Χρόνια τώρα παρατηρώντας τη νεοελληνική
πραγματικότητα έχω καταλήξει στο ασφαλέστατο συμπέρασμα ότι είμαστε από τις
ελάχιστες χώρες στον πλανήτη, ίσως μαζί με καμιά Σομαλία, όπου η καθημερινότητα
του μέσου απλού πολίτη εξαρτάται άμεσα από το ποιο κόμμα κυβερνάει, ή ποιος
«πολιτικάντης» αναλαμβάνει υπουργείο, ή ακόμη και Γενική Γραμματεία.
Στα σοβαρά κράτη της Δύσης, στην οποία υποτίθεται
πως ανήκουμε, το σύστημα λειτουργεί από μόνο του, και ο μέσος πολίτης δεν
χρειάζεται να γνωρίζει ποιος είναι υπουργός, ή ακόμη και πρωθυπουργός.
Εδώ όμως τα πάντα όλα, συντάξεις, εργασία, φόροι,
παιδεία, υγεία, δημόσια ασφάλεια,
δημόσια διοίκηση, και άλλα ων ούκ έστιν αριθμός, αλλάζουν κατά το δοκούν, κάθε
φορά που αλλάζει η κυβέρνηση, και κάθε φορά που κάποιος πολιτικός προϊστάμενος
θέλει να δείξει έργο στο υπουργείο του.
Να καινοτομήσει.
Συνήθως
κάνοντας πειράματα στου κασίδη το κεφάλι.
Στην πλάτη μας δηλαδή.
Παίζοντας εκ του ασφαλούς με τις ζωές και το βιος
των ανθρώπων...