Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα…

Κάποιοι σοβαροφανείς συμπατριώτες μας σοκαρίστηκαν από την είδηση ότι στη προχωρημένη Σουηδία, ο δημόσιος αυνανισμός είναι πλέον νόμιμο δικαίωμα!

Και, όπως λένε,  επειδή  όλα αυτά τα μοντέρνα συστήματα, αργά ή γρήγορα τα ακολουθούμε και εμείς οι Βαλκάνιοι, ποιος ξέρει, μπορεί σε μερικά χρόνια να ψηφιστεί παρόμοιος νόμος και εδώ.

Με αποτέλεσμα να ανησυχούν πως η χώρα θα γεμίσει από μακάκες!

Λες και δεν βλέπουν γύρω τους…

Προσωπικά, πιστεύω ότι ο δημόσιος αυνανισμός αποτελεί «νόμιμη» πράξη στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια.

Και δεν μιλάω για τον συμβολικό όρο της έννοιας του αυνανισμού, αλλά για πρακτικά πράγματα.

Υπό την έννοια ότι το παίζειν το πουλί σου δημοσίως δεν διώκεται σε πρακτικό επίπεδο, ασχέτως της υπάρχουσας αυστηρής νομοθεσίας.

Και αυτό, διότι πολύ απλά, άντε να βρεις εύκαιρο αστυνομικό την ώρα που ο άλλος αυτοϊκανοποιείται, αφού οι περισσότεροι είναι απασχολημένοι ή στα γήπεδα, ή φυλάνε έξω από την (πρώην) ΕΡΤ,  ή συνοδεύουν τη Γιάννα Αγγελοπούλου στα διάφορα γκαλά της.

Μια φωτογραφία σου…

Από τη πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε ο ντόρος γύρω από το αν θα έπρεπε το Πρώτο Θέμα να δημοσιεύσει την φωτογραφία του ετοιμοθάνατου Παύλου Φύσσα, η δική μου άποψη ήταν διαφορετική από αυτήν της πλειονότητας των φίλων, γνωστών, αλλά και όσων τις απόψεις παρακολουθώ στα μπλογκς και στο facebook.

Η τρέχουσα και κυρίαρχη θεωρία ήταν και είναι (από όσα παρακολούθησα) ότι η εφημερίδα διαπράττει «βλασφημία», ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να βγει η φωτογραφία σε πρωτοσέλιδα, και σ’ αυτό συμφωνούν και  οι γονείς του αδικοχαμένου νέου.

Οποία ομοιότης…

Στις 22 Μαΐου του 1963, κάποιος Ζ μιλάει σε μια αίθουσα της Ουδετερούπολης.

Έξω τα παρακρατικά φασιστικά στοιχεία και αστυνομικοί ντυμένοι με πολιτικά πετάνε πέτρες, προπηλακίζουν τους εισερχόμενους και ζητάνε να πεθάνει ο «Βούλγαρος» Ζ. 

Η αστυνομία παρακολουθεί και δεν κάνει τίποτα για να απωθήσει τους τραμπούκους.

Οποία ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις του παρόντος είναι συμπτωματική.

Ο Γιάγκος έπαιρνε χαρτζιλίκι από την παρακρατική φασιστική οργάνωση για να δέρνει τους κομμουνιστές.

Τον ειδοποιούν και τον στέλνουν για να «κανονίσει» τον Ζ.

Του υπόσχονται ότι θα του δώσουν την άδεια για το τρίκυκλο, που τόσο καιρό ζητούσε για να δουλεύει.

Οποία ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις του παρόντος είναι συμπτωματική.

Επικίνδυνες θεωρίες…

Στην πυρά έχει τεθεί η «θεωρία των δύο άκρων», με τους διαμαρτυρόμενους να ξιφουλκούν κατά όσων την υποστηρίζουν, κλαυθμυρίζοντας ότι κινδυνεύει η δημοκρατία και προωθείται ο φασισμός, επειδή εξισώνεται εμμέσως ο τελευταίος με αυτό που οι θεωρούν ως «πολιτική δράση», ασχέτως εάν το αποτέλεσμά της μόνο χύνει επίσης αίμα και καταστρέφει περιουσίες απλών ανθρώπων για τις οποίες οι διαμαρτυρόμενοι απλώς αδιαφορούν.

Σήμερα θα μας απασχολήσει μια θεωρία που κατασκευάστηκε με σκοπό να δικαιολογήσει όσα γίνονται από τη «μη φασιστική» πλευρά που βρέθηκε σε θέση άμυνας τα τελευταία 24ωρα ως αποτέλεσμα της έγερσης θέματος και ακροαριστερής βίας, η οποία έχει πλειάδα υποστηρικτών, που δεν περιορίζονται μόνο στο να καταδικάσουν τη «θεωρία των δυο άκρων», κάτι απόλυτα θεμιτό, αφού υπάρχει ενδιαφέρον πολιτικό σκεπτικό.

Όμως, αρνούνται μετερχόμενοι διαφόρων βερμπαλιστικών τεχνασμάτων να καταδικάσουν ευθέως την εκτροπή της ενεργού διαμαρτυρίας σε επεισόδια και στη διασάλευση της δημόσιας τάξης, με εμπρησμούς και άλλες συναφείς αγαθοεργίες, τις οποίες προφανώς πιστεύουν ότι πρέπει οι αρχές να αφήνουν χωρίς απάντηση, ενδεχομένως διότι έτσι πιστεύουν ότι… η κοινωνία «απαντάει στον φασισμό».

Έτσι στα ξαφνικά… γεμίσαμε αντιφασίστες!

Ξημερώματα Τετάρτης 18 Σεπτεμβρίου και τα περισσότερα ΜΜΕ κηρύσσουν την δική τους επανάσταση...

Εκπομπές και δελτία ειδήσεων αρχίζουν να προβάλουν στίχους και αντιφασιστικά τραγούδια του 34χρονου δολοφονηθέντος ράπερ, εκπομπάρχες στήνουν panels και ανοίγουν ατέρμονες συζητήσεις για τα έργα και τις ημέρες των νεοναζί, εφημερίδες και ραδιόφωνα θυμούνται ξαφνικά τις φτωχογειτονιές σε Πέραμα και Αμφιάλη.

Και κάπως έτσι γέμισε ο τόπος με βουλευτές (ή τοξοβόλους;) που διασταυρώνουν τα βέλη τους μιλώντας για συνταγματικά τόξα κι άλλα ωραία.

Δεν πρέπει να χάσουμε (και πάλι) το τρένο…

Τα όσα συμβαίνουν την τελευταία περίοδο, δείχνουν πόσο δύσκολη, αλλά και εύθραυστη είναι η κατάσταση.

Μια δολοφονία ενδέχεται να αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό και δεν αποκλείεται να απαλλάξει τη δημοκρατία από τους ναζιστές.

Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλει η κυβέρνηση, όλα κρέμονται από μια κλωστή. Τα πράγματα δεν είναι απλά, ούτε δεδομένα και στην παρούσα φάση η δικομματική κυβέρνηση, δεν θέλει «να χάσει τα αυγά και τα καλάθια».

Αυτό που προέχει είναι να προχωρήσει σε βάθος η έρευνα για την δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής, που αναμένεται να δεχθεί την πιο μεγάλη πίεση από τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου: συλλήψεις όσων εμπλέκονται σε παράνομες και εγκληματικές δραστηριότητες, χαρακτηρισμός εγκληματικής οργάνωσης, διακοπή κρατικής χρηματοδότησης, κ.α.

Βία και πολιτεία…

Η ζωή είναι χωρίς αμφιβολία, το σημαντικότερο αγαθό.

Το να αφαιρεί κανείς ζωή εκ προθέσεως, αποτελεί άσκηση υπέρτατης βίας, ονομάζεται φόνος και τιμωρείται από τη δικαιοσύνη με τη μεγαλύτερη ποινή που προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας.

Η βία με τη μορφή φόνου, ως πολιτικό συμβάν στη χώρα, συζητήθηκε εκτενώς από όλες και όλους, ιδιαίτερα δε από τους τηλε-εισαγγελείς των τηλεοπτικών παραθύρων, που κατάπληκτοι ξεστόμιζαν αφορισμούς κατά της Χρυσής Αυγής και του πληρωμένου οπαδού της και δολοφόνου.

Οι διάσημοι «φίλοι» της Χρυσής Αυγής…

Κυκλοφορεί στα social media και στο διαδίκτυο και αφορά διάφορους «επώνυμους», άλλοι των τεχνών, άλλοι των γραμμάτων, κάποιοι δημοσιογράφοι, άλλοι αθλητές, ορισμένοι πολιτικοί, που δεν δίσταζαν να εκφράζονται θετικά υπέρ της Χρυσής Αυγής, φυσικά πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Το matrix24 αναδημοσιεύει τη λίστα έτσι για να μη ξεχνιόμαστε…

Ένας σοβαρός χρυσαυγίτης…

Προχτές εκεί που τα ‘πινα με κάποιον κολλητό μου σ΄ ένα μπαρ του ελέους στα Πατήσια, γυρνώ και βλέπω πίσω μου δυο μάτια, δυο ματάκια.

Ήταν αντρικά, πράσινα και λίγο τρελαμένα βέβαια, αλλά σαν αισιόδοξος άνθρωπος που είμαι πίστεψα προς στιγμήν πως το άτομο έχει τρελαθεί με την πάρτη μου γι' αυτό ψιλοαλληθώριζε.

Έσφαλα, όμως. Η αλήθεια είναι πως το άτομο δεν κοιτούσε εμένα.

Κοιτούσε με ύποπτο πάθος τον κολλητό μου και παλιό συμφοιτητή μου, τον Καρίμ, αγγλοπακιστανό που τώρα δουλεύει σε αριστερό πολιτικό περιοδικό στο Λονδίνο.

Ο Καριμάκης (ή Μάκης κατά τον μπαμπά μου που έχει τικ να ελληνοποιεί μετά τόσες Ρωσίδες που μετέτρεψε σε σουλιωτοπούλες) έχει έρθει στην Ελλάδα καμιά δεκαριά φορές από τότε που εγώ μετανάστευσα εδώ.

Σχεσάρα βλέπετε: Ξεκινήσαμε από απλοί συμφοιτητές, γίναμε συμφοιτητές που αντιγράφουν συνεργαζόμενοι, γίναμε φίλοι, γίναμε εραστές, γίναμε κώλος, γίναμε ξανά φίλοι, γίναμε εραστές του σαββατοκύριακου, γίναμε κώλος, γίναμε φίλοι με προνόμια, γίναμε κώλος χωρίς προνόμια, γίναμε οριστικά φίλοι… 

Επιστροφή στο … 1943;

Με αφορμή το γνωστό περιστατικό του Κερατσινίου, εγράφησαν πολλά για την αυξανόμενη πόλωση, την  ένταση, την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά η ακόμη ότι κάτι πάει πολύ άσχημα στην κοινωνική πια ζωή της χώρας, όχι στην συνήθη «πολιτική» της καρικατούρα.

Η αίσθηση που έχω είναι ότι πλανάται ένα κλίμα «τελικού ξεκαθαρίσματος» πριν από κάτι μεγάλο, οριστικό, που μπορεί να είναι η ανάκαμψη η (πιθανότερο) η τελική κατακρήμνιση.

Το ξεκαθάρισμα δεν αφορά  στην μεγάλη πλειοψηφία, που μοχθεί, μετρά και ξαναμετρά τον επιμερισμό των εναπομεινασών οικονομιών της στα μέτωπα της εφορίας, της «δωρεάν παιδείας», της αξιοπρεπούς διαβιώσεως η απλώς της καθημερινής επιβιώσεως.

Πάντα έτσι ήταν.

Η κοινωνία πάντα απείχε από το «μαρμαρένιο αλώνι» των θορυβουσών μειοψηφιών, των «μπροστάρηδων του λαϊκού κινήματος» η των «εθνικοφρόνων» που κάτι ανάμεσα σε Διγενή και Νικηταρά κρατούσαν την χώρα «ελεύθερη και υπερήφανη», αλλά πάντα υποτελή και προβληματική…