Ζεϊμπέκικο...

Δ. Σαββόπουλος, Σ. Μπέλλου

Τα πιο εύκολα λεφτά από γεννήσεως καπιταλισμού με κυβέρνηση αριστεράς!

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του καπιταλισμού δεν θα έχουν βγει τόσο εύκολα λεφτά, όπως αυτά που θα βγάλουν οι ξένοι επενδυτικοί τραπεζίτες ( ανάδοχοι ) των ελληνικών τραπεζών. Πουλάνε εύκολα χαμηλότερα,  κάτι που έχει μεγαλύτερη αξία και στο τέλος  θα πληρωθούν με extra bonus  !! 

Γιατί άραγε, όμως, δεν έκλεισε η συμφωνία με τους δανειστές  πριν να ανοίξουν τα βιβλία των τραπεζών ; ή γιατί να βάλει κάποιος τα χρήματα του σε μια τράπεζα χώρας που δεν έχει κλείσει καν την αξιολόγηση ; Μόνο μια περίπτωση υπήρχε μ΄αυτές τις προϋποθέσεις : Πλήρης εξαφάνιση ( wipe out ) όπως λένε οι γνωρίζοντες.
 

Σας θυμάμαι…

Σας θυμάμαι μέσα στη φανταχτερή εσάρπα του αριστερισμού σας να υπόσχεστε λαγούς με πετραχήλια στους αφελείς.

«Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», «κατάργηση των μνημονίων με ένα  άρθρο και ένα νόμο», «εθνικοποίηση των τραπεζών», «δεν θα πληρώσετε την τελευταία δόση ΕΝΦΙΑ 2014», «τέρμα οι φόροι», «επιστρέφει το αφορολόγητο», «μετανάστες αδέλφια μας», «θα πληρώσει η λίστα Λαγκάρντ», «θα βάλουμε φόρους στις θυρίδες και στους πίνακες ζωγραφικής», «η Μέρκελ δεν θα μπορεί να μας πει όχι», «η Ευρώπη είναι νεοφιλελέ», όχι αυξήσεις στα εισιτήρια των ΜΜΜ», «γεύματα για όλα τα παιδιά στα σχολεία», «δημόσιες επενδύσεις και πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» και τόσο άλλα ψέματα που άλλοι ξεστομίζατε συνειδητά και άλλοι με την αφέλεια του αδαούς…

«Το ΟΧΙ των προγόνων μας»!

Μια από τις κλασικές περιπτώσεις εξαπάτησης ψηφοφόρων από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ είναι και αυτή με την παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων σε ιδιώτες.

Ο συγκεκριμένος νόμος, που ψηφίστηκε επί ΠΑΣΟΚ, προχώρησε στη φάση της υλοποίησης από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με τον διεθνή διαγωνισμό να ολοκληρώνεται, και με το τελικό τίμημα από πλευράς της κοινοπραξίας Fraport-Κοπελούζου να είναι υψηλότερο των προσδοκιών.

Οι μόνοι που δεν συμφωνούν, ως είθισται στη χώρα μας, είναι οι συνδικαλιστές των αεροδρομίων, και πιο συγκεκριμένα η ΟΣΥΠΑ, που συναποτελείται κυρίως από τεχνικούς κλάδους εργαζομένων στα αεροδρόμια (υδραυλικούς, ψυκτικούς, κ.ά). Πρόεδρός της από το 1994(!) ο γνωστός Β. Αλεβιζόπουλος (ειδικότητα ξυλουργός), πρώην βαθύ ΠΑΣΟΚ και τα τελευταία χρόνια φανατικός υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξαν οι Three Stooges...

Το κυβερνών κόμμα εκτοξεύθηκε από το 4% στο 36% υποσχόμενο στους πάντες τα πάντα και όπως ήταν αναμενόμενο στο τέλος τους πρόδωσε όλους...

Κυρίως όμως εκμεταλλεύτηκε τη δυσαρέσκεια μιας κοινωνίας που είχε συνηθίσει σε μια ευημερία με δανεικά και αναγκάστηκε (και συνεχίζει να αναγκάζεται να προσαρμόσει το βιοτικό της επίπεδο στα δεδομένα και τις δυνατότητες της οικονομίας, η οποία συνεχίζει να βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία.

Το τραγικό με αυτήν την κυβέρνηση όπως και με όσες προηγήθηκαν, εκτός της πολιτικής ανηθικότητας και της ασφυκτικής εξάρτησης από πελατειακά συμφέροντα, είναι πως δεν έχουν κανένα σχέδιο αναστροφής της ελεύθερης πτώσης της ιδιωτικής οικονομίας η οποία αποτελεί τη μοναδική δίοδο εξόδου από την κατάσταση της χρεοκοπίας...

Εδώ Πολυτεχνείο…

Τρία τινά μού έκαναν εντύπωση στην προχθεσινή πορεία της 17ης Νοεμβρίου. Πρώτον, οι αριθμοί. Οι διαδηλωτές ήσαν μόλις 15.000, εκ των οποίων οι 8.000 ήταν του ΠΑΜΕ (δηλαδή του ΚΚΕ), ενώ η δύναμη των αστυνομικών που είχαν κινητοποιηθεί έφθανε τις 6.000 άνδρες. Δεν θα ήταν σωστό, λοιπόν, να τους μετράμε και αυτούς στον συνολικό απολογισμό; Νομίζω πως ναι.

Το σωστό θα ήταν εφεξής να τους προσθέτουμε και να λέμε, λ.χ., ότι στην προχθεσινή πορεία μετείχαν 15 + 6 χιλιάδες, δηλαδή 21.000 χιλιάδες, αφού και οι αστυνομικοί είναι πια μόνιμο στοιχείο της πορείας και, κατ’ αυτή την έννοια, μετέχουν στην πορεία. (Μη σας πω ότι χωρίς αυτούς δεν γίνεται να υπάρξει πορεία.)…

Τα ΜΑΤ είναι εδώ!

«Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις» μας μάθαιναν οι παλιότεροι. Και είχαν δίκιο που μας το υποδείκνυαν. Η πείρα είναι αναντικατάστατο εφόδιο, βλέπετε. Και έχει και την ιδιαιτερότητα να μην υπακούει σε ταξικές ή πολιτικές επιλογές.

Σου μαθαίνει ότι η ανακολουθία υποσχέσεων και πράξεων, από οπουδήποτε και οιονδήποτε κι αν προέρχεται, προκαλούσε, προκαλεί και θα συνεχίσει να προκαλεί τα ίδια πάντα αποτελέσματα: εκνευρισμό στην αρχή, απογοήτευση στη συνέχεια και οργή στο τέλος…

Ο αριστερός μαξιμαλισμός στο τέλος τα δίνει όλα…

Πόσοι Ελληνες είχαν πιστέψει ότι, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, θα έβλεπαν αυξήσεις στους μισθούς τους, θα έπαιρναν πίσω την 13η σύνταξη, δεν θα πλήρωναν ΕΝΦΙΑ και δεν θα κινδύνευαν να βγουν τα σπίτια τους σε πλειστηριασμό;

 Ας αφήσουμε το ερώτημα αναπάντητο, αφού μίλησε το εκλογικό αποτέλεσμα. Ας προχωρήσουμε στο δεύτερο.

Τι θα συνέβαινε αν η νεόκοπη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ προχωρούσε σε συμφωνία με τους δανειστές τον Φεβρουάριο του 2015 και όχι πέντε μήνες αργότερα, μέσα σε αλαλαγμούς για «σκληρή διαπραγμάτευση»; Ένα είναι βέβαιο: τουλάχιστον θα είχαμε αποφύγει τη χλευαστική διαπίστωση Eυρωπαίων αξιωματούχων ότι, για πρώτη φορά, έβλεπαν κυβέρνηση να απορρίπτει μια συμφωνία, για να  αποδεχθεί αμέσως μετά μια χειρότερη!!!!

Eίναι δημόσιοι υπάλληλοι οι αγρότες;

O αγρότες κατέβηκαν στην Αθήνα, έκλεισαν το κέντρο και δοκίμασαν την καινούρια γεύση των αριστερών δακρυγόνων. Αγριεμένοι όπως ήταν, αναμετρήθηκαν με το ανάλγητο νεοφιλελεύθερο κράτος του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας την οργή της αριστεράς αντιπολίτευσης.

Έμαθα μάλιστα ότι ο Τσίπρας είναι έξαλλος με τον Πρωθυπουργό που επέτρεψε στα ΜΑΤ να συμπεριφερθούν βάρβαρα σε μια τόσο δοκιμαζόμενη λαϊκή τάξη.

 

Η νέα αγροτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ!

Τι διεκδικούν όμως οι αγρότες; Μεταξύ άλλων, κατάργηση όλων των περιορισμών της παραγωγής, αφορολόγητο οικογενειακό εισόδημα 30.000€, κατάργηση των χαρατσιών του ΕΝΦΙΑ, αφορολόγητο πετρέλαιο, άμεση μείωση της τιμής του αγροτικού ρεύματος κατά 50%, καμιά αύξηση στις ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΓΑ, κατώτατες εγγυημένες τιμές για τα προϊόντα, το κράτος να εγγυηθεί την άμεση πληρωμή όλων των χρωστούμενων προϊόντων από εμπόρους, εξαγωγείς και βιομήχανους, την παροχή από τις τράπεζες, άτοκων καλλιεργητικών δανείων σε νέους αγρότες...

Δώδεκα λόγοι για να ψηφίσουμε Άδωνη Γεωργιάδη…

Πιστεύω πως οι επικείμενες εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου στη Νέα Δημοκρατία είναι πολύ σημαντικές, όχι μόνο για τη μεγάλη αυτή πολιτική παράταξη, αλλά κυρίως για τη χώρα, η οποία βρίσκεται σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία.

Η Νέα Δημοκρατία κάτω από τη νέα της ηγεσία δεν θα πρέπει μόνο να ασκήσει ουσιαστική αντιπολίτευση (χωρίς λαϊκιστικά χαρακτηριστικά και μικροπολιτικές πρακτικές) αλλά κυρίως να πείσει την κοινή γνώμη ότι ως αυριανή κυβέρνηση είναι σε θέση να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση, μέσα από: 

* Έναν ιδιωτικό τομέα που θα αναπτύσσεται δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας

* Μια δημόσια διοίκηση που θα νοικοκυρεύεται και θα εκσυγχρονίζεται

* Ένα ισχυρό κράτος όπου οι νόμοι θα τηρούνται και οι θεσμοί θα ενδυναμώνονται

* Ένα περιβάλλον δικαιοσύνης, κινήτρων και ίσων ευκαιριών για όλους.