεκδικητών των τεσσάρων αδειών ή των εκπροσώπων τους; Καλογρίτσας, Μαρινάκης, Σαββίδης, Αλαφούζος και οι άλλοι που συμμετείχαν στη διαδικασία έδωσαν μια “βαρύτητα” αλλά και μια “ρευστότητα” στη διαδικασία, η οποία, όπως έσπευσαν από νωρίς οι ειδικοί να επισημάνουν, “έμπαζε” από παντού και από νωρίς...

Στο ίδιο έργο θεατές...

Ξέρετε πως είναι να βλέπεις υποχρεωτικά ένα έργο για δεύτερη φορά, την στιγμή που δεν σου άρεσε καν ούτε την πρώτη; Αισθάνομαι έτσι κάθε μέρα...

Να διακινδυνεύσω μια πρόβλεψη και να πω ότι το καλοκαίρι του 2017 θα μοιάζει με εκείνο του 2015 για ένα και μόνο λόγο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας πρέπει να βρεθεί συνένοχος. Και οι συνένοχοι βρίσκονται μόνο όταν τα προβλήματα γίνονται ασφυκτικά και χρονικά οριακά.

Τι σκέφθηκαν οι ηγέτες της χώρας, όσον αφορά την στάση της αντιπολίτευσης το καλοκαίρι του 2015;

«Στο όνομα των “πιο πρόσφατων χαμένων Πατρίδων” θα βρεθούν προ τέτοιων τετελεσμένων γεγονότων και χρονικών ορίων που θα συμφωνήσουν για να αποφύγουμε τα χειρότερα».

Changes...

Black Sabbath

Τα αίτια της κατάρρευσης κι η θεραπεία της…

Το μεγάλο ερώτημα που απασχολεί ολοένα και περισσότερους συμπολίτες μας, τουλάχιστον ανάμεσα σε αυτούς, που σκέπτονται και αναζητούν, κι όχι ανάμεσα σε αυτούς, που αντιδρούν με κραυγές η με αφορισμούς, που συχνότατα εμπεριέχουν συνωμοσιολογικές ανοησίες, είναι πώς φθάσαμε ως εδώ. Και τούτο διότι αν δεν κατακτήσουμε τη γνώση για την σημερινή μας κατάρρευση, που βιώνουμε όχι μόνον σε οικονομικό αλλά και σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, δεν πρόκειται να μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις για να αλλάξουμε την μοίρα μας και να μπορέσουμε να αποκτήσουμε και πάλι την δυναμική για το μέλλον.

Το ερώτημα κατατρύχει πολλούς κι αρκετές προσεγγίσεις έχουν ακουστεί κι έχουν διατυπωθεί προς την ουσιαστική του απάντηση. Θυμήθηκα ένα κείμενο, που είχε γράψει σε χρόνο ανύποπτο για τους περισσότερους εξ ημών, ένας ογκόλιθος του πνεύματος, ο Παναγιώτης Κονδύλης, που τόσο πρόωρα έχασε τη ζωή του το 1998, προτού καν συμπληρώσει τα 60 του χρόνια…

Στους παπατζήδες δεν κάνουν ρεβεράντζες…

Για να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας! Οι 153 θα είναι 153 και ας πουλιέται η ΔΕΗ κομματάκι κομματάκι στις λαϊκές. Ακόμη κι αν συμφωνηθεί ότι οι συλλογικές συμβάσεις θα επιστρέψουν, αφού πρώτα καταργηθεί το υπερταμείο, σε 99 χρόνια και μία μέρα. Ακόμη κι αν το αφορολόγητο πέσει στο μισό ευρώ.

Κανένας τους δεν τολμά να ρίξει την κυβέρνηση, γιατί θα τον αναλάβει η κομματική ιστορία και θα τον παραδώσει ως “προδότη” στον αιώνα τον άπαντα -ξέρει από τέτοια η Αριστερά. Και κανένας τους δεν θέλει να ρίξει την κυβέρνηση, γιατί μια χαρά βολεύτηκαν, τώρα που γνώρισαν τα προνόμια της εξουσίας, και θα το τραβήξουν όσο πάει. Αν μπορέσουν και παραπέρα, όπως ο Μαδούρο που θαυμάζουν...

Γιατί δεν θέλω να ξαναδώ το SURVIVOR!

Δεν το κρύβω πως ανήκω στην κατηγορία αυτών που περιστασιακά βλέπουν το Survivor. Κι όταν λέω περιστασιακά, εννοώ πως δεν θα χαλάσω το πρόγραμμα μου για να μείνω σπίτι, να το παρακολουθήσω ντε και καλά, όμως εφόσον δεν έχω κάτι άλλο να κάνω, εννοείται πως δε θα το χάσω!

 

Μα καλά! Έχουν και κινητά;

Κι όσο για τους επικριτές, ουδόλως μ’ ενδιαφέρει, αφού ο καθένας μας, για τους δικούς του λόγους κάθε φορά, έχουμε το δικαίωμα να ξεφεύγουμε με όποιον τρόπο θεωρούμε ότι μας βοηθάει να χαλαρώσουμε… να γελάσουμε… να παρατηρήσουμε… να απορήσουμε...

Να τα λέμε κι αυτά...

Ένα από τα προαπαιτούμενα της πρώτης αξιολόγησης ήταν η ολοκλήρωση της παραχώρησης της εμπορικής εκμετάλλευσης των 14 (μεγάλων, ακολουθούν 23 μικρότερα) αεροδρομίων στην Γερμανική Fraport. Οι συμβάσεις παραχώρησης κυρώθηκαν από το Κοινοβούλιο, πέρυσι τον Μάιο.  Αλλά δεν διενεργήθηκε παράδοση-παραλαβή των αεροδρομίων, διότι υπήρχαν διάφορα ζητήματα που ήταν αναγκαίο να επιλυθούν.

 

Χρησιμοποιώντας αυτά τα μικροζητήματα (παρότι πολλών η επίλυση προβλεπόταν στην κυρωθείσα σύμβαση), κατόρθωσε να καθυστερήσει την παράδοση έως και σήμερα. Πριν λίγες μέρες όμως επιλύθηκε και το τελευταίο από αυτά (δανεισμός με εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, ως φυσικού ιδιοκτήτη των αεροδρομίων), δόθηκε και η έγκριση από την Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Κομισιόν (DGComp), έγιναν οι επίσημες ανακοινώσεις και η παράδοση ορίστηκε για τα μέσα Απριλίου…

Πώς μπορεί να συγκριθεί με τον Σαμαρά;

Η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή, λέει το παλιό ρητό. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να έχει ένα σεβασμό στη Νέα Δημοκρατία που τη νίκησε δύο φορές. Όπως θα έπρεπε να έχει σεβασμό και σ’ αυτούς που χτυπάει καθημερινά ή όποιους κατασκευάζει ως εχθρούς.

Ίσως πάλι το γεγονός ότι στοχοποιεί συγκεκριμένους ανθρώπους που έχουν μια πορεία, να δίνει και στους Συριζαίους μια δόξα, μια αίγλη. Όταν χτυπάς έναν ανώτερό σου κερδίζεις κι εσύ, τουλάχιστον φήμη...