Τι παθαίνει ένα παιδί απ’ τη πολλή τηλεόραση;

Σίγουρα η πρώτη σκέψη σαν απάντηση στο ερώτημα του τίτλου, που κάνει κάποιος είναι ότι μπορεί να “χαλάσει τα μάτια του” όπως έλεγαν παλιότερα.

Εμείς όμως δεν αναφερόμαστε στο τι παθαίνουμε όταν βλέπουμε τηλεόραση από σωματικής απόψεως, αλλά αναφερόμαστε στο πως μπορεί να αλλάξει η συμπεριφορά μας.

Διαβάστε τι μπορεί να πάθουν όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και οι έφηβοι που δεν ξεκολλάνε από την τηλεόραση… 

Μπρρρρρ……..

Συνωστισμός στην επίσημη σελίδα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη τις δύο βδομάδες που κυκλοφορεί στο Ιντερνετ.

 

Μέσος όρος ηλικίας 35 με 44 και ακολουθούν βραχεία κεφαλή οι εικοσιπεντάρηδες. Δεν ξέρω ποιοι είναι οι άλλοι 7.613 «φίλοι» του, η επτάκις χιλιοστή εξακοσιοστή δεκάτη τετάρτη πάντως είμαι εγώ.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Τζούλια!

Γράφαμε τις προάλλες πως μέσα από την κρίση και την ύφεση, δημιουργούνται νέες ευκαιρίες απασχόλησης στη πολύπαθη χώρα μας.

Κυρίως στον τομέα της πορνείας, αλλά και των ερωτικών ταινιών, κοινώς τσόντες.

Χιλιάδες είναι, λένε, οι νοικοκυρές που κάνουν μια «δεύτερη δουλειά», όπως και οι αιτήσεις συμπατριωτών μας που είναι έτοιμοι να τα δώσουν όλα ενώπιον της κάμερας, προκειμένου να βγάλουν λίγα χρήματα.

Και παράλληλα να διασκεδάσουν.

 

Τσίπρας vs Ολάντ-Μέρκελ.

Αυτές τις ημέρες εξετάζεται σιωπηρά ο ανασχηματισμός.

Διάφορα sites μάλιστα κάνουν μετρήσεις για το ποιος πρέπει να φύγει.

 

Μετά τη στήριξη της κυβέρνησης από Ολάντ και Μέρκελ, είναι προφανές ότι ο Σαμαράς θα προχωρήσει σε λίφτινγκ, το οποίο βεβαίως δεν αφορά τον Αβραμόπουλο, που ουσιαστικά είναι το Νο 2.

Ποιοι όμως κινδυνεύουν;

Το δείχνουν συνήθως οι εικόνες.

Καλύπτω δυο γενιές βίας...

Η πρόσφατη επίθεση των 50 κουκουλοφόρων στα ορυχεία της Χαλκιδικής δικαιολογήθηκε από ένα κομμάτι της κοινωνίας ως κάτι φυσιολογικό.

Δεν με ενδιαφέρει σε ποια παράταξη ανήκουν, αν υποθέσουμε ότι οι τραμπούκοι μπορούν να ανήκουν σε κάποιο κοινοβουλευτικό κόμμα.

Παρακολουθούμε όμως ένα φεστιβάλ βίας που θα έπρεπε κανονικά να μας ανησυχεί. Σε αυτή την βία αναφέρεται ένας φίλος. Από την δική του πλευρά. Με τα δικά του βιώματα. Αναρωτιέμαι αν έχουμε τελειώσει με τον εμφύλιο...

Η δική μου άποψη είναι πως όχι! Δεν έχουμε «καθαρίσει» με τον εμφύλιο.

Εκείνη η σκοτεινή πλευρά της Ιστορίας θα μας ταλαιπωρεί για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμη. Ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε δεξιούς και αριστερούς, οι αποκλεισμοί, η αίσθηση της αδικίας που δημιουργήθηκε στις τάξεις των χαμένων στον εμφύλιο, είναι οι ερινύες που τυράννησαν την χώρα στην φάση της μεταπολίτευσης. Κι όπως είμαστε συνηθισμένοι σε αυτό τον τόπο, πήγαμε από το ένα άκρο στο άλλο...

Παίζω, άρα μαθαίνω

Πως θα σας φαινότανε αν ανακαλύπτατε ένα μέσο που θα μάθαινε στα παιδιά σας μια ξένη γλώσσα, αγάπη για την καλή μουσική, ηθικές αξίες, ιστορία και μυθολογία, ενώ παράλληλα θα του ενέπνεε την αγάπη για σοβαρές κοινωνικές και ανθρωπιστικές αναζητήσεις?

Αν μέσα σε όλα αυτά βάζαμε σαν bonus την εξάσκηση ικανοτήτων, όπως τον καλύτερο συντονισμό ματιού-χεριού, την κριτική και στρατηγικής σκέψη και την ταχεία λήψη αποφάσεων, τις κοινωνικές του δεξιότητες και την αφύπνιση της ανάγκης του για επίτευξη στόχων?

Και όλα αυτά ενώ διασκεδάζει?


Καλώς ήρθατε στον μαγικό κόσμο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών!

Rolling Stones in Time Waits For No One...

Rolling Stones in Time Waits For No One...

Και με τους ανεπαρκείς τι κάνουμε;

Να ξεκινήσουμε με τις καλές ειδήσεις.

Η κυβέρνηση αποφάσισε – επιτέλους – να κλείσει τη Δ.Ο.Υ. μεγάλων επιχειρήσεων λόγω αναποτελεσματικότητας.

Κοινώς, ενώ η χώρα καιγόταν για έσοδα, ενώ 1,3 εκατομμύρια συμπολίτες μας ήταν άνεργοι, ενώ όλοι μας υποφέρουμε από τα φορομπηχτικά μέτρα κάποιοι δημόσιοι λειτουργοί έκαναν πως δεν κατάλαβαν, πως δεν τους αφορούσε το θέμα, πως προφανώς ζούσαν σε μια οικονομία αντίστοιχη της Νορβηγίας, της Ολλανδίας ή του Λουξεμβούργου.

Ελλάς Ελλήνων … Βορειοκορεατών.

Η απεργία είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε εργαζομένου.

Είναι δικαίωμα συνταγματικά καθιερωμένο.

Η απεργία αποτελεί μέσο έκφρασης του δικαιώματος της συνδικαλιστικής ελευθερίας. Οι διαδηλώσεις είναι και αυτές δικαίωμα του κοινωνικού συνόλου.

Όλα τα παραπάνω όμως πρέπει να λαμβάνουν χώρα μέσα σε κάποια όρια, διότι εκεί που τελειώνει η ελευθερία μας αρχίζει η ελευθερία του συμπολίτη μας.

Το σύνταγμα της χώρας μας που όλοι μας οφείλουμε να το σεβόμαστε και να το τηρούμε κατοχυρώνει την κοινωνική ευημερία και γαλήνη.

Το ζήτημα όμως είναι πως από το 1974 η «γενιά του Πολυτεχνείου» φρόντισε να το κάνει κουρελόχαρτο πολλάκις και να το ερμηνεύει όπως την συμφέρει αναλόγως της περίστασης.

Πόσα απίδια πιάνει ο σάκος;

Ιδού ένα απόσπασμα ρεπορτάζ, την επομένη της απεργίας, που κατά την πλειοψηφία των ΜΜΕ «είχε σαν αποτέλεσμα να παραλύσει η χώρα», «προκάλεσαν μπλακ άουτ» κ.λπ. κ.λπ.: «Συνεργάτης του κ. Τσίπρα επιχείρησε την Τετάρτη το απόγευμα να εξηγήσει την περιορισμένη (δεδομένης της κρίσης, της ύφεσης και των ανατροπών σε όλα τα πεδία) συμμετοχή του κόσμου στην χθεσινή συγκέντρωση: “Ξέρουμε ότι ο κόσμος δεν αντέχει πια την απώλεια εισοδήματος και μας το λέει. Μας ζητούν να γίνονται οι πορείες απόγευμα, ή σε μη εργάσιμες ημέρες, αλλά αυτό δεν εξαρτάται από εμάς” σημείωνε το ίδιο στέλεχος» (tovima.gr, 21/2).

 

Τόσα πολλά σε δυο αράδες!

Πρώτον, κατά γενική ομολογία η γενική απεργία –που έχει τη σφραγίδα των παράλληλων βίων της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και του ΠΑΜΕ–, μόνο γενική δεν ήταν. Επιχειρήσεις, πολυκαταστήματα, γραφεία, τράπεζες, σχολεία, όλα στην πλειοψηφία τους λειτούργησαν, και όταν κινούνται για τον έναν ή τον άλλο λόγο τα μέσα μαζικής μεταφοράς τότε αυτό που απομένει ως εντύπωση είναι η «μεγαλειώδης συγκέντρωση».