Παρακολουθώ με προσοχή τον Αλέξη Τσίπρα στις δημόσιες
εμφανίσεις του.
Έσπαγα καιρό το κεφάλι μου∙ κάποιον μου θυμίζει έντονα,
έλεγα μέσα μου, αλλά δεν μπορούσα να βρω ποιον.
Ώσπου μια μέρα, κατάλαβα.
Ο Αλέξης μου θύμιζε κάτι ομορφόπαιδα συμμαθητές μου στα
νιάτα τους, κυρίως Κνίτες και Πασόκους για να λέμε την αλήθεια (συγνώμη,
παιδιά), που τρομερά δημοφιλείς, σάρωναν στα αμφιθέατρα και στα καφενεία.
Γεννημένος στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ήμουν 15 χρονών όταν ήρθε το ΠΑΣΟΚ
στα πράγματα.
Μεγάλωσα θεωρώντας αυτονόητο ότι «το σύστημα πρέπει να
αλλάξει».
Προς τα πού ακριβώς δεν ήξερα, είχα ένα θεματάκι με αυτό,
αλλά σημασία είχε η Αλλαγή.
Θυμάμαι, «φρεσκοστρατολογημένος» Ρηγάς εγώ, να πηγαίνω με
τον πατέρα μου στη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ στην Πλατεία Αριστοτέλους τον Οκτώβριο
εκείνης της χρονιάς.
Ο Ανδρέας ρητόρευε, οι μάζες πάλλονταν, οι σημαίες
ανέμιζαν.
Εγώ αναμασούσα, δύσπιστος, λόγια που είχα ακούσει και δεν
καταλάβαινα τι ακριβώς σήμαιναν: «αν κάνει και τα μισά από όσα λέει θα μείνει
στην Ιστορία», είπα.
Τελικά, ευτυχώς, έκανε λιγότερα από τα μισά, γιατί αν
είχε κάνει περισσότερα η χώρα θα ήταν που θα είχε περάσει στην Ιστορία, αλλά
αυτό είναι άλλο ζήτημα...