Εδώ και μερικά χρόνια η κοινωνία μας έχει αλλάξει ριζικά. Σε όλα τα επίπεδα.
Η σημερινή
Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με εκείνη των προηγούμενων δεκαετιών.
Και ως
συνήθως, η χώρα μας ακολουθεί τις διεθνείς τάσεις με μια κάποια χρονική
υστέρηση, εφαρμόζοντάς τες τσάτρα πάτρα… επιδερμικά και τσαπατσούλικα, χωρίς όμως να έχει τις απαραίτητες βάσεις για να τις αφομοιώσει και να τις κάνει
χρήσιμες.
Για
παράδειγμα, αν εξαιρέσουμε την πανδημία, η οποία πλήττει ολόκληρο τον πλανήτη,
και η οποία μονοπωλεί τις ειδήσεις, τότε τι βλέπουμε στη δική μας
ειδησεογραφία;
Κυρίως την
διόγκωση της εγκληματικότητας, και όλα τα παρεπόμενα της λεγόμενης «πολιτικής
ορθότητας», ή αλλιώς του φασισμού του 21ου αιώνα, όπως τη θεωρώ εγώ.
Τρανό
παράδειγμα οι πρόσφατες περιπτώσεις διάσημων ηθοποιών, που είναι ήδη
προφυλακισμένοι για «βιασμούς», ακόμη και κάποιων που συνέβησαν πριν από
δεκαετίες.
Τα στόματα
ανοίγουν, και όλοι πλέον, αθώοι ή μη,
μπορεί να βρεθούν ενώπιον της δικαιοσύνης επειδή κάποια θυμήθηκε ότι πριν
από 18 χρόνια κάποιος την «παρενόχλησε» σεξουαλικά...
Το 1975, μετά από πολλά χρόνια πολέμου, οι ΗΠΑ αποχώρησαν ντροπιασμένες από το Βιετνάμ.
Ήταν μια «οδυνηρή» ήττα για την παγκόσμια αυτή υπερδύναμη.
Αργότερα, είχα διαβάσει κάπου, ότι ο πόλεμος εκείνος είχε κοστίσει πάρα πολλά δισεκατομμύρια δολάρια στους Αμερικάνους, τόσα που αν τα μοίραζαν στους Βορειοβιετναμέζους, που είχαν μέσο εισόδημα 7 δολάρια το χρόνο, θα ήταν όλοι πάμπλουτοι και άρα θα αποκήρυτταν τον κομμουνισμό από μόνοι τους, και άρα δεν θα υπήρχε λόγος πολέμου, ούτε τόσες δεκάδες χιλιάδες απώλειες για τους Αμερικανούς.
Σήμερα βλέπουμε κάτι ανάλογο να συμβαίνει στο Αφγανιστάν, που θυμίζει κάτι σαν νέο Βιετνάμ για την Αμερική.
Μετά από δυο ολόκληρες δεκαετίες αμερικανικής παρουσίας εκεί, ο πόλεμος τερματίζεται με τους Ταλιμπάν θριαμβευτές, και την εικόνα των ΗΠΑ στα τάρταρα...
Την ώρα που εμείς εδώ στην ανυπόληπτη βαλκανική γωνιά μας τρωγόμαστε μεταξύ μας για τις μάσκες ή για τη μουσική στις ταβέρνες, με την κυβέρνηση να προχωράει σε μεγαλειώδεις «μεταρρυθμίσεις» (π.χ. κατάργηση 8ωρου) για το καλό μας, και με τις σφαίρες των καλάσνικοφ να πέφτουν σαν χαλάζι, και με τον αρμόδιο υπουργό απλά να τις καταγράφει, και με την πρώτη πολίτη της χώρας να μας προτείνει επέκταση του μπολιάσματος με τους νέους συμπολίτες μας από το Μαγκρέμπ και τη Σομαλία ώστε να βελτιωθεί η «ράτσα»… στον υπόλοιπο κόσμο γίνονται πραγματάκια.
Τι πραγματάκια δηλαδή; Τεκτονικές μετατοπίσεις.
Εξηλεκτρισμός, διαστημικές εξερευνήσεις, ηλεκτρονική επανάσταση στο εμπόριο, κλπ. κλπ.
Με κάποιους ελάχιστους, σχετικά νέους στη ηλικία, οραματιστές, να δημιουργούν αμύθητες περιουσίες, που ακόμη και οι πιο ισχυροί αυτοκράτορες ή βασιλείς των προηγούμενων αιώνων δεν θα μπορούσαν να φανταστούν.
Όπως π.χ. ο Έλον Μασκ, που πριν από μερικούς μήνες και χάρη στην εκτόξευση της αξίας των μετοχών της Tesla κατάφερε να ξεπεράσει σε πλούτο τον Τζεφ Μπέζο, και να γίνει έτσι ο πλουσιότερος άνθρωπος όχι μόνο του πλανήτη, αλλά και ολόκληρης της ιστορίας της ανθρωπότητας!
Ή αλλιώς κουνιοτράμπαλα και κουδουνίστρες…
Οι Αμερικάνοι λένε πως στον πόλεμο και στον έρωτα όλα επιτρέπονται.
Εμείς ως φύσει πιο λαρτζ λαός το πήγαμε ένα βήμα παραπέρα, και προσθέσαμε την… τηλεόραση.
Στην οποία, όπως θυμούνται οι κάπως παλαιότεροι, ειδικά την δεκαετία του ’90, όλα μα όλα επιτρέπονταν. Σε «χυδαίο» βαθμό.
Με ατελείωτες εκπομπές trash, και όχι μόνο μεταμεσονύκτιες.
Κάποιες (π.χ. Το Ζευγάρι της Χρονιάς) μεταδίδονταν σε πράιμ τάιμ.
Ήταν η εποχή της Μπεζεντάκου, και όχι μόνο.
Μέχρι που μπήκε στη μέση το ΕΣΡ και τέθηκε (λέμε τώρα) μια τάξη στο διασκεδαστικό (να τα λέμε όλα) πλην όμως δύσοσμο εκείνο τηλεοπτικό τοπίο, που όμως γαλούχησε μια γενιά ψηφοφόρων...
Σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα Ευτυχίας, και μπορεί στην Ελλάδα αυτό να ακούγεται «εξωγήινο», με δεδομένο όλα αυτά που ζούμε λόγω κορωνοϊού, Κυριάκου, κλπ, αλλά σε κάποιες άλλες χώρες οι κάτοικοί τους είναι όντως ευτυχισμένοι.
Στην κορυφή της λίστας των πιο ευτυχισμένων χωρών, για τέταρτη εν συνεχεία χρονιά, βρίσκεται η … Φιλανδία.
