Εθνομηδενιστές! Η χειρότερη μορφή λαϊκισμού...

Συχνά ο κόσμος παρασύρεται και καταδημαγωγείται. Συχνά τον ξεσηκώνουν, τον ξεγελάνε, του λένε ψέματα, τον παρασύρουν και, τελικά, τον προδίδουν. Και το χειρότερο: ο κόσμος μοιάζει να μην αντιδρά. Να τα δέχεται όλα αυτά παθητικά…

(Ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει κάνει όλα αυτά - δεν χρειάζεται να ψάξετε πάρα πέρα…)

Αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που ο κόσμος ξεσηκώνεται και επιμένει για να βρει τον δίκιο του, για να μη χάσει τον εαυτό του, για να υπερασπιστεί την αλήθεια του…

Ενάντια σε όσους με ψέματα προσπαθούν να τον χειραγωγήσουν. Ξεσηκώνεται όχι εξ αιτίας της «πλύσης εγκεφάλου» που του κάνουν, αλλά παρά την «πλύση εγκεφάλου» με την οποία προσπαθούν να τον παραπλανήσουν…

Ξεσηκώνεται όχι για να διχαστεί σε ψεύτικα διλήμματα –απ’ όσους προσπαθούν να τον ποδηγετήσουν. Αλλά για να παραμείνει ενωμένος σε κρίσιμα εθνικά συμφέροντα– ενάντια σε όσους προσπαθούν να τα «ξεπουλήσουν».

Σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις δεν ξεσηκώνεται από ψεύτες και δημαγωγούς.

Ξεσηκώνεται και κατατροπώνει ψεύτες δημαγωγούς…

Όταν αντί για Κίσινγκερ είσαι σερβιτόρος πιτσαρίας…

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε να βρίσκεται στα Προπύλαια απέναντι από τα «εθνίκια» και αναγκάζεται να διαπραγματεύεται για λογαριασμό τους. Θα ήθελε να καταδικάζει την αστυνομική βία, που οι αστυνομικοί στην Θεσσαλονίκη εξαγρίωσαν τόσο πολύ τα παιδιά που τα ανάγκασαν να κάψουν το λεωφορείο των ΜΑΤ και αναγκάζεται να βρίσκεται στην πλευρά του εισαγγελέα.

Θα ήθελε να λέει ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και ασχολείται με ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδες. Ο ΣΥΡΙΖΑ λατρεύει τα trappings της εξουσίας, τα ελικόπτερα, τα πεντάστερα ξενοδοχεία, τους  μισθούς στους κολλητούς μετακλητούς αλλά μισεί τις υποχρεώσεις της. Και το βγάζει με το σούρσιμο των ποδιών και την επιθετικότητα…

Σε χαλάει ο Καρανίκας; Ας πρόσεχες…

Αγαπητέ αντιμνημονιακέ πατριώτη, που οργίζεσαι με τον Καρανίκα για τα τέρατα που εκστομίζει, σου έλεγα κάποτε ότι οι Αλέξηδες σε δουλεύουν ψιλό γαζί κι ετοιμάζονται για ύπουλες απόπειρες πολιτειακής ανατροπής με όπλο τη φτωχοποίηση. Τώρα ζεις με επιπλέον φόρους, μικρότερες αποδοχές, λιγότερες πραγματικές δουλειές και διεθνή επιτροπεία για 50 χρόνια. 

Μετά σου έλεγα ότι ΟΧΙ σημαίνει κι άλλα μέτρα, ή εναλλακτικά ότι θα γίνουμε Βενεζουέλα, κι ότι τέτοιες ακροβασίες εξασθενούν γεωπολιτικά τη χώρα. Τώρα ζεις με μια Τουρκία που σε εξευτελίζει ανεμπόδιστη από τους "συμμάχους", στο βωμό των οποίων θυσιάζεται η Μακεδονία…

Η Ευρώπη, και η δημοκρατία, κινδυνεύουν με κατάρρευση…

Στην Ελλάδα, επειδή είμαστε πάντα πολύ πιο προχωρημένοι από τους άλλους λαούς, τον λαϊκισμό τον ζήσαμε στο πετσί μας από τότε που λόγω κρίσης μας μπήκε το αυγό στον κ..ο.

Αναφέρομαι σε εκείνες τις ωραίες εποχές του αγαναΧτισμού, τότε που οι πλατείες της χώρας πάλονταν από τις δονήσεις του όμορφου αγώνα. Με τον Κατρούγκαλο, τον Παλαβίτσα και τα άλλα παιδιά να αναλύουν το όραμά τους σε αυτοσχέδια τραπεζάκια, ενώπιον ενός υπνωτισμένου από τον μεστό τους λόγο λαού, που ονειρεύονταν λαϊκά σοβιέτ για να τον σώσουν…

Σκούζι, αλλά κάτι σύριζα τα «σκοτώνεις» νωρίς…

Αφού η Ευρώπη υιοθέτησε ένα τσούρμο πολιτικούς απατεώνες στην Αθήνα, ιδού και στη Ρώμη.

Κανονικά έπρεπε να ξεκινάμε με το «θέλει ο προδότης να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν τον αφήνει»! Επειδή όμως δεν ξέρει κανείς αν όντως η... αποτυχία (;) -δόξα τω Θεώ- των διαπραγματεύσεων για το Ονομα των Σκοπίων είναι δεδομένη, ας μη μείνουμε στο ότι οι δύο πρωθυπουργοί σαν χαζοχαρούμενα πονήρεψαν εξαρχής τους πάντες εμφανίζοντας την υπόθεση από ανέφελη έως τελειωμένη.

Λέμε ότι αυτά τα... σύριζα πρέπει να τα «σκοτώνεις» νωρίς, βλέποντας τις δραματικές επιπτώσεις σε όλο το νότιο ευρωπαϊκό φάσμα, από την Ιταλία, την Ισπανία και ολίγον τη Γαλλία, αφότου η Ευρωπαϊκή Ενωση νομιμοποίησε ως ισότιμο συνομιλητή αλλοπρόσαλλο αριστεροδεξιό μόρφωμα «ευκαιρίας», τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με πρωταρχικό κοντόφθαλμο κριτήριο να... πάρει πίσω τα λεφτά της και να κουκουλώσει το πρόβλημα «Ελλάδα». Ετσι ανέχθηκε μια συνεχώς ψευδόμενη παρανομούσα κυβέρνηση προκειμένου να περάσει τα δικά της, έτσι έκλεισε τα μάτια στο ότι τόσα κοινοτικά λεφτά δεν πήγαν για να σωθεί η ελληνική οικονομία, αλλά για να μακροημερεύσει το ρεμπέτ ασκέρ των συριζοκομματόσκυλων, που υπογράφει για πάρτη των Βρυξελλών ό,τι να ’ναι!

The End...

The Doors

Sunday Morning...

Velvet Underground

Ο τρίτος δρόμος χρειάζεται Ηγέτη!

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 (κυρίως μετά το Μάη του ’68), στην παγκόσμια Αριστερά και Κεντροαριστερά, αναδείχθηκε το αίτημα του «Τρίτου δρόμου»…

Τότε μίλαγαν για «Τρίτο δρόμο» προς τον Σοσιαλισμό, υποτίθεται…

Και ως «τρίτο δρόμο», εννοούσαν κάτι διαφορετικό και διακριτό από τον παραδοσιακό Κομμουνισμό αφενός (που δεν συγκινούσε πολλούς πια), αλλά και την παραδοσιακή Σοσιαλδημοκρατία αφετέρου (που δεν συγκινούσε κανένα, αν και εκλογικά επικρατούσε σε πολλές χώρες…)

Ο Τρίτος δρόμος λοιπόν, συμβόλιζε τότε την ανανέωση των κοινωνικών οραμάτων, την αναγέννηση των κοινωνικών κινημάτων, την πολιτική ταυτότητα που έψαχναν όλοι όσοι αμφισβητούσαν «τα κατεστημένα που γέρναγαν», ένα νέο ταξίδι στη Χίμαιρα…

Ζουν ανάμεσά μας…

Όλοι όσοι πιστεύουν ότι ο κοΖμάκης υποφέρει και άρα έχει πάρει το μάθημά του, οπότε ο Σύριζας σε λίγο καιρό θα αποτελεί μια μακρινή και δυσάρεστη ανάμνηση… κάνουν μεγάλο λάθος.

Η μαγιά των συριζαίων ψηφοφόρων  (κυρίως πρώην πασόκων) όχι μόνο υπάρχει, αλλά συνεχίζει να εξαπλώνεται, αν και οι περισσότεροι δεν το αντιλαμβανόμαστε καθότι οι πλέον φανατικοί οπαδοί του Σύριζα είναι σε προσωρινή αγρανάπαυση, τελούν εν υπνώσει, και δρουν μόνο υπογείως, σαν τους πρώτους κρυπτοχριστιανούς ένα πράγμα.

 

Ο Βαλέσα της Ελλάδας και ο Τσε Παπάρα!

Είναι όμως έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να πεταχτούν και να δαγκώσουν σαν οχιές, ιδίως όταν τους τσιγκλίσεις.

Μια τέτοια θλιβερή εμπειρία είχα προχτές, σε μια οικογενειακή μάζωξη. Μια εμπειρία που μοιάζει ψεύτικη, αφού συμπεριλάμβανε κάθε είδους συριζέικη παπαριά, την οποία πολλές φορές μέσα στην υπερβολή μου αναπαράγω εν είδη αστείου για να κάνω πλάκα.

Και όμως, όλα αυτά που αναφέρω κατά καιρούς ως ποταπός που είμαι, κάποιοι, υπεράνω πάσης υποψίας για τυχόν ηλιθιότητα, τα πιστεύουν σαν ευαγγέλιο…

Τα ύστερα του κόσμου…

Από το τέλος του αιματηρού Β’ΠΠ ο κόσμος, και κυρίως η Δύση, λειτούργησε όπως λειτούργησε με βάση μια νέα τάξη πραγμάτων, που εν πολλοίς καθορίστηκε από την Αμερική η οποία πήρε τη σκυτάλη από την άλλοτε παντοκράτειρα Αγγλία, επιβάλλοντας το δικό της modus vivendi παντού.

Μέσα σε αυτό το διάστημα καθορίστηκαν νέες συμμαχίες (ΝΑΤΟ, Σύμφωνο Βαρσοβίας, κ.ά.), νέες οικονομικές και πολιτικές οντότητες (ΕΟΚ, ΕΕ, κ.ά),  συνέχισαν να γίνονται πόλεμοι, ζήσαμε τον «τρόμο» του ψυχρού πολέμου και το ενδεχόμενο πυρηνικής καταστροφής, και τέλος ζήσαμε και την κατάρρευση εκ των έσω της «πανίσχυρης» ΕΣΣΔ, των κρατών δορυφόρων της, αλλά και του μαρξισμού ως κυρίαρχη ιδεολογία στον αναπτυγμένο κόσμο.

Εδώ και μερικά χρόνια όμως, όλα αυτά μοιάζουν να ανατρέπονται. Και όχι μόνο στον οικονομικό τομέα, με τις νομισματικές, τραπεζικές,  και άλλες κρίσεις, αλλά και στον γεωπολιτικό…