Ο Erdoğan μπαίνει σε βαθιά νερά…

Άρθρο της τουρκικής Radikal.

Ακούγοντας τα σχόλια που έκανε ο πρωθυπουργός μετά το ξέσπασμα των επεισοδίων της πλατείας Ταχρίρ, εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως η Τουρκία αντιμετωπίζει πρόβλημα δημοκρατίας.

Ο Erdoğan κριτικάρει τους πάντες: Την αντιπολίτευση, τους διαδηλωτές, ακόμη και την αστυνομία, η οποία το παραξήλωσε με τα δακρυγόνα.

Τον μόνο που δεν κριτικάρει είναι τον εαυτό του, και τις πράξεις της κυβέρνησής του.

Την κριτική γλίτωσε και ο κυβερνήτης της Κωνσταντινούπολης.

Έτσι, όλη η ευθύνη για τα γεγονότα, πέφτει στις πλάτες κάποιων κατώτερων αστυνομικών.

Αν είναι όμως θέμα υπερβάλλοντος αστυνομικού ζήλου, σε μια δημοκρατική χώρα η κυβέρνηση αναλαμβάνει την ευθύνη και λογοδοτεί.

Στην Τουρκία όμως δεν υπάρχει συγκεκριμένη νομοθεσία όσον αφορά στη χρήση δακρυγόνων.

Η κυβέρνηση έχει δώσει τεράστιες εξουσίες στην αστυνομία, χωρίς όμως να κάνει τον κόπο να νομοθετήσει περιορισμούς.

Απύθμενο θράσος…

Μόνο ως επιχείρηση υπενθύμισης της ανυπαρξίας τους μπορεί να χαρακτηριστεί η επιστολή που απέστειλαν στον Κάρολο Παπούλια, οι συνδικαλιστές του πολύπαθου ΟΛΠ (Ομοσπονδία Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ),  Ένωση Τεχνικών και Χειριστών Υπαλλήλων ΟΛΠ,  Ένωση Μονίμων Υπαλλήλων ΟΛΠ,  Ένωση Μονίμων και Δοκίμων Λιμενεργατών ΟΛΠ και Σύνδεσμος Εποπτών Αρχιεργατών ΟΛΠ).

Στην επιστολή τους διαμαρτύρονται επειδή  στην προβλήτα που διαχειρίζεται η Cosco… δεν υπάρχουν συνδικαλιστικές οργανώσεις και κλαδικές συμβάσεις, ενώ αναφέρουν ότι η συμφωνία για το θέμα της έλευσης του τρένου στον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων έγινε το 2006 μεταξύ ΟΛΠ και ΟΣΕ πριν από την παραχώρηση της προβλήτας στην Cosco.

Εγκαινιάστηκε το νέο πάρκινγκ του Λευκού Πύργου!

Ήταν απαίτηση και λαϊκό αίτημα.

Να μπορούν πλέον τα αυτοκίνητα να παρκάρουν ακόμα και μέσα στο μνημείο.

Ώστε να μην αναγκάζονται οι οδηγοί και οι επιβάτες να περπατούν μέχρι εκεί.

Το σύστημα Ερντογάν, και οι μετανοημένοι…

Πολλοί εντυπωσιάστηκαν εδώ και δέκα χρόνια από τις επιβλητικές εκλογικές νίκες του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην Τουρκία.

Και άλλοι τόσοι βρήκαν σημαντικό έως επαναστατικό το γεγονός ότι ένας κομματικός χώρος, που στηριζόταν σε ένα κοινωνικό κίνημα και αντιμετωπίστηκε ως εχθρός από το κράτος, αναλάμβανε την εξουσία.

Ένα μέρος αυτών στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια στο πλευρό των κυβερνήσεων Ερντογάν.

Σιγά σιγά όμως αρκετοί από αυτούς άρχισαν να απομακρύνονται, κάνοντας μάλιστα δηλώσεις μετανοίας.

Σε πολλές περιπτώσεις όμως η δήλωση αυτή οφειλόταν στο γεγονός ότι αυτοί που την έκαναν, θεώρησαν ότι αδικούνταν από την εξουσία.

Όσο δηλαδή η σχέση που είχαν με την εξουσία ήταν καλή, δεν έβλεπαν αυτά που άρχισαν να βλέπουν μετά τη δήλωση μετανοίας.

Ξαφνικά ο Ερντογάν έγινε γι' αυτούς κακός και δικτάτορας, ενώ μέχρι χθες δεν ήταν.

 

Dance Me to the End of Love....

Leonard Cohen....

Τα παραμύθια της πλατείας Ταξίμ…

Κάποιοι έχουν αναγάγει τη διαχείριση της λαϊκής οργής σε επιστήμη.

Η εμπειρία τους από ανάλογες περιπτώσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη, είναι τεράστια.
Η συνταγή είναι απλή: Απαιτείται να υπάρχει όντως υποβόσκουσα λαϊκή αντίδραση για διάφορα θέματα, η κυβέρνηση της συγκεκριμένης χώρας να έχει πιστέψει ότι κανένας και τίποτα δε μπορεί να την απειλήσει, να υπάρχει αντίδραση εκ μέρους της σε βασικά ζητήματα που θέλει να προωθήσει ο παγκόσμιος ηγεμόνας και να υπάρχουν επίσης στο εσωτερικό ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που δέχθηκαν πλήγματα υπό την παρούσα κατάσταση (και βεβαίως κηδεμονεύουν επίδοξους διαχειριστές της εξουσίας).

Ο Ερντογάν άλλαξε πολλά στην Τουρκία.
Από τη χρεοκοπία, τους τεράστιους εξωτερικούς δανεισμούς και την οικονομική εξάρτηση, την οδήγησε σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.
Δημιουργήθηκαν νέα οικονομικά τζάκια και μειώθηκε κατακόρυφα η ισχύς και η επιρροή των υπαρχόντων.
Βασίστηκε πολιτικά στο παραδοσιακά συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας, κυρίως στους προερχόμενους από αγροτικές περιοχές, οι οποίοι έχουν επίσης σταθερούς δεσμούς με τη θρησκεία…

Τα (διόλου αναξιοπαθούντα) «ορφανά» του ΠΑΣΟΚ!

Μερικές φορές, αναγνώστη μου, οι πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις βρίσκονται στα ψιλά των σχολίων και των ρεπορτάζ, που αφορούν σε άλλα ζητήματα, και που τίθενται παρεμπιμπτόντως…

Κάπως έτσι μου κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον η είδηση ότι σε κάποια ΔΕΚΟ (ή δημόσια υπηρεσία, δεν είμαι βέβαιος, δεν έχει και τόση σημασία) πρώτη συνδικαλιστική δύναμη βγήκε η …ΠΑΣΚΕ με ποσοστό άνω του 40%!!!!!!!

Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα…

Λες και βρισκόμαστε όχι στο 2013, αλλά στο 2009 (και βγάλε)…

Αυτή λοιπόν  η είδηση ήρθε και έδεσε με πληροφορίες (απ’ αυτές που αν ήμουν δημοσιογράφος θα ονόμαζα ως προερχόμενες από «έγκυρες πηγές») από τον ευρύτερο περίγυρό μου στο ευρύτερο Δημόσιο, που μου λένε το ίδιο πράγμα: Ότι μπορεί το ΠΑΣΟΚ δημοσκοπικά να κινείται σταθερά σε μονοψήφια νούμερα με ελάχιστη προοπτική να ξαναδεί διψήφια, αλλά στο Δημόσιο, και ιδίως στο συνδικαλιστικό πεδίο αυτού, δυστυχώς  ζει και βασιλεύει.

Μου μεταδίδουν και άλλη πληροφορία αυτοί οι άνθρωποι: Ότι παρόλ’ αυτά, οι συνδικαλιστές του πάλαι ποτέ πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ, και ενώ διατηρούν κατ’ ουσίαν αλώβητο το μηχανισμό τους (με ελάχιστες απώλειες προς τον ΣΥΡΙΖΑ, υποπολλαπλάσιες των απωλειών σε επίπεδο απλών ψηφοφόρων), εντούτοις δεν παύουν οι ίδιοι να φλερτάρουν μανιωδώς με τους οπαδούς του Τσίπρα (αλλά και του κόκκινου Στρατούλη, που μάλλον είναι πολύ πιο «κοντινός» τους), ρίχνοντας συνεχώς γέφυρες κατά κει, χωρίς όμως μέχρι στιγμής μεγάλη επιτυχία.

Πρέπει επιτέλους να σπάσουμε και μερικά αυγά….

Ένα από τα στραβά της δημοκρατίας, είναι ότι όλοι ανεξαιρέτως έχουμε και από μια ψήφο.

Και ενώ δεν είμαστε όλοι ίσοι ως άνθρωποι, σε ικανότητες, σε χαρακτήρα, σε παιδεία, σε ανατροφή, κλπ, οι ψήφοι μας είναι…

Με αποτέλεσμα να έχουμε την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση που έχουμε.

Με μια βουλή γεμάτη από ντιντήδες, γόνους, κληρονόμους ονόματος, διασκεδαστές, πρώην μοντέλα, φασιστόμουτρα, τραμπούκους, καιροσκόπους, αιθεροβάμμονες, αναρχικούς(!) και διάφορους άλλους τυχάρπαστους, που το τελευταίο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι να υπηρετήσουν την πατρίδα.

Η πολιτική γενεαλογία της βαναυσότητας.

Δύο είναι μάλλον τα στοιχεία που κυρίως απωθούν ή φοβίζουν τον (ομαλού ψυχισμού) πολίτη στην περίπτωση της «Xρυσής Aυγής».

H χιτλερική ιδεολογία και η μεθοδική, έμπρακτη βαναυσότητα.

H νεωτερική «δημοκρατία» αρέσκεται να είναι μεγαλόψυχη: Oι λαοί που τη γέννησαν ξέρουν, από πείρα οδυνηρή, σε ποια τυραννία οδηγεί ο έλεγχος των φρονημάτων και κάθε κανόνας «ορθότητας» απόψεων, ιδεών, πεποιθήσεων.

Γι’ αυτό στη νεωτερική «δημοκρατία» δεν απαγορεύονται ούτε και ιδεολογίες που παρήγαγαν, χρησιμοποίησαν ή δικαιολόγησαν φρικώδη εγκλήματα, εφιάλτες απανθρωπίας, βασανισμό εκατομμυρίων ανθρώπων – ο ναζισμός, ο φασισμός, η λενινιστική, σταλινική, μαοϊκή εκδοχή και πρακτική του μαρξισμού.

Ο Erdogan έχει πάρει το μήνυμα. Είναι προειδοποιημένος…

Μια εβδομάδα διαδηλώσεων έχει ήδη αφήσει τα σημάδια της στο πολιτικό τοπίο της Τουρκίας.

Η ευρεία δυσαρέσκεια κατά των πολιτικών του Recep Tayyip Erdogan εκδηλώθηκε επιτέλους.

Χιλιάδες διαδηλωτές, μεταξύ τους και πολλοί οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, ενώθηκαν στην πλατεία Ταξίμ εναντίον της αστυνομίας.

Η εμμονή του πρωθυπουργού να καταπνίξει τις διαμαρτυρίες με αυστηρές και σκληρές αστυνομικές πρακτικές, απλά διόγκωσε τις τάξεις των διαδηλωτών, και μετέτρεψε την διαμαρτυρία εναντίον της κατασκευής ενός πάρκου σε μια μαζική έκκληση για την παραίτηση του Erdogan.