People Are Strange...

The Doors

Μήπως ακούτε θόρυβο από …ελικόπτερα;

Ο Πρωθυπουργός εκβιάζεται ανοικτά πλέον, από τον πρώην κυβερνητικό εταίρο του, Πάνο Καμένο!.

Εκβιάζεται με αποκαλύψεις σε βάρος του και με βαριά υπονοούμενα, μέσω δημοσιογράφου (του Γιώργου Τράγκα), που κατά δήλωσίν του υπήρξε συνεργάτης και είναι ακόμα «συνομιλητής» του Καμένου.

Υπό την πίεση των «αποκαλύψεων» - και των απειλών για άλλες, ακόμα πιο συνταρακτικές αποκαλύψεις - αρχικά το Μαξίμου δηλώνει ότι θα κάνει το χατίρι του Καμένου και θα αλλάξει τον Κανονισμό της Βουλής.

Κι ύστερα υπό το βάρος της κατακραυγή όλων πια, το παίρνει πίσω και δηλώνει ότι «δεν εκβιάζεται» και δεν θα αλλάξει τον Κανονισμό της Βουλής!

Λίγες ώρες πριν, βέβαια, ο κ. Τζανακόπουλος έλεγε τα ακριβώς αντίθετα…

Οι άνθρωποι που κυβερνούν (ακόμα) σήμερα τη χώρα βρίσκονται σε πλήρη πανικό και τα έχουν χαμένα!

Εκτσογλανισμός…

Τον Δεκέμβριο του 2013 σε ομιλία του ο Ευ. Βενιζέλος είχε πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργεί το αίσθημα του εκτσογλανισμού της κοινωνίας.

Ως εκτσογλανισμός ορίζεται ο εθισμός ενός ολόκληρου λάου στην βία και την χυδαία ρητορική.

Πώς μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ τον καιρό εκείνο να καλλιεργεί τον εκτσογλανισμό;

Θυμάστε ποιά ήταν η τότε πολιτική του;

Θυμάστε τις κρεμάλες, τις αφίσες «ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ», το σύνθημα «να καεί, να καεί το….. η Βουλή», το βάρβαρο «Στερήσατε λεφτά! Στερήσατε παιδεία! Και εμείς θα σας στερήσουμε την ελευθερία!», το μεθυστικά χυδαίο και όπως βλέπουμε και σήμερα πολύ επικίνδυνο «Είσαστε προδότες, είσαστε κουφάλες, λίγες μέρες μείνανε, να στήσουμε κρεμάλες».  

Πώς είναι δυνατόν να ξεχάσει κάνεις την άγρια πολιτική της περιόδου 2011-15;

Τα ύστερα του κόσμου…

Την ώρα που η Ελλάδα κρέμεται από το τσουλούφι του Παπαχριστόπουλου, και σεληνιάζεται με τις εκρήξεις της Μεγαλοοικονόμου, ή τις τσάμπα μαγκιές του Πολάκη (που τον πνίγει το δίκιο), την ώρα δηλαδή που χάρη στον Αλέξη οι νέοι μας έχασαν τη Μακεδονία αλλά έμαθαν επιτέλους και τη λέξη «ολετήρας»,  στον υπόλοιπο κόσμο τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλύτερα.

Στην Αμερική ο Τραμπ στέλνει κι άλλο στρατό στα σύνορα με το Μεξικό, αποφασισμένος να κάνει το δικό του ασχέτως των αντιδράσεων, απειλώντας παράλληλα και με μια στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα… αν χρειαστεί…

Wehmut...

Tess Parks

Που είναι ο Αυτιάς να καθαρίσει;

Θυμόσαστε πριν από λίγο καιρό, που πάνω από 35 πτήσεις δεν μπόρεσαν να προσγειωθούν στο (γερμανικό πλέον) αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης λόγω χαμηλής νέφωσης και ορατότητας, με αποτέλεσμα άλλες να πάνε Αθήνα, άλλες Καβάλα, και μία εξ αυτών (Ryanair) στην … Τιμισοάρα;

Για τις 35 αυτές πτήσεις δεν ίδρωσε κανενός το αυτί… ούτε καν εγέρθηκαν ερωτήματα από τα πάντα σοβαρά μας ΜΜΕ για το τι απέγινε εκείνο το μηχάνημα που «φυσάει αέρα και διώχνει την ομίχλη»… ούτε κανείς τα έβαλε με τους «φραπορτιανούς» που δεν βάζουν σε λειτουργία …το ειδικό εκείνο ραντάρ(!) που υπάρχει στις αποθήκες,  όπως παλιά τα έβαζαν απαξάπαντες με το κακό κράτος που λειτουργούσε το αεροδρόμιο δημόσια και δωρεάν…

Getting It Together...

The Walking Who

Σιγά τον δικτατορίσκο…

Ο​​ταν ξεκινάς τη ζωή σου ασκώντας την τέχνη του χειρουργού σε μια ελληνική επαρχία και εκλέγεσαι δήμαρχος, κοινώς γίνεσαι ο πρώτος του χωριού, είναι μάλλον φυσιολογικό να αισθάνεσαι επιτυχημένος. Και να πιστεύεις ότι η επιτυχία δεν οφείλεται μόνον στις όποιες ικανότητές σου, αλλά και στον ίδιο σου τον χαρακτήρα, στην άνεση της μαγκιάς σου, στην αθυροστομία σου και στην πηγαία σου αυθάδεια.

Οταν είσαι χειρουργός και δήμαρχος και κάποιοι σε χρίζουν υπουργό, άνεμοι σαρώνουν το άγριο τοπίο του εγκεφάλου σου. Οι άνεμοι γίνονται θυελλώδεις όταν αντιλαμβάνεσαι ότι μπορεί να λες ότι στον δήμο κρατούσες διπλά βιβλία χωρίς να σε πειράζει κανείς ή να απειλείς όποιον τολμά να έχει αντίρρηση πως θα τον στείλεις στα τρία μέτρα κάτω από τη γη…

Οι δημόσιοι υπάλληλοι και τα λαμέ φρικιά…

To ζήτημα είναι ότι και οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν παιδιά. Και έχουν όνειρα γι’ αυτά. Δεν τα φαντάζονται να σταδιοδρομούν ούτε ως οκταμηνίτες συμβασιούχοι του δημοσίου για ένα πεντακοσάρικο, ούτε ως επαγγελματικά κομματικά στελέχη. 

Ως εκ τούτου αν και οι περισσότεροι θα ήθελαν μια κυβέρνηση που να μην τους ενοχλεί και κυρίως να μην τους αξιολογεί, αναλογιζόμενοι την τύχη των παιδιών τους θα αναζητήσουν κάποιον που να μην είναι τόσο αρνητικός με την ελεύθερη οικονομία και την παραγωγή πλούτου.

Κάποιον που να μην είναι φίλος του Μαδούρο, δηλαδή. Μετά από δέκα χρόνια κρίση κατάλαβαν και αυτοί ότι ο «σοσιαλισμός με τα λεφτά των άλλων» τέλειωσε. Finito la musica, passato la fiesta. 

Αν αυτός ο άλλος τα καταφέρει και πείσει τίποτα κουτόφραγκους, Άραβες ή Φιλιππινέζους  να έρθουν, να επενδύσουν στην Ελλάδα, αν οι επενδύσεις περπατήσουν και κυκλοφορήσει χρήμα, τότε μαζί με τα παιδάκια τους θα βολευτούν και οι ίδιοι.

Τα έσοδα του κράτους θα αυγατίσουν και θα μπορούν και οι δημόσιοι υπάλληλοι να ελπίζουν σε αυξήσεις αλλά και σε καλύτερες συντάξεις.

Το σενάριο δεν προβλέπει κάτι ιδιαίτερο για νεοκομμουνιστές. Ούτε για ντεμέκ σοσιαλδημοκράτες. Ούτε και για λαμέ φρικιά που αρακτά μπροστά στο τζάκι της μεζονέτας αναδεύουν ένα Rémy Martin XO αναλογιζόμενα τα λάθη του κινήματος ενώ στο βάθος ακούγεται χαμηλά ένα medley των Τσακνή - Μαχαιρίτσα…

Βενεζουέλα: Άπαντες κατά, πλην… Λακεδαιμονίων!

Θυμόσαστε τους διθυράμβους για τον Τσάβεζ, και τα πήγαινε έλα στο Καράκας των πρώιμων (και όχι μόνο) συριζαίων;

Τότε που το Ρενάκι έβγαινε σέλφις με τους φάρους αυτούς της δημοκρατίας, και ο Κουράκης με τον Παππά σχεδίαζαν να στείλουν μπριγκάτες με συριζαίους αγωνιστές, για να στηρίξουν το μοναδικό αυτό σοσιαλιστικό πείραμα απέναντι στον κακό ιμπεριαλισμό;

Μέχρι και τάνκερ με δωρεάν πετρέλαιο θα μας έστελνε ο Μαδούρο, ως αντάλλαγμα αυτής της στήριξης, μόνο που τελικά δεν μπόρεσε διότι δεν διαθέτει ούτε τάνκερ… ούτε καν καύσιμα για το ταξίδι. 

Εν πάση περιπτώσει, ο τότε Σύριζα ήταν διαφορετικός, και τα μεγαλοστελέχη του έλεγαν και καμιά βλακεία παραπάνω προκειμένου να πείσουν τους ντόπιους ανεγκέφαλους για τις παγκόσμιες διασυνδέσεις τους, και το ανυπότακτο αγωνιστικό τους φρόνημα…