Τι μας περιμένει από αύριο…

Σε καθεστώς ασφυκτικών πιέσεων χρόνου θα βρεθεί η νέα κυβέρνηση αμέσως μετά τη συγκρότησή της, καθώς οι δεσμεύσεις οι οποίες έχουν αναληφθεί με το μνημόνιο αλλά και η εικόνα εκτροχιασμού που εμφανίζει ο προϋπολογισμός δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο εφησυχασμού.

O χρόνος θα είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλος της νέας κυβέρνησης και του νέου οικονομικού επιτελείου, που κληρονομεί μια «μαύρη τρύπα» στα έσοδα του προϋπολογισμού ύψους 4,1 δισ. ευρώ και από την πρώτη στιγμή θα κληθεί να αναστρέψει την αρνητική εικόνα για να επιτευχθεί ο στόχος του νέου μνημονίου που προβλέπει πρωτογενές έλλειμμα 0,25% του AEΠ για φέτος. Όμως, ακόμη και αυτός ο στόχος είναι αμφίβολο αν θα επιτευχθεί σε συνθήκες ύφεσης και σε καθεστώς capital controls, ενώ στα ταμεία του Δημοσίου θα πρέπει να εισρεύσουν έσοδα ύψους 18,1 δισ. ευρώ έως το τέλος Δεκεμβρίου.

Παράλληλα, μέχρι το τέλος του έτους η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει από τη Bουλή και να νομοθετήσει μια σειρά από δύσκολα προαπαιτούμενα μέτρα που θα «ξεκλειδώσουν» τις επόμενες δόσεις από τα συνολικά 86 δισ. ευρώ του νέου χρηματοδοτικού προγράμματος….

Τσιπραίοι και Κορωνάκηδες…

 «Είναι φασιστικό και ρατσιστικό να μας  χωρίζουν στις τάξεις οι καθηγητές των    Αγγλικών, σε αρχάριους και προχωρημένους»… 

Σύμφωνα με αυτόν τον κατακαημένο έφηβο  που εξέμεσε στη Βουλή των whatevers το παραπάνω απόφθεγμα, φασισμός και ρατσισμός είναι ό,τι δεν μας βολεύει!

Είναι σίγουρο ότι ο τύπος προετοιμάζεται για αιώνιος κλητήρας σε Υπουργείο, ή για αιώνιος φοιτητής διαμαρτυρόμενος για τις αδικίες «του συστήματος». ένας ακόμα Κορωνάκης δηλαδή και που ξέρεις ίσως και πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Σίγουρα η ογκώδης άγνοιά του είναι επαρκής λόγος λατρείας της ογκώδους άγνοιας του Τσίπρα στον οποίο είναι φυσικό να θέλει να μοιάσει...

Φοβού τους Διαμαντούρους και «Εκσυγχρονισμόν» φέροντας…

Εκεί που νομίζεις ότι η πολιτική ζωή δεν έχει να σου προσφέρει άλλο ενδιαφέρον πέραν του διλήμματος «Ανάταξη ή Οπισθογύρισμα» καταφέρνουν πάντοτε οι Έλληνες πολιτικοί να σου προσφέρουν κάποιου είδους ενδιαφέρον και μία ευκαιρία για να γράψεις το άρθρο σου.

Κάπως έτσι μόνον μπορεί να αντιμετωπιστεί η πνευματική ανεπάρκεια του Συντηρητικού χώρου να αντιδράσει ευθύς εξ αρχής απέναντι στην υποψηφιότητα Νικηφόρου Διαμαντούρου.

Παρεμπιπτόντως, είναι απορίας άξιον εάν υφίσταται ακόμα το «Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής» και εάν ναι, πού είναι οι παρεμβάσεις του;

Ο μύθος της Αριστερής ηθικής υπεροχής...

Μια ζωή ακούμε το παραμύθι.

Μια ζωή έχουν καταφέρει να κάνουν συνείδηση στην κοινωνία το μότο τους ότι «είμαι Αριστερός, άρα είμαι έντιμος»!

Κι όταν κάποιος αντέτεινε ή αντιτείνει ότι η εντιμότητα δεν είναι θέμα πολιτικής τοποθέτησης αλλά προσωπικής στάσης του καθενός, λάμβανες ή λαμβάνεις την απάντηση με φράσεις του τύπου…. άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Τα ίδια συμβαίνουν και τώρα με την υπόθεση Φλαμπουράρη.

Όταν, μάλιστα αποκαλύφθηκε αρχικά η συμμετοχή του στην τεχνική εταιρεία που έλαβε έργα αξίας 3,9 εκ. ευρώ από την περιφέρεια Πελοποννήσου, η αντίδρασή του ήταν ότι …είναι 50 χρόνια στην Αριστερά!

Κι ότι τον συκοφαντούν για ν’ αποδομήσουν το αναμφισβήτητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

Απίστευτη υπεροψία…

Τι θα ψηφίσω;

Ή αλλιώς: Ενώπιος ενωπίω με την κάλπη…

Αύριο έχουμε μια ακόμη «μητέρα όλων των μαχών», και μια δεύτερη και ίσως τελευταία ευκαιρία να συνέλθει η χώρα. Κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω, αφού το προηγούμενο μαζικό IQ test (δημοψήφισμα) απέδειξε καταφανώς αυτό που πάντα υποψιαζόμουν… ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας παίζει με «λειψή τράπουλα».

Τέλος πάντων, ες αύριον τα σπουδαία, οπότε έχουμε και λέμε…

Ο σύριζα, όπως λέω και γράφω εδώ και χρόνια, είναι η «προσωποποίηση» της καταστροφής για τη χώρα μας. Ο υπονομευτής δυο τριών γενεών. Με ψηφοφόρους που ενσαρκώνουν το «βαράτε με κι ας κλαίω».

Ένα κομματίδιο που  επί δεκαετίες ήταν εκεί όπου ανήκουν όλα αυτά τα ανερμάτιστα ακραία μορφώματα… στο περιθώριο.

Παλεύοντας κάθε τόσο να περάσει το 3% μπας και δει βουλή, και πάρει την κρατική επιδότηση.

Με τα διάφορα στελέχη του, κάθε αριστερής καρυδιάς καρύδι,  να πουλάνε μούρη, να πουλάνε ακεραιότητα, να καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα, και να ζουν το όνειρο του να είσαι γιαλαντζί Αριστερός σε μια δυτική δημοκρατική χώρα,  όντας στην απ έξω, πάντα στο απυρόβλητο, και χωρίς καμιά ανάληψη ευθύνης.

Μόνο διαμαρτυρία, χαβαλέ, άρνηση, και στείρα κριτική…

Να μην ξεχάσω πριν ψηφίσω…

1)      Αυτή τη φορά είπα να δω λίγο ντιμπέιτ. Σημείωσα ότι για πολλοστή φορά οι δημοσιογράφοι που ρωτούσαν δεν συνέχιζαν λέγοντας «Δεν απαντήσατε. Ξαναρωτάω». Πάλι και πάλι, μέχρι να γίνει φανερό ότι ο ερωτώμενος αρνούνταν ή δεν μπορούσε να απαντήσει, έλεγε ψέματα, γενικολογούσε ή αερολογούσε, με βάση το εντατικό media training που είχε περάσει.

Βαρέθηκα και –χωρίς να κλείσω το λάπτοπ, για να κλέβω λιγάκι– στράφηκα στη λαμπρή αυτοβιογραφία του Νίκου Δήμου «Οι δρόμοι μου» (δεύτερη φορά, τη μελετάω πια)…

Ο "σοφός" λαός, μην πιαστεί και πάλι κορόιδο…

Αν ο "σοφός" λαός ήταν πράγματι σοφός, θα είχαν αποφευχθεί αρκετά από τα δεινά της χώρας. Όμως δυστυχώς ο "σοφός" λαός, επιλέγει κυβερνήτες και πρόσωπα που θα τον εκπροσωπήσουν στη Βουλή, κατ’ εικόνα και ομοίωση των πολιτισμικών και κοινωνικών προδιαγραφών του. 

Και δυστυχώς η κατάπτωση της χώρας δεν είναι μόνο οικονομική. Εξελίχθηκε σε οικονομική. Πρωτίστως ήταν κατάπτωση αξιών, ηθική, κοινωνική, πολιτισμική, και σαφώς και πολιτική.

Άλλωστε ποιοι εκλέγουν τους πολιτικούς; Δεν είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας; Πώς δηλαδή μπαίνουν στη Βουλή, τα διάφορα σούργελα;

Πώς γέμισε το κοινοβούλιο περιθωριακούς και γραφικούς τύπους, ηθοποιούς, μοντέλα, γυρολόγους των καναλιών; 

Και δεν αναφέρομαι μόνο στις αμέσως προηγούμενες εκλογές. Δεν μπορεί, σε κάθε κόμμα υπάρχουν ικανά στελέχη, άνθρωποι με γνώσεις και εμπειρία, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν.

Κι όμως, ο κόσμος πάει και ψηφίζει εκείνους που του είναι πιο οικείοι, πιο αναγνωρίσιμοι. Ή ακολουθεί "πεπατημένες" που θυμίζουν εποχές κοτζαμπάσηδων και δουλοπάρικων.

Τους ίδιους και τους ίδιους. Ή τους γόνους τους...

Ο Πατριώτης …

Ετούτη την ώρα που ένας κύκλος δείχνει να κλείνει, τούτη την ώρα θα σου μιλήσω για τον Αντώνη.

Πολλοί νεόκοποι ή κεκορεσμένοι της πολιτικής θα με διαβάλουν ή θα με πουν ψεύτη.

Δεν αρνούμαι την αγάπη και την προκατάληψή μου για το πρόσωπό του, ούτε όμως κανείς μπορεί να μου αμφισβητήσει την περηφάνια και τη χωρίς κανένα αντάλλαγμα στάση. Όσα πω, πριν τα υιοθετήσεις ή τα αρνηθείς, Έλληνα, να τα ακούσεις και να τα κρίνεις.

Η μεγάλη και μακριά πορεία του Σαμαρά προς τους Έλληνες ξεκίνησε πριν από 40 χρόνια, τότε στα 26 του, κυριαρχούσαν μέσα του οι φωνές της προγιαγιάς του για τη μία και μοναχική πατρίδα. Σε κάθε γωνιά του σπιτιού της Κηφισιάς υπήρξε ο αντίλαλος από μια γυναίκα που δεν κατάφεραν ποτέ να σκλαβώσουν, γιατί πέταξε πριν την πιάσουν…

Τούτες οι φωνές τον στοίχειωσαν…

Μεταξύ μπριζόλας και σχολείου…

Η επιβολή φόρου 23% στην ιδιωτική παιδεία αφορά, στην πραγματικότητα, την Παιδεία γενικώς, καθώς η ιδιωτική εκπαίδευση έχει υποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τη δημόσια παιδεία και, ιδίως, στα σημεία που αυτή αποτυγχάνει.

Oλοι... Συγγνώμη, το σωστό είναι να πω: όσοι πληρώνουν τους φόρους τους κανονικά. Αυτοί, λοιπόν, μέσω των φόρων πληρώνουν και για τις υπηρεσίες Παιδείας που παρέχει το κράτος. (Την οποία δημόσια παιδεία, ωστόσο, ονομάζουμε «δωρεάν Παιδεία» ― μάλλον κατ’ ευφημισμόν...).

Παρόλα αυτά, οι γονείς πληρώνουν επιπλέον για ξένες γλώσσες και φροντιστήρια για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα δίκτυο δεκάδων χιλιάδων, μικρών ως επί το πλείστον, επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, οι οποίες με τις υπηρεσίες τους καλύπτουν τα κενά και τις χρόνιες αποτυχίες του δημόσιου συστήματος...

Τι φοβούνται στο ΣΥΡΙΖΑ…

Έντονος προβληματισμός επικρατεί στο ΣΥΡΙΖΑ καθώς οι μυστικές αναλύσεις των δημοσκοπήσεων οδηγούν στο συμπέρασμα πως κάθε άλλο παρά βέβαιη είναι η νίκη του αριστερού κόμματος στις εκλογές παρά το γεγονός ότι έχει προβάδισμα στην παράσταση νίκης σε όλες τις έρευνες κοινής γνώμης, αλλά και είναι φαβορί σύμφωνα με τις αποδόσεις των εταιρειών στοιχημάτων.

Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών δίνουν είτε ισοπαλία, είτε μικρό προβάδισμα κάτω από 1 ποσοστιαία μονάδα σε ένα εκ των δύο κομμάτων που μάχονται για την πρωτιά.
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;